ศ.ระพี สาคริก ระบุน้ำท่วมปี 2485 รุนแรงกว่า 2554 ย้ำไม่เคยมีมนุษย์หน้าไหนชนะธรรมชาติ แถมน้ำท่วมครั้งนี้เพิ่มขยะใหม่คือ จิตใจมนุษย์

ศ.ระพี สาคริก ได้เขียนบทความ”อ่านจิตใจมนุษย์ผ่านวิกฤติน้ำท่วม” ตีพิมพ์ในคมชัดลึกฉบับ 14 พ.ย.2554 ระบุว่า

เธอที่รักของฉัน ฉันนั่งพิจารณาดูเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้แล้วรู้สึกว่ามันเกิดเรื่องราวขึ้นเพราะมนุษย์มีความเห็นแก่ตัวสูง เหตุผลก็คือ ในอดีตที่ผ่านมา คนไทยส่วนใหญ่ขาดความรักความสามัคคีซึ่งกันและกัน แม้น้ำท่วมครั้งนี้ จะรวมตัวกันก็ตามแต่ก็คงประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น

หวลกลับไปนึกถึงการพัฒนาชนบทของไทยเท่าที่ผ่านมาแล้ว ฉันกล้าพูดว่ามันล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ถ้าจะเปรียบเทียบน้ำท่วมครั้งนี้กับเมื่อปี พ.ศ.2485 แล้ว ครั้งก่อนมันมากกว่านี้ ที่ฉันกล้าพูดก็เพราะว่า ตนเองอยู่ในเหตุการณ์มาตลอดหนึ่งเดือนเต็มๆ

แต่สังคมในครั้งนั้น บรรยากาศในกรุงเทพฯ ก็ยังไม่มีคนแออัดเหมือนเดี๋ยวนี้ ฉันเฝ้าสังเกตดูกรุงเทพฯ มาตลอด และพูดมานานแล้วว่า การพัฒนาชนบทมันล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ตัวบ่งชี้ก็คือ แผงลอยข้างถนนมันแน่นขนัดยิ่งขึ้นทุกวัน

แม้แต่นั่งรถแท็กซี่ ฉันก็ชอบที่จะถามว่ามาจากจังหวัดไหน ส่วนใหญ่ก็มักจะอพยพมาจากภาคอีสาน เรื่องมีขโมยขโจนในกรุงเทพฯ แต่ก่อนมันก็ไม่มี ทุกคนกล้าเดินกลางคืนบนถนนหนทางได้อย่างมีความสุข และยังมีอีกหลายเรื่องที่สังเกตให้เห็นได้ว่ามีคนอพยพมาจากต่างจังหวัด

แม้แต่ปัญหาชุมชนแออัด ซึ่งครั้งหนึ่งในช่วง พล.ต.จำลอง ศรีเมือง เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ได้เคยเชิญให้ฉันและคุณหมอประเวศ วะสี ไปปรึกษาเพื่อคิดวิธีแก้ไขปัญหา ครั้นคุยกันไปได้พักหนึ่ง เราก็บอกว่า การแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดในกรุงเทพฯ นั้นจะต้องคิดแก้ไขในต่างจังหวัด ความจริงเรื่องนั้น ก็คือหลักธรรม ที่ว่า ถ้าเกิดปัญหาขึ้นที่ไหน ก็ควรหวนกลับไปแก้ไขอีกด้านหนึ่ง

สรุปแล้ว การแก้ไขปัญหาในชนบท คนกรุงเทพฯ จะต้องมีใจกว้างและมีความเมตตา กรุณา ต่อคนที่อยู่ต่ำกว่าเรา นอกจากนั้น คนไทยส่วนใหญ่ เห่อความมีหน้ามีตา มีรถยนต์หรูๆ ราคาแพง และยังนิยมเล่นพรรคเล่นพวก แทนที่จะมีจิตใจซื่อสัตย์ สุจริต จึงทำให้แม้แต่การแก้ไขปัญหาจราจรติดขัด เราก็ยังแก้ไม่ตก

เมื่อด้านหนึ่งมันเพิ่มขึ้น อีกด้านหนึ่งมันก็ย่อมเพิ่มขึ้นด้วย ดังนั้นเมื่อมีวัตถุเพิ่มขึ้น จิตใจคนมันก็ยิ่งโลภมาก ได้เท่านี้ยังจะเอาเท่านั้นแล้วเราจะมาพูดเรื่องความพอเพียง ก็คงจะพูดได้แต่ปาก

ประชากรในกรุงเทพฯ ซึ่งขาดการศึกษาที่ดี ย่อมมีจำนวนเพิ่มมากยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น มีอะไรนิดหน่อยก็จะทะเลาะเบาะแว้งกัน จนกระทั่งบางครั้งถึงกับฆ่ากันเอง แม้แต่อยู่ในซอยเดียวกัน ก็ไม่พูดกัน บ้านไหนมาก่อนก็ย่อมเคราะห์ร้าย เพราะถมดินแข่งกัน ต่างคนต่างสูงยิ่งขึ้นไปทุกที

ส่วนน้ำที่ไหลมามันตรงไปตรงมา ดังนั้นจึงหาทางออกได้ยาก ถ้าฉันจะพูดว่า คนไทยส่วนใหญ่ใจแคบจึงปิดทางน้ำให้มันเดิน นี่แหละ คือบาปกรรมที่ทำเอาไว้ เสมือนเราจับน้ำมาขังคุก

ฉันเชื่อว่าไม่เคยมีมนุษย์หน้าไหนเอาชนะอิทธิพลธรรมชาติได้ เพราะฉะนั้นเมื่อมนุษย์กำแหงก็คงต้องรับกรรมแบบนี้ ยิ่งคนไทยส่วนใหญ่มีนิสัยลืมง่ายด้วยแล้ว แม้น้ำท่วมหนักขนาดนี้ ก็คงไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากไหน

บางคนพูดว่าตัวเองไม่ได้ทำกรรมไว้ แต่เหตุไฉนจึงต้องมารับกรรม ความจริงชีวิตของทุกคนย่อมมีกรรมด้วยกันทั้งนั้น เว้นไว้แต่ว่ามีมากมีน้อย และโดยธรรมชาติของมนุษย์ เมื่อทำอะไรผิดเอาไว้ก็มักไม่รู้ตัว เพราะฉะนั้นเราจึงควรอยู่อย่างยอมรับความจริงน่าจะดีกว่า

สรุปแล้ว น้ำท่วมครั้งนี้ย่อมมีขยะใหม่ขึ้นมาให้เราได้เห็น แต่ขยะตัวจริงนั้นไม่ใช่สิ่งสกปรกในน้ำ หากแต่เป็นจิตใจของมนุษย์นี่แหละ

ความจริงแล้วขยะที่อยู่ในน้ำนั้น ไม่มีตัวตนให้ต้องไปยึดติด ที่ฉันพูดว่าไม่มีตัวตน ก็เพราะเหตุว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้ามนุษย์มีปัญญาที่จะใช้ให้หมด มันก็คงไม่มีขยะหลงเหลืออยู่อีก

แม้แต่พ่อฉันก็เคยสอนว่า เวลากินข้าวอย่าเหลือข้าวสุกติดก้นจาน นี่ก็เป็นสัจธรรม ซึ่งฉันคิดว่ามันคือสมบัติอันล้ำค่า ที่ฉันได้รับมาจากพ่อ เพราะฉะนั้นน้ำท่วมครั้งนี้โปรดอย่าโทษน้ำเลย ขอให้หวนกลับมาพิจารณาที่มนุษย์น่าจะดีกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ตัวเราเอง

ที่มา: กรุงเทพธุรกิจ

เขาไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ แต่อยากทำความดีช่วยเหลือคน เพราะรู้ดีว่า เมื่อตกอยู่ในภาวะคับขันและลำบากยากจนเป็นอย่างไร

หลังจากช่วยเหลือผู้ประสบภัยในจังหวัดพิษณุโลก ไล่มาถึงนครสวรรค์ พระนครศรีอยุธยา ลงมาถึงกรุงเทพฯ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ ดาราที่มีผลงานมากมาย เคยได้รางวัลตุ๊กตาทองนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเรื่อง’บางระจัน’ ปี 2544 และผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องล่าสุด ‘ปัญญา-เรณู’ แทบจะไม่มีเวลาพักยาวๆ เลย

ปัจจุบัน บิณฑ์ เป็นผู้จัดการกิจกรรมพิเศษ มูลนิธิร่วมกตัญญู ดูแลบริหารจัดการอาสาสมัครทั่วประเทศกว่า 5,000 คน เขาเป็นอาสาสมัครที่ไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ และทำงานมานานกว่า 24 ปี

บิณฑ์เป็นดาราหมายเลขหนึ่งที่ทำงานมูลนิธิแห่งนี้ เขาเข้ามาช่วยพัฒนาปรับปรุงการทำงานและวิธีการช่วยเหลือคนในเหตุการณ์ภัยพิบัติ และการเก็บศพ

ผู้กำกับปัญญา-เรณูคนนี้ มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการทำให้อาสาสมัครมูลนิธิต่างๆ ทำงานร่วมกันอย่างสมานฉันท์ ไม่แก่งแย่งชิงดีชิงดี และทำให้อาสาสมัครเกิดความภาคภูมิในสิ่งที่ทำ

หากจะเรียกเขาว่า ‘ฮีโร่’ หรือคนดีของสังคม คงไม่เกินเลยไป เพราะเหตุการณ์ภัยพิบัติที่ผ่านมา เขาไม่เคยพลาด โดยเฉพาะเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้ เขาลุยน้ำทุกวัน จนเท้าเปื่อย…

• ทำไมถึงทำงานให้มูลนิธิร่วมกตัญญูยาวนานกว่า 24 ปี  

ผมมีความคิดอยากช่วยคนตั้งแต่เด็ก ไม่ได้คิดว่าต้องมาเก็บศพ แต่ผมรู้สึกว่า มูลนิธิป่อเต็กตึ๊งและมูลนิธิร่วมกตัญญูช่วยเหลือคนจนและชาวบ้านโดยตรง ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด แต่ละปีผมจะได้รับการช่วยเหลือ ทั้งเรื่องอุปกรณ์การเรียนและเสื้อผ้าใหม่ๆ ผมก็เลยคิดว่า ถ้าผมมีโอกาสผมจะตอบแทน จนกระทั่งผมเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ แม้ผมจะเป็นพลเมืองดีคอยช่วยเหลือคนอื่น แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ทำงานมูลนิธิร่วมกตัญญู

กระทั่งได้มาแสดงภาพยนตร์เป็นพระเอกได้ 2-3 ปี จนมีเหตุการณ์ตึกถล่มหน้าโรงหนังเอเธนส์ ณ วันนั้นผมได้เข้ามาทำงานร่วมกับมูลนิธิร่วมกตัญญูเต็มตัว ครั้งนั้นได้เห็นภาพข่าวจากรายการทีวีต้องการความช่วยเหลือแบบเร่งด่วนทั้งเรื่องอุปกรณ์และคน เพราะมีคนติดอยู่ด้านในกว่า 10 ราย ผมรีบเดินทางไปที่นั่น

เมื่อมาถึงอาสาสมัครของมูลนิธิทั้งสองกำลังช่วยกันขุดเพื่อช่วยคน ตอนนั้นผมเพิ่งเล่นหนัง ร่างกายแข็งแรง ก็เลยเดินเข้าไปขอเครื่องมือมาช่วยขุดหาคนเจ็บและผู้เสียชีวิต ขุดตั้งแต่สองทุ่มถึงเที่ยงคืน จนเจอผู้ได้รับบาดเจ็บคนแรก ตั้งแต่นั้นมาทางมูลนิธิร่วมกตัญญูก็เอาชุดมาให้ใส่

• นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นอาสาสมัคร ?

เมื่อ 24 ปีที่แล้วมีคนบอกว่า พี่ทำงานทุ่มเทขนาดนี้มาเป็นสมาชิกมูลนิธิไหม นั่นเป็นความตั้งใจตั้งแต่เด็กและเป็นจังหวะชีวิต ผมถูกตั้งให้เป็น’รหัสดาราหมายเลขหนึ่ง’ในงานอาสาสมัครมูลนิธิฯ หลังจากนั้นมีเหตุการณ์ภัยพิบัติใหญ่ในภาคใต้ มีคนเสียชีวิต 300-400 ศพ ผมเดินทางไปครั้งแรกเป็นเวลา 7 วัน ในเหตุการณ์ภัยพิบัติใหญ่ๆ ผมจะอยู่ที่นั่นตลอด ไม่เคยพลาด

• การช่วยชีวิตคนในเหตุการณ์ภัยพิบัติ คุณต้องฝึกทักษะอะไรเพิ่มเติม

ต้องมีการเรียนรู้ ฝึกอบรม ปฏิบัติจริง แรกๆ อาศัยครูพักลักจำ เคยเจอเหตุการณ์คนเจ็บและผู้เสียชีวิตก็สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ จนได้เรียนรู้กับรุ่นพี่ที่ทำงานในพื้นที่มานาน ถ้ามีเวลาว่างจากงานบันเทิง ผมก็ทำงานอาสาสมัครค่อยๆ สะสมความรู้ เรียนรู้การปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากสถาบันการแพทย์ฉุกเฉิน ต้องรู้ว่าเวลาคนได้รับบาดเจ็บขาหักจะช่วยเหลืออย่างไรให้ถูกต้อง จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีทักษะในการช่วยชีวิตคน

สมัยก่อนเวลาเจอคนประสบอุบัติเหตุ  บางครั้งอาสาสมัครไม่รู้ว่าเขาเจ็บตรงไหนแล้วเข้าไปยกหรืออุ้ม โดยไม่รู้วิธี ซึ่งอาจทำให้คนเจ็บเป็นอัมพาตตลอดชีวิต ไม่ว่าอาสาสมัครมูลนิธิไหน ก็ต้องเรียนรู้เรื่องการช่วยชีวิตคนอย่างถูกต้อง การเรียนรู้ตรงนี้เป็นสิ่งที่ดีมาก เมื่อผมเข้ามาทำงานอาสาสมัคร ผมก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงพัฒนาการทำงานให้ดีขึ้น

• เข้าไปช่วยวางระบบการทำงานอาสาสมัครในหลายๆ เรื่อง ? 

เมื่อเข้าไปทำงานในมูลนิธิฯ ผมได้เห็นว่า บางอย่างที่ปฏิบัติต่อๆ กันมาไม่ถูกต้อง แรกๆ ยังไม่พูด เมื่อมีสื่อให้ความสนใจมากขึ้น การทำงานจะให้เหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ผมค่อยๆ พัฒนาและให้กำลังใจคนทำงาน อาสาสมัครก็รู้สึกมีกำลังใจ เพราะมีคนดังมาทำงานด้วย จากที่เมื่อก่อนมีการแย่งศพระหว่างมูลนิธิฯ มีคำถามมากมายว่าแย่งศพกันเพื่ออะไร ต้องการค่าหัวหรือ ผมก็อธิบายให้สื่อฯฟังว่า พวกเขาแย่งศพกัน เพื่อผลงานของมูลนิธิฯ และผมได้อธิบายให้อาสาสมัครเข้าใจว่า ทำอย่างนั้นไม่ถูกต้อง

ผมเชิญผู้บริหารทั้งสองมูลนิธิ คือ ร่วมกตัญญูและป่อเต็กตึ๊งมานั่งคุยกัน เพื่อตกลงการแบ่งเขตในการช่วยเหลือคน อาสาสมัครจะได้ไม่ตีกัน ก็เริ่มพัฒนาไปเรื่อยๆ ปัจจุบันมีดารามาเป็นอาสาสมัครและนักการเมืองมาช่วยดูแลมูลนิธิฯเพื่อประโยชน์ของสังคมมากขึ้น

• คุณมีส่วนในการเปลี่ยนแปลงพัฒนามูลนิธิร่วมกตัญญูให้ดีขึ้น ?

ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ผมเป็นแค่ตัวกระตุ้น ทำให้พวกเขามีกำลังใจทำงาน เมื่อก่อนมีแต่คนดูถูกคนทำงานเก็บศพว่า เป็นงานชั้นต่ำ ช่วงแรกที่ผมเข้ามาทำงาน คนก็หาว่าสร้างภาพ แฟนก็บังคับไม่ให้มาเก็บศพหรือทำงานแบบนี้ จากนั้นแฟนก็บอกเลิก ทั้งๆ ที่ผมไม่เห็นว่าจะผิดตรงไหน

เมื่อก่อนใครเจ็บ ใครป่วย ใครตาย จะเรียกอยู่สองมูลนิธิคือ ร่วมกตัญญูและป่อเต็กตึ๊ง ตอนนั้นอุปกรณ์การช่วยเหลือชีวิตคนมีประสิทธิภาพไม่ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ อย่างพวกเปลยก ผ้าห่อศพ หรือการช่วยคนติดอยู่ในรถ การทำงานในอดีตต้องใช้เครื่องมืองัดเพื่อช่วยคนออกมา แต่ปัจจุบันมีเครื่องมือที่ดีขึ้นใช้เวลาไม่นาน และทุกอำเภอทุกตำบลมีอาสาสมัครประจำ ทำให้งานอาสาสมัครพัฒนาดีขึ้น คนภายนอกก็ให้เกียรติคนทำงานจิตอาสา

• ใช้ความเป็นดาราช่วยหาเงินเพื่อจัดซื้ออุปกรณ์ช่วยชีวิตคน?

ใช่ครับ คนก็ชื่นชมเราส่วนหนึ่ง ยิ่งเรามาทำงานตรงนี้ คนก็เกิดความศรัทธาในตัวเรา เพราะเขารู้ว่า เราทำงานจริงจังไม่ได้สร้างภาพ เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่าง อย่างดาราบางคนมาเป็นอาสาสมัครแค่ 5-6 เดือนเจอความลำบากก็ออกไป เหลือแต่คนที่มีจิตอาสาจริงๆ ซึ่งการทำงานแบบนี้ก็มีพวกนักเลงคอยหาเรื่องบ้าง แต่ผมรู้สึกว่า เราต่างมาช่วยเหลือคนเหมือนกัน สามารถมีมิตรไมตรีต่อกันระหว่างมูลนิธิ บางครั้งอาสาสมัครก็มีอารมณ์บ้าง เราก็ช่วยให้เกิดความสามัคคี เพราะเมื่อก่อนมีการแบ่งเขต แบ่งพื้นที่

• แล้วคุณจัดการอย่างไร

ผมรู้จักคนเยอะก็สะท้อนความเห็นให้ผู้จัดการมูลนิธิฯฟัง เรียกพนักงานและอาสาสมัครทุกคนมาประชุมบอกถึงปัญหาและจุดอ่อนในการทำงาน เพื่อให้รู้ว่าการทำงานเพื่อสังคมไม่จำเป็นต้องแบ่งแยก ชิงดีชิงเด่นซึ่งกันและกัน  อย่างเหตุการณ์น้ำท่วมหรือสึนามิ หลายมูลนิธิมาช่วยเหลือกัน ต่างชาติก็ยอมรับ แม้จะไม่มีตำรวจ พวกเราก็ทำงานได้

• เหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้ คุณเข้าไปทำงานในจังหวัดไหนก่อน

ถ้าระดับน้ำสูงมาก และชาวบ้านต้องการความช่วยเหลืออดอยากมาก เราจะรีบลงพื้นที่ ผมเริ่มจากจังหวัดพิษณุโลก ส่วนที่จังหวัดนครสวรรค์น้ำท่วมหนักและมาแรง รวมถึงคันกั้นน้ำแตก น้ำทะลักเร็วมาก ในเช้าวันหนึ่งยังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวในร้านนั้น ตกเย็นน้ำท่วมมิดหัว ตอนนั้นมีเรือสองลำชนคันกั้นน้ำแตก ซ่อมแซมได้ยาก มูลนิธิในจังหวัดรับมือไม่ไหว จึงเรียกมูลนิธิฯนอกตัวจังหวัด ร่วมกตัญญูเข้าไปช่วยเป็นมูลนิธิแรกของจังหวัดนครสวรรค์ ช่วงนั้นพวกเราอยู่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผมแบ่งทีมไป 30 คน รถพยาบาล 4 คัน และบุรุษพยาบาลที่สามารถดูแลคนป่วยเบื้องต้นได้ ภารกิจแรก คือ นำผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

• เป็นผู้ประสานงานหลักของมูลนิธิฯในการช่วยเหลือคนที่จังหวัดนครสวรรค์ ?

ประสานกับหัวหน้ามูลนิธิฯที่นั่น ตอนนั้นผมไม่รู้จักพื้นที่ ผมเอาเรือไปสองลำ เพื่อขนย้ายคนป่วยออกจากโรงพยาบาล ที่นั่นอุปสรรคเยอะมาก มีเรือรับจ้าง เรืออื่นๆ เป็นร้อยๆ ลำ คนเจ็บต้องนอนตากแดด ทุลักทุเลมาก น้ำก็ขึ้นตลอด ไฟฟ้าดับ เครื่องช่วยหายใจใช้ไม่ได้ แต่ละวันที่ขนคนป่วย มีผู้เสียชีวิตไม่ต่ำกว่า 5-7 ราย เราก็เสียใจ ถ้าน้ำไม่ท่วม บางคนอาจจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก 3-10 ปี แต่เหตุการณ์นี้ทำให้หลายคนต้องทำใจ บางคนญาติมารอรับ ก็เสียชีวิตแล้ว

• ให้ความช่วยเหลือไม่เต็มที่ เพราะปัญหาการจัดการ ?

ถ้าการจัดระบบการสัญจรทางน้ำดี เราสามารถทำงานได้ดี แต่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ที่โรงพยาบาลมีเรือไม่กี่ลำ และมีการทำงานซ้ำซ้อนไม่ประสานงานกัน การประสานระหว่างมูลนิธิไม่มีปัญหา แต่ทีมการแพทย์ของหน่วยงานรัฐมีทำงานแย่งกัน แข่งกัน เพราะไม่อยากเสียหน้า ระบบการจัดการไม่ดี ซึ่งผมอยากบอกว่า อย่าคิดว่าเป็นผลงานใคร ณ เวลานั้น เราต้องร่วมแรงร่วมใจกัน แม้บางครั้งจะไม่มีการกล่าวถึงหน่วยงานนั้นก็อย่าน้อยใจ อย่างน้อยๆ ฟ้ามีตา สวรรค์มีใจ แต่คนทำงานตรงนี้ชอบยึดติดว่าต้องมีสื่อ เพื่อให้คนรู้ว่า ตัวเองทำอะไร มูลนิธิต่างๆ ทำงานเหมือนปิดทองหลังพระ สื่อจะมาถ่ายทำหรือไม่ ผมไม่สนใจ ผมก็ทำงานของผมไป ทำเสร็จมีคนสรรเสริญเยินยอ ไม่มีคนด่าลับหลัง

• ทำงานตั้งแต่จังหวัดพิษณุโลก นครสวรรค์มาถึงพระนครศรีอยุธยา คุณได้หยุดพักบ้างไหม

ไม่ค่อยได้หยุดพัก หลังจากช่วยคนที่จังหวัดพิษณุโลก ผมได้กลับมาพักเพื่อเก็บของ เพราะผมรู้แล้วว่า น้ำท่วมในจังหวัดต่อไปจะหนัก ผมมาช่วยคนอยุธยาอยู่สองสัปดาห์ คอยประสานงานกับหน่วยแพทย์ฉุกเฉินรับคนป่วยออกจากบ้าน การพายเรือข้ามกระแสน้ำลำบากมาก ตอนทำงานที่จังหวัดนครสวรรค์ มีคนบอกว่า คันกั้นน้ำแตกต้องอพยพด่วนภายใน 24 ชั่วโมง ผมให้เอกพันธ์อยู่ที่อยุธยา ส่วนผมไปที่นครสวรรค์

• แฝดคู่นี้ต้องทำงานร่วมกันไหม

ไม่ครับ เราแยกกันทำงาน เพราะการแยกกันจะทำให้คนสับสนและเดาว่า นั่นบิณฑ์..หรือเอกพันธ์

• เหตุการณ์ใดที่คุณรู้สึกว่า ไม่น่าเกิดขึ้น ? 

ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตอนน้ำท่วมหนัก ลึกมากๆ คนช่วยเหลือก็ลำบาก ในฟาร์มหมูกว่า 500 ตัว มันตะเกียกตะกายหนีน้ำ ผมเห็นจมูกมันโผล่พ้นน้ำว่ายออกมา 200-300 ตัว บางตัวจมน้ำแล้วโผล่ขึ้น ตอนนั้นเจ้าของปล่อยหมูออกจากเล้าแล้วบอกว่า ถ้าใครจับหมูได้เท่าไหร่เอาไปเลย ชาวบ้านบางคนโลภมาก จับหมูมัดใส่เอว หมูจมน้ำคนก็จมไปด้วย พวกเขาคิดว่าหมูจะว่ายน้ำได้ทนเหมือนคน วันนั้นมีคนจมน้ำ เพราะว่ายน้ำไปจับหมู 5 รายและเสียชีวิตทันที ในจำนวนนั้นรวมเจ้าหน้าที่ตำรวจหนึ่งคน แต่ชาวบ้านบางคนก็ได้หมูมาสิบกว่าตัว จากวันนั้นหมูก็ตายลอยน้ำมากมาย และน้ำก็เน่า ชาวบ้านต้องเอาน้ำมากรองเพื่ออาบ

• ตอนที่น้ำยังไม่ท่วมกรุงเทพฯ คุณประเมินอย่างไร

ทุกคนถามผมว่า กรุงเทพฯจะโดนน้ำท่วมไหม มีคนตามเรื่องราวผมในเฟซบุ๊ค ตอนนั้นผมรู้เลยว่า ต้องเตรียมใจ น้ำท่วมแน่นอนและเข้าถึงชั้นในกรุงเทพฯ ช่วงนั้นศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย (คปภ.) บอกว่า “เอาอยู่แน่นอน น้ำไม่เข้า” แต่ผมเห็นสถานการณ์ น้ำมาเยอะมาก ตอนนี้น้ำจะเข้าอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิแล้ว บ้านผมอยู่พุทธมณฑลสาย 2 น้ำท่วมถึงอก ผมให้ลูกน้องสองคนคอยดูแลบ้าน และผมเอาเรือออกไปช่วยชาวบ้านในละแวกนั้นทุกวัน เมื่อคืน (7 พฤศจิกายน) ผมกลับมาตีสี่ พอตอนเช้าผมก็เอาเรือออกตระเวนช่วยเหลือคน

• จากสถานการณ์ครั้งนี้ คุณคิดว่าน้ำจะท่วมถึงเมื่อไหร่

ผมคิดว่าคงถึงปลายเดือนพฤศจิกายนนี้ น้ำคงจะลดลง ตรงไหนน้ำเริ่มท่วม ทนไปเลยหนึ่งเดือนเต็ม

• ความช่วยเหลือจากรัฐบาลเป็นอย่างไรบ้าง

ตอนที่ ศปภ.ต้องการความช่วยเหลือเรียกประชุมมูลนิธิต่างๆ เพื่อจัดระเบียบให้เกิดความร่วมมือ แต่พอถึงเวลาลงมือทำ ก็เหมือนเดิม ต่างคนต่างทำ จัดการกันเอง มีหน่วยงานเอกชนหลายแห่งนำสิ่งของมาให้ผมช่วยแจก อาสาสมัครทำงานร่วมกับทหารอากาศ ทหารบก ทหารเรือ เพราะอาสาสมัครสามารถเข้าถึงบ้านใช้เรือนำคนออกมาส่งที่รถทหาร

ผมทำงานร่วมกับทหาร แต่ผมไม่เคยทำงานร่วมกับรัฐบาล ผมเคยขอน้ำดื่มจากทาง ศปภ. เพื่อนำมาแจกจ่ายผู้ประสบภัย พวกเขารับปาก แต่ไม่ให้ เขาคิดว่าไม่เกิดประโยชน์สำหรับพวกเขา เพราะต้องการให้คนรู้ว่านี่เป็นผลงานพวกเขา ทั้งๆ ที่ของบริจาคมาจากประชาชน แต่สิ่งของบางชุดถูกนำมาใส่ชื่อคนใดคนหนึ่ง และนี่คือเรื่องจริง

• คุณเห็นด้วยตัวเองหรือ

ผมเห็นกับตา ลูกน้องผมได้ถ่ายรูปมาทั้งหมด ตอนที่ผมขอห้องน้ำ เพื่อนำไปให้ผู้ประสบภัย ปรากฏว่า ช่วงนั้นน้ำท่วมท่าอากาศยานดอนเมือง ทำให้ห้องน้ำลอยเต็มไปหมด พวกเขาเรียกผมเข้าไปเอาห้องน้ำที่ลอยน้ำ เพื่อไม่ให้นักข่าวเห็นว่ามีห้องน้ำ เราก็เข้าไปเอา เพราะห้องน้ำสำคัญสำหรับผู้ประสบภัย

• สรุปว่า สิ่งของที่คุณขอจาก ศปภ. ได้แค่ห้องน้ำอย่างเดียว ?

จริงๆ แล้วขอน้ำดื่ม ข้าวสารอาหารแห้ง แต่ไม่ได้ พวกเขาเรียกไปเก็บห้องน้ำที่ลอยน้ำ พวกเขาบอกว่า สิ่งของที่กองไว้จำนวนมากแจกจ่ายออกไปทุกวัน และบอกว่า “ที่คุณบิณฑ์เห็นเป็นของใหม่” ผมก็เลยถามกลับไปว่า “สามารถจัดสิ่งของกองใหม่ได้เหมือนกันทุกวันเลยหรือ”

ก็ไม่เป็นไร ผมได้ของแค่ไหนก็แค่นั้น ตอนนั้นพี่น้องจากปักษ์ใต้ขับรถสิบล้อมาสองวันเต็มๆ นำน้ำดื่มมาให้ผมกว่าสามหมื่นขวด เพื่อให้ประชาชนที่ขาดแคลนน้ำ นี่คือน้ำใจของพี่น้องประชาชน ซึ่งเปรียบเทียบกับตรงนั้นไม่ได้เลย ผมกล้าพูดเลยว่า ผลประโยชน์จริงๆ และผมไม่กลัวด้วย

• คุณเอาแรงมาจากไหนมากมายเพื่อช่วยเหลือคน

ถ้าวันไหนผมไม่ได้ลงไปช่วยคนสักวัน ผมจะรู้สึกผิด อย่างวันนี้ (8 พฤศจิกายน 2554) ผมไม่น่ามาเตะบอล เพราะคนแถวเพชรเกษม 120 โทรมาหาผมตั้งแต่เช้า พวกเขาต้องการสิ่งของ ถ้าผมไม่เข้าไป ลูกน้องผม 10-20 คนก็ไม่ได้ไป ผมอยากให้พวกเขาพัก เพราะทำงานมาเป็นเดือนไม่ได้พักเลย บางครั้งอยากจะนอนอยู่บ้านสักวันสองวัน ก็ทำไม่ได้ เพราะคนกำลังลำบาก เราจะมานอนเฉยๆ ไม่ได้ ในเฟซบุ๊คผมมีคนบอกว่า “พี่บิณฑ์…ช่วยพี่น้องประชาชน ก็เหมือนช่วยในหลวงอีกแรง เพราะพวกเขาเป็นประชาชนของในหลวง”

• หลายคนยกย่องว่าคุณเป็นคนดี คุณรู้สึกอย่างไร

ก็ดีใจ สิ่งที่ผมทำไม่สูญเปล่า ผมเป็นดาราที่ไม่ได้สังกัดสถานีช่องไหน เราทำอะไรก็ไม่มีใครสนใจ อย่างดาราประจำสถานีช่องนั้นช่องนี้ มีสื่อคอยตามทำข่าว แม้จะลงพื้นที่แค่ครั้งเดียวก็เป็นข่าว ส่วนเราลงไปช่วยเหลือคนเป็นร้อยๆ ครั้งมีข่าวออกมาครั้งเดียวหรือสองครั้ง

• บางคนมองคุณเป็นฮีโร่ ?

ไม่หรอกครับ หลายๆ คนที่ทำงานช่วยเหลือคนมานานเป็นฮีโร่มากกว่า แต่ผมจังหวะดี และผมก็ชื่นชมคนที่ทำงานเพื่อประชาชน ผมยกย่องหลายๆ คนเป็นฮีโร่ของผม แต่บางครั้งไม่เป็นข่าว

• การช่วยเหลือเรื่องใดที่คนส่วนใหญ่มองข้าม

บางเรื่องคนก็นึกไม่ถึง ศูนย์อพยพบางแห่ง ถ้าไม่มีคนบริจาค ผู้ประสบภัยก็ต้องอด ถ้าจะรอให้รัฐส่งอาหารให้ คงไม่ไหว ทุกคนอาจมองข้ามเรื่องนี้ พอน้ำท่วมใหญ่ที่ไหน คนก็บริจาคเยอะที่นั่น บางจุดยังขาดแคลน ไม่มีคนเข้าไป ซึ่งหลายหน่วยงานมองข้ามเรื่องนี้

• หลักเกณฑ์ในการลงไปช่วยเหลือคน คุณวางแนวทางอย่างไร

ผมจะดูว่า ถ้ามีการช่วยเหลือซ้ำซ้อน ผมจะไม่เข้าไป บางคนโกหกว่า ไม่เคยมีคนเข้ามาเลย ผมจะให้ลูกน้องเข้าไปตรวจสอบพื้นที่ก่อน บางแห่งน้ำท่วมเป็นเดือน มีคนเข้าไปแจกของครั้งเดียว เราจะเลือกจุดที่คนไม่เข้าไปแจกของ จะไปถามชาวบ้านว่าได้รับสิ่งของกี่ครั้งแล้ว ส่วนใหญ่ชาวบ้านไม่โกหก แต่คนที่ขอส่วนใหญ่เป็น อบต.ผู้ใหญ่บ้านหรือกำนัน บางคนอยากสร้างผลงาน ถ้าดึงมูลนิธิฯเข้ามาช่วยได้เยอะ ชาวบ้านก็จะเชื่อมั่นเลือกเป็นตัวแทนอีก

• คุณมีวิธีการดูแลอาสาสมัครอย่างไร

เมื่อก่อนผมเป็นแค่หัวหน้าอาสาสมัคร ตอนนี้ผมเป็นผู้จัดการฝ่ายกิจกรรมพิเศษ มูลนิธิร่วมกตัญญู ดูแลอาสาสมัครทั่วประเทศของมูลนิธิกว่าห้าพันคน เกิดเหตุภัยพิบัติที่ไหน ผมจะต้องบริหารจัดการส่งคนเข้าไป ผมได้รับการยอมรับเพราะผมทำงานหนักมานานกว่า 24 ปี เป็นที่ยอมรับทั้งคนภายในและภายนอก

การดูแลคนทำงาน อันดับแรก ความเป็นอยู่พวกเขาต้องดีก่อน ถ้าพวกเขายังเดือดร้อน จะทุ่มเทแรงกายแรงใจคงไม่ไหว เพราะอาสาสมัครไม่มีเงินเดือน เวลาออกไปทำงาน หัวหน้าจะต้องคอยช่วยเหลือเรื่องเบี้ยเลี้ยง บางคนมาช่วยทำงานเป็นเดือน ผมก็ต้องเอาเงินส่วนตัวจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้พวกเขา บางครั้งมีคนใจบุญช่วยบ้าง เพราะนโยบายของมูลนิธิไม่มีการจ่ายเบี้ยเลี้ยง แต่เราเห็นว่า พวกเขาลำบาก บางวันเขากลับบ้านดึกมาก ผมก็ให้เงินไปสี่ห้าร้อยบาท ถ้าวันไหนมีคนเอาเงินมาบริจาคให้สักสองหมื่นบาท ผมก็ให้ลูกน้องคนละพันบาท พวกเขาก็ดีใจว่ามีคนเห็นคุณค่าในสิ่งที่พวกเขาทำ หรือเวลาไปทานข้าวที่ไหน บางร้านไม่เอาเงิน เขาเห็นว่า พวกเราเป็นคนช่วยเหลือสังคมมีประโยชน์กับบ้านเมือง

• คุณหมดเงินไปเท่าไหร่แล้ว

ถ้าเป็นเงินส่วนตัวผมหมดไปหลายแสนบาท แต่ถ้าเป็นเงินมูลนิธิฯที่ช่วยเหลือคนกว่าสิบล้านบาท และเงินที่บริจาคก็ไม่เคยพอ

• คิดจะช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมอีกนานแค่ไหน

ถ้าน้ำไหลไปเร็ว ประชาชนก็ลืมตาอ้าปากได้ นักวิชาการบางคนบอกว่า เราจะเจอแบบนี้ทุกปี ถ้าเป็นจริงคงไม่ต้องทำอะไรแล้ว

• การเข้าไปช่วยเหลือคน สัตว์ และสิ่งของในครั้งนี้ คุณประทับใจเหตุการณ์ไหนมากที่สุด

ตอนไปช่วยกู้หนังไทยกว่า 600 เรื่องที่บริษัทสยามพัฒนาฟิล์ม จำกัด จรัสสนิทวงศ์ 65 เป็นฟิล์มเนกาตีฟ (Negative Film) ถ้าจะดูหนังเก่าต้องเอาเนกาตีฟไปอัดเป็นฟิล์มมาดู ถ้าฟิล์มพวกนี้จมน้ำ วงการบันเทิงหนังไทยจบเลย ไม่มีหนังเก่าๆ ให้ดู ห้องเก็บหนังอยู่ชั้นใต้ดิน ตอนที่ผมไปถึงน้ำท่วมถึงเข่า ตอนนั้นผมเอาลูกน้องไป 15-20 คน เจ้าของบ้านเครียดมาก เพราะฟิล์มหนังเยอะมาก

คันกั้นน้ำที่ทำไว้เกิดพัง ต้องใช้คนทั้งหมดช่วยกันอุดน้ำ แล้วมาช่วยกันย้ายฟิล์มหนังที่หนักกล่องละ 35 กิโลกรัมขึ้นไปเก็บชั้นสาม ทำทั้งวันตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็น หนังเรื่องสุดท้ายที่กู้ขึ้นมาได้คือ แม่นาคพระโขนง เป็นงานที่ผมภูมิใจมาก เพราะเราอยู่วงการบันเทิงและช่วยกู้หนังไทยได้ ถ้าตอนนั้นมูลนิธิร่วมกตัญญูไปไม่ทัน หนังไทยเก่าๆ ทุกเรื่องคงจมน้ำหมด พอทำงานเสร็จ เจ้าของบ้านเข้ามากอดผม น้ำตาซึม

• ประชาชนหลายพื้นที่ทะเลาะกันเรื่องคันกั้นน้ำระหว่างหัวน้ำกับท้ายน้ำ คุณมีความเห็นเรื่องนี้อย่างไร

คนที่รับผิดชอบตรงนี้ ควรเรียกผู้นำชุมชนมาอธิบายให้เข้าใจ ชาวบ้านไม่เข้าใจหรอก เพราะไม่มีคนกลางอธิบายถ้าอธิบายชัดเจน พวกเขาเข้าใจนะ แต่ไหนๆ น้ำก็ท่วมแล้ว ให้ท่วมเหมือนกันทั้งหมดไปเลย จะได้ไม่เลือกปฏิบัติ หลังน้ำลดแล้ว คงต้องมานั่งคุยกันยาว ต่อไปการจัดการต้องดีกว่านี้ รัฐบาลชุดไหนเข้ามาทำงานตรงนี้ ต้องทำให้ดีที่สุด

• ในฐานะคนทำงานลงพื้นที่ตลอด คุณมีคำแนะนำอื่นๆ ไหม

รัฐน่าจะตัดเรื่องพรรคการเมืองออกไป เอาแค่การช่วยเหลือเพื่อส่วนร่วม อย่าไปคิดเลยว่า มาช่วยแล้วต้องหาโอกาสสร้างชื่อเสียง ตอนนี้ประชาชนเดือดร้อนมากๆ คุณต้องใจกว้างต้องยอมรับว่า คุณมีสิ่งของจำนวนมาก แต่ไม่มีบุคลากรบริหารจัดการที่ดี ถ้าผมนำสิ่งของจาก ศปภ.ไปแจก ผมก็ต้องบอกประชาชนว่ามาจากที่นั่น ผมไม่เคยอ้างว่ามาจากมูลนิธิร่วมกตัญญู หน่วยงานไหนนำสิ่งของมาให้ผมแจก ผมก็บอกแหล่งที่มาตรงๆ ผมอยากให้รัฐบาลช่วยเหลือประชาชนจริงๆ

• เหตุการณ์ครั้งนี้ คุณเครียดไหม

ไม่เครียด แต่เหนื่อย บางวันมีเวลากินข้าวเช้าตอนบ่ายสอง กินข้าวกลางวันตอนตีสอง ตีสาม และเช้าๆ ต้องรีบตื่น เพื่อออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย

• มีวิธีการผ่อนคลายแต่ละวันอย่างไร

ออกไปช่วยชาวบ้าน ก็มีความสุขแล้ว พอเห็นชาวบ้านรอรับของ เข้าไปถึงพื้นที่ก็ตบมือกัน หลายคนเข้ามากอด บางคนบอกว่า “คิดว่าบิณฑ์จะไม่มาพื้นที่นี้แล้ว” ถ้ามูลนิธิร่วมกตัญญูเข้าไป พวกเขาจะถามว่า “คุณบิณฑ์มาไหม”

• ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา คุณต้องออกไปช่วยคนตลอด แล้วมีเวลาส่วนตัวบ้างไหม

ต้องยอมครับ สองสามเดือนไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัว ขอเป็นเวลาส่วนรวม

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

เปิดซอฟต์แวร์ขอความช่วยเหลือติดเกาะ แจ้งตำแหน่งแม่นยำทางอินเทอร์เน็ต สื่อสารผ่านทวิตเตอร์

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า  อุทกภัยครั้งนี้นักเทคโนโลยีสารสนเทศ นำความรู้มาช่วยผู้ประสบภัยมากมาย รายล่าสุดเปิดเว็บ สำหรับขอความช่วยเหลือที่ระบุพิกัดให้หน่วยกู้ภัยเข้าถึงได้ถูกต้อง ที่ www.helpme.in.th  นายปฐมภู ศักดิ์ศรี หรือ แอ็ตบานาน่าอันเดอร์สกอลวอฟเฟิล (@Banana_Waffle) นักพัฒนาเว็บไซต์ กล่าวว่า ได้นำเทคโนโลยีระบุพิกัดบนแผนที่ของกูเกิล ที่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตยินยอมให้ระบบติดตาม สามารถแจ้งร้องขอความช่วยเหลือเมื่อติดอยู่ในพื้นที่น้ำท่วมได้ โดยกรอกข้อมูล จำนวนสมาชิกในครัวเรือน สัตว์เลี้ยง ผู้ป่วย คนชรา พร้อมระบุว่าต้องการ อาหารและน้ำดื่ม หรือขอให้ เคลื่อนย้ายออกนอกพื้นที่ รวมทั้ง บ้านเลขที่, จุดสังเกตใกล้ที่พัก, ระดับน้ำ, ตลอดจนความต้องการอื่นๆ

นายปฐมภู กล่าวต่อว่า เมื่อผู้ประสบภัยคลิกส่ง จะปรากฏบนฐานข้อมูลของตน จากนั้นจะกระจายการขอความช่วยเหลือทางทวิตเตอร์ ซึ่งได้ประสานงานกับสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ศูนย์ข้อมูลเพื่อการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย(www.thaiflood.com) และนายกิตติ สิงหาปัด ผู้ดำเนินรายการข่าว 3 มิติ ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 3 ส่วนหน่วยงานภาครัฐได้พยายามประสานงาน แต่ไม่ได้รับความสนใจ เพราะต้องการให้ผู้ประสบภัยแจ้งทางโทรศัพท์

“การแจ้งสถานที่ทางโทรศัพท์ อาจสับสน ในช่วงน้ำท่วมสภาพพื้นที่เปลี่ยนไป การหาซอยหรือเลขบ้านจะไม่คล่องตัว ระบบนี้ ให้ความแม่นยำสูงโดยเฉพาะในพื้นที่กรุงเทพ ผู้ใช้โทรศัพท์ที่ต่ออินเทอร์เน็ตก็ใช้ได้ อาสาสมัครที่ให้ความช่วยเหลือที่อยู่ใกล้ก็สามารถรับข้อมูลและเข้าพื้นที่ได้ทันท่วงที”นายปฐมภูกล่าว

ที่มา : เดลินิวส์

จิตอาสาคนนี้เลือกที่จะตั้งโรงครัวกลางในนามชื่อศูนย์บวรเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย เขามองว่า การแจกถุงยังชีพไม่ใช่ความยั่งยืน

วิกฤตการณ์น้ำท่วมครั้งนี้ ได้เห็นคนที่มีจิตอาสาจำนวนมากออกมาช่วยเหลือผู้ประสบภัย หลายคนทำงานโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ ไม่สนใจชื่อเสียง หรือคำยกย่องเยินยอ เหมือนเช่น วัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ หรือ อุ๊-กรุงสยาม กรรมการมูลนิธิพระเทวราชโพธิสัตว์ และเจ้าของเว็บไซต์พระเครื่อง ทำอยู่เวลานี้ เขารู้ดีว่าเวลาอดอาหารเป็นอย่างไร ชีวิตเขาเคยผ่านความยากจนมาแล้ว บางมื้ออด บางครั้งไม่มีที่นอน เมื่อพอมีพอกิน และเห็นว่า คนจำนวนมากต้องการความช่วยเหลือ จึงอยากช่วย

ในช่วงแรกที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเกิดน้ำท่วม ประชาชนเดือดร้อน วัชรพงศ์พยายามหาทางช่วยเหลือและคิดว่า การแจกถุงยังชีพไม่ใช่การช่วยเหลือที่ยั่งยืน เขาจึงช่วยในแบบของเขา เขาบอกว่า การช่วยเหลือคนในยามฉุกเฉิน ทฤษฎีหรือวิชาการที่เรียนมาจากโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย เอาคืนไปเลย ใช้แค่สามัญสำนึก

สามัญสำนึกในความหมายของเขา ก็คือ เมื่อท้องหิว ก็ต้องกิน จึงต้องมีโรงครัว แล้วจะทำครัวในช่วงน้ำท่วมได้อย่างไร เพราะผู้ประสบภัยแม้จะมีเงิน ก็ซื้ออาหารไม่ได้ มีถุงยังชีพก็ทำกับข้าวกินเองไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรให้คนในชุมชนพึ่งพาตนเอง

วิธีการของเขา ก็คือ ตั้งโรงครัวกลาง มีเครื่องครัวและวัตถุดิบในการปรุงอาหาร เพื่อให้คนในชุมชนทำอาหารแจกจ่ายกันเอง

วัชรพงศ์เริ่มจากการทำ ศูนย์บวร แหล่งบัญชาการอาหารที่ อ.มหาราช จ.พระนครศรีอยุธยา จากนั้นขยายไปที่ อ.บางปะหัน และทำจนครอบคลุมพื้นที่ 30 แห่งเพื่อเป็นโรงครัวกลาง บางคนจึงมีหน้าที่เป็นแม่ครัว บางคนล้างจาน บางคนขันอาสาแจกอาหาร ฯลฯ

“คุณรู้ไหม ตอนที่ปลัดเทศบาล ต.ศาลาแดง จ.อ่างทอง มารับข้าวกล่องกว่าสองพันกล่อง ตอนที่เขาหิ้วของขึ้นรถ คงเหนื่อยมาก เขาล้มลงหมดสติ ผมไปช่วยปั๊มหัวใจ ทั้งๆ ที่ผมไม่รู้วิธีปฐมพยาบาล พอเขารู้สึกตัว เขาบอกว่า เอาข้าวไปให้ชาวบ้านก่อน ชาวบ้านรออยู่ ” วัชรพงศ์ เล่าให้ฟัง โดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ ว่า เขาซาบซึ้งเพียงใด

ประชาชนธรรมดาๆ ในแวดวงพระเครื่องคนนี้ แค่คิดง่ายๆ แต่ทำยาก โดยการระดมผู้ประสบภัยและผู้ไม่ประสบภัยมาช่วยกันลงแขกทำครัวแบบงานวัด เพื่อช่วยผู้เดือดร้อน น่าจะเป็นวิธีการที่ดีกว่าการแจกถุงยังชีพชั่วครั้งชั่วคราว โดยวิธีการนี้ต้องใช้กระบวนการจัดการ ทำให้ผู้ประสบภัยที่เป็นผู้รับกลายเป็นผู้ให้

“ธรรมชาติของมนุษย์แค่ 6 ชั่วโมงก็ต้องการอาหาร เพื่อระงับความหิว  ตอนแรกๆ ผมสั่งข้าวกล่องมาเลยสองสามพันกล่อง นำเข้าไปให้ผู้ประสบภัย อ.มหาราช จ.พระนครอยุธยา จนกระทั่งผมประสานกับนายอำเภอและบอกว่า ต้องตั้งครัวทำอาหาร”

ในห้วงวิกฤติเช่นนี้ ถุงยังชีพไม่ใช่สิ่งแรกที่เขาคิด เขาคิดเรื่องการทำโรงครัวกลาง น่าจะแก้ปัญหาได้ระดับหนึ่ง วัชรพงศ์จึงใช้เงินกว่าแสนบาทและเงินก็ไหลออกจากกระเป๋าอยู่เรื่อยๆ เพื่อสนับสนุนเรื่องวัตถุดิบในการทำอาหาร ทำให้คนในชุมชนตั้งหลักได้ก่อน จากนั้นพวกเขาจะช่วยเหลือคนอื่นๆ ต่อไป

“ถ้าไม่หยุดความหิว ก็จะมีความวุ่นวายตามมา ผมเห็นอยู่ทุกวันว่า การแจกถุงยังชีพ คนที่ได้รับของก็เป็นคนหน้าเดิมๆ ตอนที่ผมลงพื้นที่ ผมไม่รู้จักใครเลย ผมเรียกคนทำงานในองค์การบริหารส่วนตำบลมานั่งล้อมแก้ปัญหาร่วมกัน ผมหาเครื่องครัวให้ทั้งหมด โดยได้จากวัด ผมช่วยบริจาคเงินและคนอื่นๆ ช่วยบ้าง”

เมื่อพูดถึงศูนย์บวร วัชรพงศ์อดไม่ได้ที่จะเล่าถึงสิ่งที่คิดไว้ให้ฟัง คำว่า ‘บวร’มีความหมายดังนี้… ‘บ’ คือบ้าน หมายถึงชาวบ้านที่ช่วยเหลือตัวเองได้และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ดังนั้นต้องเอาคนที่ช่วยเหลือตัวเองได้มาช่วยคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพราะคนไทยเป็นแม่ครัวโดยสายเลือด

‘ว’ คือ วัด มูลนิธิ หรือคนบริจาค หมายถึงการนำทรัพยากรมาให้คนในชุมชน และ ‘ร’ คือ ระบบราชการ ข้าราชการที่รู้พื้นที่เพื่อนำอาหารไปแจกจ่าย

เขาเอาทั้งสามส่วนมาเชื่อมโยงสัมพันธ์กัน ทั้งกำลังทรัพย์ กำลังคนและระบบการจัดการ โดยให้คนในชุมชนทำอาหาร และหน่วยงานรัฐในชุมชนนำอาหารไปแจกให้ผู้เดือดร้อนอย่างทั่วถึง จนศูนย์บวรขยายสาขาออกไปเป็นจำนวน 30 แห่ง

วัชรพงศ์ บอกตรงๆ ว่าไม่ได้ร่ำรวย แต่เมื่อเห็นเพื่อนร่วมชาติไม่มีอาหารกิน จึงทนไม่ได้
“ผมวางรูปแบบโรงครัวกลาง เพื่อให้คนในชุมชนทำครัวแจกจ่ายไปทั่วชุมชนใกล้เคียง บางคนพายเรือมากินข้าวไม่ได้ ก็นำไปแจก การทำแบบนี้สามารถช่วยคนได้ทั่วถึงกว่าหกหมื่นคน  ผมคิดว่า ผู้นำชุมชนมีศักยภาพในระดับหนึ่ง เมื่อพวกเขาตั้งหลักได้ ก็มีคนมาช่วยอยู่เรื่อยๆ โดยผมให้หลักการว่า ไม่ให้แจกถุงยังชีพ เพราะมีไม่มากพอสำหรับทุกคนในชุมชน ไม่เช่นนั้นทะเลาะกัน”

วิธีการบริหารจัดการถุงยังชีพที่วัชรพงศ์วางไว้ ก็คือ นำถุงยังชีพมารวมกันเป็นกองกลางเพื่อทำอาหารแจกจ่าย
“ตั้งแต่ผมตั้งศูนย์บวรมา  ผมแจกถุงยังชีพแค่สองร้อยถุงเท่านั้น แจกเฉพาะคนที่เดือดร้อนจริงๆ และเดินทางมาไม่ได้ บ้านอยู่ไกลมาก จึงต้องเดินทางไปแจกถึงบ้าน” วัชรพงศ์ เล่าถึงวิธีการที่ทำให้คนในชุมชนพึ่งพาตัวเองอย่างมีศักดิ์ศรี โดยเขาช่วยบริหารจัดการ เพราะน้ำท่วมเป็นเดือนๆ เช่นนี้ คงแจกถุงยังชีพไม่เพียงพอต่อความต้องการ  และถ้าทำแบบนั้นชาวบ้านจะช่วยตัวเองไม่ได้

“คุณไปดูในสิ่งที่เราทำได้ ผมไม่ได้สื่อสารเรื่องนี้ เพื่อให้คนบริจาคสิ่งของมากขึ้น ผมคิดว่าคนเราควรมีการช่วยเหลืออย่างมีศักดิ์ศรีและยั่งยืน” วัชรพงศ์ บอกถึงวิธีการแบ่งปัน

การช่วยเหลือผู้ประสบภัยในความคิดของเขา จึงต้องมีหลักการ รู้จักใช้เงินให้เกิดประโยชน์สูงสุดและทำให้เกิดการดูแลซึ่งกันและกัน

“ตอนนี้กลไกรัฐช่วยชาวบ้านไม่ได้ เราก็ต้องมีส่วนช่วย สิ่งสำคัญที่สุดคือ การช่วยเฉพาะหน้าเรื่องอาหาร สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ก็คือ ชุมชนบางบัวทองยังไม่มีโรงครัวส่วนกลางเพื่อช่วยเหลือคน”

แม้จะต้องใช้ทั้งเงินและเข้าไปช่วยจัดการ วัชรพงศ์ก็เต็มใจและยินดีช่วยเหลือ แต่สิ่งที่เขาลำบากใจก็คือ การขอรับของบริจาคจากศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย (ศปภ.)

“ตอนที่ผมเดินทางไปท่าอากาศยานดอนเมือง ผมไปขอของบริจาคมาช่วยเหลือคนเดือดร้อน ผู้ปฏิบัติงานที่ทำหน้าที่ตรงนั้น มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งๆ ที่ผมต้องการแค่นำสิ่งของมาช่วยเหลือคนที่ศูนย์บวร เมื่อการช่วยเหลือล่าช้า ผมจึงต้องเอาพระเครื่องไปให้คนเช่า เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือ ผมหมดเงินไปเป็นล้านๆ และตอนนี้ทำห้องสุขาอีกสองร้อยหลังแจก ถ้าผมรอการช่วยเหลือจากรัฐ ชาวบ้านจะมีปัญหามากกว่านี้”

แม้เขาจะหมดเงินเป็นล้านๆ แต่เขาก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร ไม่ว่าจะเรื่องของบริจาคหรือเรื่องใดก็ตาม เพราะเขาเชื่อว่า คนเราเกิดมาเป็นมนุษย์ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

“ตอนนี้ผมส่งลูกเมียไปอยู่ต่างจังหวัด ลูกผมถามว่าถ้าน้ำท่วมจะทำยังไง ผมบอกว่า พ่อต้องอยู่ช่วยคนอื่นก่อน ผมคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เหมือนนรกแตก ตอนที่ผมได้ข่าวว่า รัฐบาลขอรับบริจาคกระสอบทรายจากประชาชน มันหมดหนทางขนาดนั้นเลยหรือ ประชาชนก็เดือดร้อนอยู่แล้ว ผมจึงคิดว่า ถ้าเศรษฐีแถวหน้าเมืองไทยแค่สิบคนบริจาคคนละ 100 ล้านบาท ก็มีเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยประมาณ 1,000 ล้านบาท จริงๆ แล้วสังคมไทยยกย่องคนรวย แล้วคุณมีเงินเยอะๆ ตายแล้ว เอาไปได้ไหม”

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

สถานการณ์น้ำท่วมใหญ่ จะว่าไปก็ไม่ต่างจากภาวะสงคราม ซึ่งกับการเจ็บไข้ได้ป่วย ใครที่ไม่ป่วยพอน้ำท่วมก็อาจจะป่วย และใครที่ป่วยอยู่แล้วพอน้ำท่วมก็อาจยิ่งแย่ และยิ่งถ้าต้องมีการอพยพหนีน้ำด้วยแล้วล่ะก็ ยิ่งไปกันใหญ่ ซึ่งในสถานการณ์ที่อลหม่านเช่นนี้ ศูนย์พยาบาล ศูนย์แพทย์ฉุกเฉินหรือแพทย์สนาม ถือว่ามีความสำคัญมาก

วันนี้มาดู “ฉากชีวิตแพทย์สนามช่วงน้ำท่วม” กัน…

ณ อาคารหอประชุมขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี (มทร.ธัญบุรี) ที่ถูกปรับให้เป็นศูนย์พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้ประสบอุทกภัย ทั้งในจังหวัดปทุมธานี และจากพระนครศรีอยุธยา ฟูกนอนหลากสีกระจายเรียงรายเต็มโถงอาคาร คล้ายผ้าห่มผืนใหญ่ที่คอยสร้างความอุ่นใจให้คนไร้ที่พึ่ง แดดข้างนอกร้อนร้าย น้ำท่วมก็ไร้ความปรานี ผู้คนทยอยเดินเข้าออกอยู่ตลอด อาสาสมัครหญิงชายที่มีอยู่ไม่มากก็ทำงานในระดับที่เรียกว่าเกินกำลังของแต่ละคน

“ปิดรับแล้ว แต่ก็ยังมีผู้ประสบภัยเข้ามาเพิ่มตลอด เราก็ต้องรับไว้ เพราะเข้าใจว่าเขาเองก็ไม่มีที่ไป เราพอช่วยได้ก็ต้องช่วย เหนื่อยไหม…ตอนนี้เรียกว่าเกินเหนื่อยไปแล้ว จากที่ตั้งใจจะเปิดเป็นจุดเล็ก ๆ แต่ไม่เล็กแล้ว เพราะใคร ๆ ก็มุ่งมาที่นี่ แม้แต่โรงพยาบาลใกล้เคียง” เสียงล้า ๆ ของ ปาริชาติ พัฒนพงษ์ หัวหน้าฝ่ายข่าว กองประชาสัมพันธ์ มทร.ธัญบุรี ซึ่งรับหน้าที่เป็นอาสาสมัครที่คอยช่วยประสานงานภายในศูนย์ ระบุกับทีม “วิถีชีวิต” ในวันที่เราไปเยือนศูนย์พักพิงแห่งนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาตั้งแต่ก่อนมีข่าวว่าพื้นที่บริเวณศูนย์พักพิงแห่งนี้ก็เสี่ยงภัยน้ำท่วมแล้วเช่นกัน และต้องมีการย้ายไปที่อื่นอีก

นอกจากศูนย์พักพิงแห่งนี้จะคอยดูแลเรื่องที่หลับที่นอน ห้องหับอาบน้ำ และอาหารการกินสำหรับผู้ประสบภัย ในอีกมุมหนึ่งของห้องโถงประชุมไกล ๆ บรรยากาศก็ดูจะวุ่นวาย เพราะจัดเป็นศูนย์พยาบาลของศูนย์พักพิง

“วันแรก ๆ มีไม่ถึง 7 คน แต่พอน้ำท่วมขยายวงออกไปเรื่อย ๆ คนก็ไหลมามากขึ้น ไหลมากับน้ำเลย ภารกิจก็เลยหนักเพิ่มขึ้น จากที่จะเปิดเป็นเพียงจุดปฐมพยาบาล รักษาอาการเบื้องต้น เช่น ปวดหัวตัวร้อนเป็นไข้ไม่สบาย แต่กลายเป็นต้องรับเกือบทุกเคสเท่าที่สภาพจะอำนวย ดีที่ได้แพทย์และพยาบาลอาสาสมัครจากหลาย ๆ แห่งมาช่วย” เป็นเสียงของ ผ่องศรี แสงสุริยันตร์ พยาบาลวิชาชีพประจำ มทร.ธัญบุรี ที่เล่าให้เราฟังถึงภารกิจด้านการรักษาพยาบาล ที่ต้องรับบทหนัก ไม่แพ้น้ำมากที่เอ่อล้นท้นท่วมไปทั่ว

จากหน้าที่เดิมที่เป็นเพียงพยาบาลห้องปฐมพยาบาล ก็ต้องทำหน้าที่เป็นเสมือนผู้บังคับบัญชาการเหตุการณ์เจ็บป่วยที่เกิดขึ้นแทบจะตลอดเวลาภายในศูนย์แห่งนี้ เรียกว่างานมากกว่าปกติหลายเท่า ยังดีที่มีน้ำใจจิตอาสาทีมแพทย์และพยาบาลสาธารณสุขจากหลายแห่งมาช่วยเหลือด้วย อาทิ โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ จ.หนองคาย, โรงพยาบาลท่ายาง จ.เพชรบุรี, คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย และทีมจิตวิทยาจากสถาบันราชานุกูล

“จากเดิมเราจะเป็นเพียงแค่ศูนย์ปฐม พยาบาลเฉพาะกิจ คอยดูแลให้การรักษาพื้นฐานแก่ผู้พักพิง แต่ต่อมาภารกิจของเราแทบจะกลายเป็นงานระดับโรงพยาบาลสนามขนาดย่อม ๆ ไปแล้ว” เสียงของผ่องศรีดังขึ้นมาคุยกับเรา ขณะที่มือไม้ยังคงยุ่งกับการจดรายละเอียด และโทรศัพท์เพื่อติดต่อประสานงานตลอดเวลา

“เกินเหนื่อยไปแล้ว ท้อไหม…ก็มีบ้าง แต่ไม่ขอหยุด เพราะรู้ว่าเราหยุดไม่ได้ มีคนอีกมากที่เขาลำบากกว่าเรา เห็นใจเขานะ บางคนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ลูกไปทาง พ่อแม่ไปทางก็มี” เป็นอีกอารมณ์ที่พยาบาลคนนี้สะท้อนให้เราฟัง

ต้องยอมรับว่า…สถานการณ์ขณะนี้ ณ วันที่ถนนหนทางมีสภาพไม่ต่างจากลำคลองหนองบึง เนื่องจากน้ำทาทับถนนแทบจะเกือบทุกเส้น ทำให้การเดินทางเพื่อไปโรงพยาบาลเหมือนสถาน การณ์ปกติลำบากเพิ่มขึ้น สำหรับโรงพยาบาลภาคสนาม ณ ขณะนี้ถือเป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับหลายพื้นที่ที่กำลังประสบภัยจากน้ำท่วม เนื่องจากนับแต่ประเทศไทยต้องเผชิญกับวิกฤติน้ำท่วมใหญ่ในปีนี้ โรงพยาบาลหลายแห่งต้องถูกตัดขาด
และมีการอพยพผู้ป่วยกันอย่างโกลาหลทุกครั้ง ซึ่งล่าสุดแม้จะมีข่าวว่ากระทรวงสาธารณสุขได้จัดทีมแพทย์เคลื่อนที่หมุนเวียนให้บริการประชาชน อย่างต่อเนื่องวันละกว่า 200 ทีม และมีโรงพยาบาลภาคสนามออกไปตั้งจุดช่วยเหลือในหลายพื้นที่ อาทิ ปทุมธานี นนทบุรี แต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอกับจำนวนผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้นต่อเนื่องเรื่อย ๆ เหมือนปริมาณน้ำที่เอ่อล้น

ย้อนดูข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุข เมื่อ 24 ต.ค. มีจำนวนผู้เจ็บป่วยจากน้ำท่วมที่รับบริการที่หน่วยแพทย์เคลื่อนที่ สูงถึงกว่า 7 แสนคน ขณะที่อีกมาตรการหนึ่งก็ยังมีการสำรองยาและเวชภัณฑ์ไว้อีกด้วย แต่อุปสรรคใหญ่ที่สุดขณะนี้เห็นจะเป็นเรื่องของการเดินทางเพื่อเข้าไปช่วยเหลือ ที่ดูเหมือนหลายพื้นที่ยามนี้…ถนนหนทางลดลง สวนทางกับทางน้ำที่เพิ่มขึ้น ซึ่งเบอร์การแพทย์ฉุกเฉิน สายด่วน โทร.1669 ยังเป็นเบอร์ที่หลายคนควรจดจำหรือพกติดตัวไว้

“เรามีทีมแพทย์และพยาบาลมาประมาณ 15 คน วันแรก ๆ ที่มาตั้งศูนย์ก็ยังไม่มีปัญหาอะไร แต่พอน้ำเริ่มขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ งานก็เริ่มมีเข้ามาให้ทำมากขึ้น จนถึงจุดที่เรียกว่ามีเข้ามาตลอด” เป็นสิ่งที่ นพ.ขวัญชาย กิตรัตน์ นายแพทย์ปฏิบัติการจากโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ จ.หนองคาย หนึ่งในทีมบุคลากรแพทย์ภาคสนามที่มาช่วยดูแล ระบุกับเรา ก่อนเล่าให้เราฟังต่อไปในวันที่มาตั้งจุดได้ 5 วันว่า…เข้ามาช่วยในเรื่องของการจัดวางระบบด้านการแพทย์เพื่อรองรับจำนวนผู้ป่วยที่คาดว่าน่าจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเรื่องของระบบการให้บริการ รวมถึงการจัดการเรื่องสุขอนามัยต่าง ๆ ซึ่งยิ่งนานวันจำนวนผู้ป่วยก็เพิ่มมากขึ้น ส่วนใหญ่จะมีปัญหาเกิดแผลจากของมีคมขณะเดินลุยน้ำ แผลน้ำกัดเท้า ปวดหัวตัวร้อน ท้องเสีย ตอนหลังเริ่มมีผู้ป่วยที่เป็นอัมพฤกษ์อัมพาตเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ

กลุ่มหลังนี้ก็ต้องเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิดเป็นพิเศษ

“ไม่คิดว่าเหตุการณ์จะหนักหนาขนาดนี้ ยอมรับว่าเคยผ่านงานในพื้นที่ประสบภัยมาบ้าง แต่ไม่เคยเจอครั้งไหนที่หนักหนาและสาหัสเท่าขนาดนี้มาก่อน” เป็นเสียงของ นพ.ขวัญชาย นายแพทย์ภาคสนามที่เล่าให้เราฟัง

เหนือน้ำท่วมยังมีน้ำใจ อย่างน้ำใจของ ปัทมา สำเร็จศิลป์ พยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา ซึ่งหนีน้ำท่วมจากพื้นที่เดิมมาเช่าห้องพักอยู่บริเวณคลอง 5 พอทราบว่ามีการเปิดศูนย์และมีจุดพยาบาลแห่งนี้ จึงเดินทางมาช่วยเหลืองาน เพราะคิดว่าไม่น่าทำตัวอยู่นิ่ง ๆ ควรนำความรู้ที่มีอยู่ออกมาช่วยเหลือกัน น่าจะเป็นประโยชน์มากกว่า

“หนีมา 2 รอบ ครั้งแรกเอารถมาฝากจอดไว้กับญาติ ๆ และกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อ จนน้ำสูงขึ้นเรื่อย ๆ และต้องอพยพคนไข้ ประกอบกับมีการตัดน้ำตัดไฟ จึงต้องออกมาเช่าห้องพักอยู่ใกล้ ๆ กับศูนย์ พอดีทราบข่าว ก็คิดว่าเอาความรู้ที่มีมาใช้ประโยชน์น่าจะดีกว่า” เป็นเสียงของปัทมาที่เล่าให้ฟังขณะทำแผลให้กับคนไข้ชายที่ประสบอุบัติเหตุ

ณ วันนี้พลังรุนแรงแห่งธรรมชาติ สาย น้ำที่เกรี้ยวกราด ส่งผลต่อประเทศไทยและคนไทยอย่างไรบ้างแล้ว ก็อย่างที่ทราบกัน อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่น้ำท่วมใหญ่เริ่มเกิดขึ้นใหม่ ๆ ในบางพื้นที่ของประเทศไทย จนกระทั่งแม้แต่กรุงเทพฯเมืองหลวงก็มิอาจจะรอดพ้นภัยน้ำ “ฉากชีวิตแพทย์สนามช่วงน้ำท่วม” ได้เกิดขึ้นมากมายในหลาย ๆ พื้นที่ เป็นฉากชีวิตที่แม้บางครั้งอาจจะดูชุลมุนหรือน่ารันทดท้ออยู่บ้าง แต่ก็สะท้อนไว้ซึ่งสิ่งดี ๆ ที่ยังมีอยู่มากมาย…

ในหัวจิตหัวใจคนไทยจำนวนมาก.

ศิริโรจน์ ศิริแพทย์ เรื่อง-ภาพ

ที่มา : เดลินิวส์

(7 ต.ค. 54) ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เปิดเผยว่า กรุงเทพมหานครได้รับหนังสือจากนางนัดนกศร พูลทวี แสดงความชื่นชม นายสมเจตน์ โพธิระ เจ้าหน้าที่เทศกิจ สำนักงานเขตบางขุนเทียนที่ให้ความช่วยเหลือ ตนเองและลูกสาวจากอุบัติเหตุ ถูกรถเมล์สาย 147 เบียดรถจักรยานยนต์ที่ตนเองขับขี่จนพลิกคว่ำและได้รับบาดเจ็บบริเวณหน้าสำนักงานเขตบางขุนเทียน เมื่อช่วงต้นเดือน กันยายนที่ผ่านมา ในวันดังกล่าว นายสมเจตน์ โพธิระ ได้เข้าให้การช่วยเหลือ ทำการเรียกรถพยาบาล และช่วยสกัดจับรถคู่กรณี พร้อมทั้งนำทรัพยสินส่งคืนตนเองครบทุกรายการ

โอกาสนี้ จึงขอชื่นชมและขอบคุณ นายสมเจตน์ โพธิระ เจ้าหน้าที่เทศกิจ สำนักงานเขตบางขุนเทียน ที่ปฎิบัติหน้าที่ด้วยดีพร้อมแสดงน้ำใจช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างเต็มกำลัง ตามความสามารถ และเป็นตัวอย่างที่ดีแก่ข้าราชการ เจ้าหน้าที่ ลูกจ้างของกรุงเทพมหานครต่อไป

ที่มา : prbangkok.com

ภาพ : romyenchurch.org

ประเพณีอย่างหนึ่งของสถาบันการศึกษาในอเมริกา ซึ่งผมชื่นชอบมาก ก็คือในพิธีมอบปริญญาบัตรของแต่ละปี

จะมีการเชิญบุคคลสำคัญท่านหนึ่งมากล่าว สุนทรพจน์ เพื่อให้ข้อคิด แก่บัณฑิต ซึ่งกำลังจะก้าวออกไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงพิธีการดังกล่าว จะมีบรรยากาศที่ศักดิ์สิทธิ์มาก เพราะผู้ฟัง นับพันคน ประกอบด้วยคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ รวมทั้งบัณฑิตหนุ่มสาววัยยี่สิบเศษ ต่างอยู่ในชุด ครุยปริญญา พร้อมทั้งยังมีบิดามารดา ญาติพี่น้อง อีกหลายพันคน ร่วมฟังสุนทรพจน์ ด้วย
ผู้ที่ได้รับเชิญมาเป็น องค์ปาฐก จึงต้องเป็นผู้ที่มีชีวิตที่น่าสนใจและได้รับความศรัทธาจากผู้ฟัง เป็นเบื้องต้น และทุกคนคาดหวังว่า ในเวลาเพียง 15-20 นาทีของสุนทรพจน์นั้น พวกเขาจะได้รับข้อคิดดีๆ ที่มีความหมายอย่างมาก
ยิ่งถ้าเป็นสถาบันการศึกษาระดับโลก คนที่ได้รับเชิญมากล่าวสุนทรพจน์ประจำปี ยิ่งต้องสุดยอดจริงๆ อย่างปราศจากข้อสงสัย เช่นเมื่อปี ค.ศ. 2005 องค์ปาฐกของ มหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด เป็นบุคคลซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดัง ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัยเลย เขามีชื่อว่า สตีฟ จ็อบส์
เมื่อวานนี้ (6 ต.ค.54) โลกทั้งโลก อาลัยต่อการจากไปของ สตีฟ จ็อบส์ มนุษย์ผู้เป็นที่รักของคนทั้งโลก ผมเอง ตื่นขึ้นมาตอนเช้า พร้อมหยิบไอโฟน และ ไอแพด ลงมาจากห้องนอน ซึ่งทำอย่างนี้เป็นประจำทุกเช้า แต่พอลงมาดื่มกาแฟข้างล่าง ก็ได้ฟังข่าวว่า ผู้ที่ทำให้ผมมีอุปกรณ์ทั้งสองอย่างถืออยู่ในมือนั้น ได้จากโลกนี้ไป เมื่อสักครู่นี้เอง…..ฟังแล้วใจหาย และเสียดายอย่างงยิ่งครับ
คนที่พูดถึงสตีฟ จ็อบส์ นั้นมีอยู่มากมาย หาอ่านที่ไหนก็ได้ แต่ที่ผมคิดว่าน่าสนใจก็คือ เรื่องที่ สตีฟ พูดเอง ดังนั้น ผมจึงกลับไปฟัง สุนทรพจน์ของเขาที่แสตนฟอร์ด อีกครั้งหนึ่ง
เขาบอกกับผู้ฟังในวันนั้นว่าเขาไม่เคยได้เป็นบัณฑิตของมหาวิทยาลัย และสัพยอกว่า วันนั้น เป็นวันที่เขา “เข้าใกล้ความเป็นบัณฑิต” มากที่สุดแล้ว ซึ่งคงเป็นเพราะว่า เขาอยู่ในเสื้อครุยปริญญา ท่ามกลางบัณฑิต จำนวนมาก จากนั้น เขาก็ได้กล่าวเรื่องสำคัญ 3 ประเด็น
เรื่องแรก เขาพูดถึงเรื่องของ “การต่อจุด” ซึ่งออกจะเป็นปรัชญา และเข้าใจยากสักหน่อย สตีฟ เล่าว่าเขามีโอกาสเรียนที่วิทยาลัยเล็กๆ แห่งหนึ่ง เพียงเทอมเดียวเท่านั้น แต่ไม่รู้สึกว่าชอบวิชาอะไรตามหลักสูตรที่ต้องเรียน ก็เลยลาออก เชื่อไหมครับ ว่าเมื่อลาออกแล้วเขาก็ยังวนเวียนอยู่ที่นั่น อาศัยนอนบนพื้นห้องของเพื่อนๆ ในหอพัก แล้วก็ไปนั่งเรียนวิชาต่างๆ ตามที่ใจปรารถนา และหนึ่งในวิชาที่เขาไปฟังด้วยใจชอบ ก็คือวิชาอักษรวิจิตร (calligraphy) ทั้งๆ เขาก็ไม่เห็นลู่ทาง ว่าจะเอาวิชานี้ ไปทำมาหากินได้อย่างใด
แต่อีกสิบปีต่อมา เขากลับได้นำทุกอย่างจากวิชานั้น ไปใช้ในการออกแบบแป้นพิมพ์ของเครื่อง McIntosh ได้อย่างงดงาม นั่นคือสิ่งที่เขาเรียกว่า การต่อจุด ซึ่งผมคิดว่า เขากำลังพูดว่า หลายอย่างในชีวิตของคนเรานั้น เรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลา อาจจะเป็นเพียงจุดจุดหนึ่งของชีวิต  ซึ่งเรายังหาความหมายมิได้ แต่ในที่สุด เมื่อวันเวลาผ่านไป หลายจุด ก็กลับมาโยงใยต่อกันจนเกิดความหมายในชีวิตของเราได้
ผมอายุมากกว่า สตีฟ และวันนี้ เมื่อผมก็มองย้อนหลัง ผมก็สามารถ ต่อจุด ต่างๆ ของชีวิตที่ผ่านมาได้มากทีเดียว ว่าผู้คนแต่ละคน และเรื่องราวแต่ละเรื่องที่ผ่านมาในชีวิตของเรานั้น  แต่ละจุด โยงใยเข้าหากันอย่างไรบ้าง ซึ่งบางครั้งผมก็มารู้เอาโดยบังเอิญ เช่นเมื่อพบลูกศิษย์คนหนึ่ง ที่เคยสอนเมื่อสามสิบปีที่แล้ว และเขาเดินมาบอกว่า ที่อาจารย์พูดประโยคนี้ไว้ เมื่อสามสิบปีที่แล้ว (ซึ่งผมก็ลืมไปแล้ว ว่าพูดอะไรไว้) ได้ทำให้เขาตัดสินใจเปลี่ยนวิถีชีวิตบางอย่าง และมีความสุขได้ในชีวิตวันนี้ ฯลฯ
เรื่องต่อมา สตีฟ ได้พูดถึง ความรัก และการสูญเสีย เพราะเขาและเพื่อนเริ่มผลิตคอมพิวเตอร์แอ๊ปเปิ้ล ในโรงรถที่บ้าน เมื่ออายุเพียง 20 ปี และภายในสิบปี ก็ประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ สร้างบริษัทที่มียอดขาย 2 พันล้านดอลลาร์ มีพนักงาน 4,000 คน แต่แล้วเขาเกิดขัดแย้งทางความคิดกับผู้บริหารระดับสูง และกลายเป็นว่าบอร์ดเข้าข้างอีกฝ่ายหนึ่ง ปลด สตีฟ ออก ทั้งๆ ที่เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมาเอง!
ผมก็ยังจำช่วงเวลานั้นได้ เพราะผมอยู่ที่อเมริกา จำได้ว่าเขาเดินออกจากบริษัทอย่างว้าเหว่ และแสวงหาอนาคตใหม่ เขาไปหมกตัวอยู่ที่มหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด เพื่อคลำทาง ว่าเส้นทางต่อไปข้างหน้า จะทำอะไรดี ผมรู้สึกว่าชีวิตช่างพลิกผันอะไรเช่นนั้น เพราะเขาเพิ่งสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่กลับจบลงด้วยความว่างเปล่า ถึงขนาดไม่รู้ว่าอนาคตจะเดินไปทางใด
แต่แล้ว เขาก็ได้พบรักกับภรรยาที่อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นและมีความสุข เขาก่อตั้งบริษัท NeXT และ Pixar และ ต่อมาเมื่อ Apple ได้ซื้อ Pixar เขาก็ได้กลับสู่อาณาจักรแอ๊ปเปิ้ล อีกครั้งหนึ่ง พร้อมสร้างความยิ่งใหญ่อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
สตีฟ พูดว่าบางครั้ง ชีวิตคนเรา ก็เหมือนถูกก้อนอิฐทุบหัว เช่นตอนที่เขาตกงานจากบริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นมาเองเป็นต้น แต่เขาบอกว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเขา และคนเราต้องไม่ยอมแพ้ ต้องมองหาสิ่งที่เรารัก ทำในสิ่งที่เรารัก หาให้เจอ แล้วจะประสบความสำเร็จ นี่คือข้อคิดที่เขาให้แก่บัณฑิตแสตนฟอร์ด อีกข้อหนึ่งในวันนั้น
สุดท้าย เขาพูดเรื่อง ความตาย เพราะเขาเป็นมะเร็ง เขาบอกว่าไม่มีใครที่อยากตาย “แม้แต่คนที่อยากไปสวรรค์ ก็ยังไม่อยากตายเพื่อเดินทางไปสวรรค์” และแนะให้ถามตนเองว่าสิ่งที่เรากำลังจะทำในวันนี้นั้น ถ้าหากวันนี้เป็น วันสุดท้ายของชีวิต เราจะทำสิ่งนั้นหรือไม่ ถ้าคำตอบคือ “ไม่” ก็แปลว่าต้องทบทวนวิถีปฏิบัติในชีวิตประจำวันเสียใหม่แล้ว
เขาแนะว่า เวลาในชีวิตมีจำกัด อย่าพยายามทำตัวให้เหมือนชีวิตคนอื่น จงแสวงหาและทำในสิ่งที่หัวใจและความรู้สึกเรียกร้อง อย่าปล่อยให้คำกล่าวของผู้อื่น มากลบเสียงเรียกร้องจากหัวใจของเราเอง
นี่แหละครับ ข้อคิดของคนสำคัญของโลก ผู้เพิ่งจากไป…… ที่ได้ให้ไว้แก่คนหนุ่มสาว
วันนี้ แม้จะมีผู้คนกล่าวถึง สตีฟ จ็อบส์ มากมาย รวมทั้ง สาวกแอ๊ปเปิ้ลทั่วโลก กล่าวยกย่องเขาเพียงใด ก็ตาม แต่ผมเอง ในฐานะที่เป็นนักบริหาร และนักวิชาการ ผมอยากรับฟังเป็นพิเศษว่า คนที่ใกล้ชิดกับเขา คนที่ทำงานร่วมกับเขาทุกวัน เพื่อนร่วมงาน และ ผู้ใต้บังคับบัญชา
ที่ได้สัมผัสเนื้อหนังมังสา อารมณ์ และ ความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขานั้น พูดอย่างไร คิดอย่างไร ต่อการจากไปของเขา
เพราะผมคิดว่านั่นคือ บทสะท้อนถึงความเป็น สตีฟ จ็อบส์ ตัวจริง และนี่คือบทสรุปของคนแอ๊ปเปิ้ล ต่อการจากไปของผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของเขาครับ………
“แอ๊ปเปิ้ล ได้สูญเสียอัจฉริยะผู้มีทั้งวิสัยทัศน์และความคิดสร้างสรรค์… โลกได้สูญเสียมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง….คนที่โชคดีได้มีโอกาสรู้จักหรือร่วมงานกับเขา ได้สูญเสียเพื่อนที่แสนรักและครูผู้ปลุกเร้าแรงบันดาลใจ…. สตีฟ ได้ทิ้งบริษัทอันยิ่งใหญ่ไว้ ซึ่งเป็นบริษัทที่คนอย่างเขาเท่านั้น ที่จะสามารถสร้างบริษัทอย่างนี้ ขึ้นมาได้….ดังนั้น จิตวิญญาณของเขา จะยังคงเป็นพื้นฐานอันมั่นคงถาวรของแอ๊ปเปิ้ล ตลอดไป”
ถอดถ้อยคำออกมาถึงตอนนี้แล้ว…ยอมรับว่ามีน้ำออกมาคลอเบ้าตา ครับ

ศ.ดร.วรภัทร โตธนะเกษม

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

ภาพ : mthai.com

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจาก กรมโยธาธิการและผังเมือง และ portfolios.net

สถานการณ์น้ำท่วมยังคงทวีความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง และกำลังกระจายเข้าสู่ทุกภูมิภาคของประเทศไทย ก่อให้เกิดความเสียหายนานับประการ ทั้งด้านทรัพย์สิน และด้านจิตใจ ทั้งนี้ทางกรมโยธาธิการและผังเมือง ได้ตระหนักถึงความสำคัญที่จะป้องกันภัยแก่ประชาชนดังกล่าว จึงได้ศึกษาหาข้อมูลทั้งจากในและต่างประเทศ เพื่อให้เตรียมรับมือสถานการณ์น้ำท่วมที่ยากจะแก้ไขในปัจจุบัน และบรรเทาความเดือดร้อนของประชาชนที่ประสบปัญหาดังกล่าว

โดยเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จมายังกรมโยธาธิการและผังเมือง และได้พระราชทานพระราชดำริเกี่ยวกับ ”บ้านลอยน้ำ” ดังนั้นทางกรมโยธาธิการและผังเมือง จึงได้นำเอาแนวคิดดังกล่าวมาปรับใช้จาก “บ้านลอยน้ำท่าขนอน” ซึ่งบ้านลอยน้ำท่าขนอน  อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นภูมิปัญญาชาวบ้านที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในพื้นที่ โดยบ้านลอยน้ำนั้นมีลักษณะเป็นเรือนแพ ซึ่งในฤดูแล้งตัวบ้านจะตั้งอยู่บนพื้นดินตามปกติ แต่เมื่อถึงเวลาน้ำท่วม ตัวบ้านก็จะลอยขึ้นตามระดับน้ำ และมีการยึดตัวบ้านเอาไว้กับเสาหลักเพื่อป้องกับการโคลงตัว หรือลอยไปตามกระแสน้ำ จากนั้นพอเวลาน้ำลดลง บ้านก็จะกลับมาตั้งตัวอยู่บนพื้นดินเหมือนเดิม

สำหรับขนาดของบ้านลอยน้ำ การออกแบบนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของวัสดุที่มีขายอยู่ทั่วไปตามท้องตลาด ซึ่งหาซื้อได้ง่าย อีกทั้งยังก่อสร้างได้ง่ายด้วยเช่นกัน เนื่องจากมีโครงสร้างเป็นรูปแบบที่ไม่ซับซ้อน ชาวบ้านที่มีความรู้ด้านช่างในระดับทั่วไปก็สามารถก่อสร้างเองได้

รูปด้านหลัง
รูปด้านซ้าย
รูปด้านขวา

รูปด้า่นหน้า
รูปด้านใน
รูปด้านล่าง

ส่วนบ้านที่เห็นในภาพตัวอย่าง มีขนาดพื้นที่รวมประมาณ 60 ตารางเมตร ซึ่งเป็นขนาดที่ไม่ใหญ่มาก เพื่อความสะดวกในการก่อสร้างและการลอยน้ำ แต่หากมีความต้องการพื้นที่เพิ่มขึ้นก็อาจเชื่อมต่อหลายหลังเข้าด้วยกัน โดยใช้สะพานทางเชื่อมพาดระหว่างชานรอบตัวบ้าน  ส่วนราคาค่าใช้จ่าย ถ้าสร้างเองจะมีราคาประมาณหลังละ  719,000 บาท แต่ถ้าหากจ้างเหมาราคา หลังละ 915,000 บาท เนื่องจากต้องมีการคิดค่าดำเนินการ กำไรและภาษีด้วย

อย่างไรก็ตาม แบบบ้านลอยน้ำของกรมโยธาธิการและผังเมืองนี้ หวังว่าจะเป็นแนวทางหนึ่งที่จะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนของประชาชนที่ต้องอยู่อาศัยในพื้นที่ที่ประสบภัยได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งประชาชนที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นที่ลุ่ม ซึ่งอาจจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงรูปแบบและพื้นที่ใช้สอยให้มีความเหมาะสม และสอดคล้องต่อความต้องการต่อไป

ขนาดพื้นที่

ประมาณ 60 ตารางเมตรประกอบด้วยพื้นที่อยู่อาศัย 23 ตารางเมตร ส่วนทำอาหารห้องน้ำและซักล้าง รวม 37 ตารางเมตร

ราคาค่าก่อสร้าง

โดยประมาณ 719,000 บาท (กรณีปลูกสร้างเอง) ไม่ต้องใช้ผู้รับจ้างเหมาและประมาณ 915,000 บาท (กรณีมีผู้รับจ้างเหมา)

วัสดุก่อสร้าง

ใช้วัสดุก่อสร้างพื้นฐานทั่วไปที่สามารถหาได้ง่ายในท้องตลาด ซึ่งสามารถดัดแปลงได้ตามความเหมาะสมกับแต่ละพื้นที่ ทุ่นลอยเป็นถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร หรือถังไฟเบอร์กลาสกรณีต้องการความทนทานเพิ่มขึ้น

ระบบสุขาภิบาล

ใช้ระบบการย่อยสลายโดยมีถังบรรจุจุลินทรีย์ EM ติดตั้งอยู่ใต้ห้องน้ำเพื่อย่อยสลายและเร่งการตกตะกอนของสิ่งปฎิกูล

เมื่อเวลา 11.20 น. วันที่ 25 ส.ค. ที่ทำเนียบรัฐบาล พล.ต.อ.วิเชียร พจน์โพธิ์ศรี ผบ.ตร. พล.ต.ต.คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง  รรท.ผบช.ภ.1 นำ ด.ญ.ศิริทิพย์ สำอาง หรือน้องพอมแพม อายุ 3 ขวบ ซึ่งถูกลักพาตัวไปเป็นขอทานที่ จ.ชลบุรี ต่อมามีพลเมืองดีพบเห็น และสามารถติดตามตัวมาให้พ่อแม่ที่แท้จริงได้ เดินทางเข้าพบ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี พร้อม พ่อแม่ของน้องพอมแพม และนายวราห์ พันธ์ประเสริฐ นายอินทอง พันธ์ประเสริฐ และ น.ส.ธัญวรรณ พันธ์ประเสริฐ ครอบครัวพลเมืองดี ที่ช่วยติดตามตัวน้องพอมแพม จนได้มาเจอพ่อแม่ที่แท้จริงได้ ซึ่งนายกรัฐมนตรี ได้อุ้มน้องพอมแพม พร้อมสอบถามว่ารู้สึกดีใจที่ได้เจอพ่อแม่หรือไม่ และมีอาการดีขึ้นหรือยัง ซึ่งน้องพอมแพมยิ้มพร้อมพยักหน้าตอบรับ ขณะที่แม่ของน้องพอมแพม ได้ยกมือไหว้ขอบคุณนายกรัฐมนตรีที่ช่วยสั่งการจนได้เจอลูกของตัวเอง ทั้งนี้ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ได้มอบประกาศขอบคุณพลเมืองดี พร้อมเงินรางวัล 50,000 บาท ให้กับครอบครัวพันธ์ประเสริฐ

ผู้สื่อข่าวรายงานเพิ่มเติมว่า จากกรณีการนำเสนอข่าวน้องพอมแพม จนนำไปสู่การติดตามตัวจนพบนั้น ทางศูนย์ข้อมูลคนหาย มูลนิธิกระจกเงา ซึ่งเป็นองค์กรที่ได้ประสานงานติดตามตั้งแต่ต้นได้มีการชื่นชมสื่อมวลชน ที่มีส่วนสำคัญยิ่งในการติดตามตัวจนพบ โดยได้มีการแสดงความขอบคุณ ผ่าน เฟซ บุ๊ก โดยทั้งหมดจำนวน 9 สื่อนั้น ปรากฏว่า หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ เป็นหนึ่งในสื่อกลางที่ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีตลอดมา นอกจากนี้ในเวลา 10.00 น. วันที่ 26 ส.ค. ทางมูลนิธิฯ จะมีการแถลงข่าว “ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการลักพาตัวเด็กในประเทศไทย” เปิดข้อมูลเชิงลึกเด็กถูกลักพาตัวอีกกว่า 20 ราย ที่ยังติดตามตัวไม่พบ อีกทั้งข้อเสนอแนะต่อรัฐบาลในการจัดการปัญหาดังกล่าว ที่อาคารมูลนิธิกระจกเงา ซอยวิภาวดี 44 ด้วย.

ที่มา : เดลินิวส์

ภาพ : ครอบครัวข่าว3