ก้อง ชวน มาช่า วิ่งสามขา น้องพี – ใยไหม เล่นไม่อยากเลิก

 ต้องมาประกบคู่กับในละครรักหลากอารมณ์ ลิขิตเสน่หา ของผู้จัด คิง-สมจริง ศรีสุภาพ  ทางช่อง 3 ทำเอา พระเอกในดวงใจสาว ๆ หลายคน ก้อง – สหรัถ สังคปรีชา กับ มาช่า วัฒนพานิช ต้องทำอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่เคยต้องทำในละครมาก่อน ตั้งแต่บทบาทพ่อ – แม่ในจอ ซึ่งงานนี้ผู้กำกับ วรวิทย์ ศรีสุภาพ จัดเต็มให้ทั้งคู่เป็นพ่อแม่จริง ๆ
ดั่งเช่นฉากนี้ที่ ณนนท์(ก้อง สหรัถ) ต้องพา ไข่ตุ๋น(ใยไหม) มาเข้าค่ายร่วมกิจกรรมกับโรงเรียน แม้ว่า เอนิตา(พรทิพย์) จะมาด้วยแต่เมื่อถึงเวลาที่จะให้ครอบครัวร่วมแข่งวิ่งสามขา เอนิตากลับหายไป ณนนท์เห็นว่า ยี่หวา(มาช่า) กับ ข้าวตู(น้องพี) มีกันเพียง 2 คนแม่ลูกจึงชวนยี่หวามาร่วมทีม

ฉากนี้ถ่ายทำกันที่รีสอร์ตชานเมือง ผู้กำกับเลือกสนามกว้าง(มาก)เป็นสนามให้ครอบครัวได้แข่งวิ่งสามขา ฉากนี้คู่ที่ดูดีใจได้เล่นเห็นจะเป็นน้องพีกับใยไหม เพราะไม่เคยได้เล่นอะไรแบบนี้มาก่อน ส่วน ก้อง – มาช่า บอกว่าไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานจนจำความไม่ได้ จะไหวไหมนี่ แต่พอเริ่มซ้อมผู้กำกับบอกว่ายังไม่ต้องผูกผ้าที่ขาให้ขาติดกัน แต่ทั้ง ก้อง และ ช่า ก็บอกว่าลองไปเลยดีกว่า จะได้รู้ว่ามันทุลักทุเลแค่ไหน แรก ๆ ต้องเดินประสานขากัน คนหนึ่งเดินคนหนึ่งหยุด ทำเอาจะสะดุดล้มกันหลายครั้ง เพราะไหนจะต้องประคองกันเองแถมยังมี น้องพี กับ น้องใยไหม ที่ขาผูกติดกัน ทั้ง ก้อง – มาช่า เลยดูระมัดระวังเป็นพิเศษ  พอเอาเข้าจริงทั้งคู่มาสมาธิดีมาก เพราะแม้จะถูกผูกขาติดกัน แต่ก็พากันเดินปร๋อ ทำเอา น้องพี – น้องใยไหม สนุกสนานกันใหญ่ ขนาดสั่งคัทยังเดินไม่ยอมหยุด ถึงอย่างนั้นฉากนี้ผู้กำกับยังไม่ปล่อยผ่านง่าย ๆ เล่นเอาทั้งคู่เหนื่อยกันเลยทีเดียว เพราะไหนจะต้องพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม ไหนจะต้องจับ 2 เด็กที่กำลังซนให้อยู่กับที่ แต่ภาพที่ออกมาก็ทำให้ฉากนี้เป็นฉากน่ารัก ๆ ของครอบครัวที่น่าดูอีกฉากหนึ่ง ติดตามชมได้  วันพุธที่ 2 พฤศจิกายนนี้ เวลา 20.30 น. ทางช่อง 3

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

บีฟลอร์เธียร์เตอร์’ คณะละครร่วมสมัยของไทยเสนอการแสดง “DOUBLE BILL …สองเรื่องควบ” ภายใต้คอนเซ็ปต์ ‘สุขแสน…หรือแสบสัน’

 ‘บีฟลอร์เธียร์เตอร์’ คณะละครร่วมสมัยของไทยที่กำลังจะมีอายุครบ 12 ปีภายในปีนี้ฉลองการครบรอบด้วยการนำเสนอการแสดง “DOUBLE BILL …สองเรื่องควบ” ซึ่งประกอบไปด้วยผลงานใหม่ล่าสุดสองชิ้นจากสองผู้กำกับละครเวทีหญิงที่น่าจับตามองมากที่สุดในวงการละครร่วมสมัย ภายใต้คอนเซ็ปต์ ‘สุขแสน…หรือแสบสัน’
เรื่องแรก ละครชื่อ  ‘F_CK – ทอง’ : ‘สุขแสนหรือแสบสัน?’  (อ่านว่าฟัก-ทอง) ผลงานของผู้กำกับ ดุจดาว วัฒนปกรณ์ ชวนผู้ชมกระโจนเข้ามาในเกมจิตวิทยาในแบบที่เธอถนัด สัมผัสสิ่งที่จะเกิดขึ้น “สด” ในการแสดง สร้างประสบการณ์ร่วมระหว่างผู้ชมกับนักแสดง รวมถึงการเดินทางไปสู่บทจบของการแสดง

ผู้กำกับเผยถึงแรงบันดาลใจในการสร้างงาน ‘F_CK – ทอง’ ว่า “เป็นการตั้งคำถามค่ะว่าทำไมคนเราจึงจะต้องนับถือศาสนา คุณสมบัติอะไรของศาสนาที่ทำให้ผู้คนหลงใหล  คือคำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเเวลาที่ต้องสวดมนต์ตอนอยู่โรงเรียน เวลาไปวัด นั่งในโบสถ์ คิดว่าเท่าที่ผ่านมาในชีวิตของตัวเองศาสนาไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดี มีสติหรือมีที่พึ่งทางใจ  โดยส่วนตัวคิดว่าการเต้นหรือการได้ทำทำในสิ่งที่ชอบ ทำให้ชีวิตดี มีสติและมีที่พึ่งทางใจได้มากกว่าเสียอีก” 

 ดุจดาวเป็น ทั้งนักแสดง ผู้กำกับและเป็น “นักจิตบำบัดด้วยการเคลื่อนไหว” จากอดีตสมาชิกกลุ่ม บีฟลอร์ ดุจดาว เดินทางไปศึกษาต่อด้าน DANCE MOVEMENT PSYCHOTHERAPY จากมหาวิทยาลัย GOLDSMITHS UNIVERSITY  เมื่อสำเร็จการศึกษา ได้ทำงานด้านจิตบำบัดแล้วเธอนำประสบการณ์และความรู้ที่ได้มาสร้างงานแสดงในฐานะศิลปินซึ่งมักจะพูดถึงสภาวะของจิตใจและอารมณ์ เป็นทั้งนักแสดง ศิลปิน ผู้กำกับฯ และนักจิตบำบัดด้วยการเคลื่อนไหวคนแรกและคนเดียวที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากสมาคมนักจิตบำบัดแห่งสหราชอาณาจักร

การทำงานละครเวที เกี่ยวข้องกับศาสตร์ด้านจิตบำบัดอย่างไร เธออธิบายว่า “ผลงานเท่าที่ผ่านมาส่วนใหญ่งานของตัวเองมักจะเน้นประเด็นเรื่องคน และสภาวะจิตใจของคน ถึงแม้จะเป็นเรื่องสังคมก็จะนำเสนอมุมมองในหน่วยที่เล็กที่สุดเพื่อสร้างความสำคัญให้กับภาวะภายในของคน วิธีการที่เคยใช้ในการสร้างงานก็มีการหยิบยืมเอากระบวนการบำบัดแบบกลุ่มมาใช้ในการซ้อมละครซึ่งจะเน้นที่การสะท้อนมาก เช่น การได้พูดเรื่องส่วนตัว การวาดภาพเพื่อสะท้อนความรู้สึก แล้วนำสิ่งที่เก็บเกี่ยวมาได้ทำให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น”
ในการแสดงชุด DOUBLE BILL นี้ จะแสดงต่อเนื่องกันในพื้นที่ของสถาบันปรีดีพนมยงค์ ทองหล่อ 55  ผู้ชมจะได้ชม  ‘F_CK – ทอง’ เป็นชุดแรกใน ห้อง BFLOOR’S ROOM  แล้วเดินต่อไปยัง CRESCENT MOON SPACE ที่อยู่ติดกันเพื่อรับชม ‘DAMAGE JOY’ : ‘แสบสันหรือสุขแสน?’ ผลงานของ นานา เดกิ้น ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากคำภาษาเยอรมัน “SCHADENFREUDE” (ชา-เดน-ฟรอย-เดอะ — ความสุขที่มาจากความทุกข์ของผู้อื่น)

“ฉันสนใจที่จะค้นหาในแง่ที่ว่าคนเราอดทนหรือยินยอมกับความโหดร้ายทารุณในสังคมกันขนาดไหน ถ้าเราหัวเราะเวลาที่คนอื่นเจ็บปวดทรมานได้ ก็หมายความว่ามันเป็นเรื่องที่ยอมรับกันได้ คำถามของฉันก็คือ แล้วเราจะหยุดหัวเราะเมื่อไร ในสถานการณ์แบบไหน?” นานา เดกิ้น ผู้กำกับเอ่ยถึงแรงบันดาลใจในการสร้างงาน  DAMAGE JOY’ : ‘แสบสันหรือสุขแสน?’ ซึ่งเป็นการแสดงในรูปแบบตลกตีหัว (ฟิสิคัลคอมมิดี้) เล่าเรื่องราวเทพนิยายหวานมันปนโหด

“DAMAGE JOY’ เชิญชวนให้ผู้ชมเข้าสู่โลกแฟนตาซีด้านมืด มันเป็นเทพนิยายแนวดาร์กคุณจะได้พบกับ 4 ตัวละครที่ชอบทำลายข้าวของและทำร้ายกันเองเพื่อความสนุกสนาน ” ผู้กำกับเล่า

นานา เดกิ้น  เป็นนักแสดงและผู้กำกับละครเวทีชาวไทย-อเมริกัน เธอเป็นสมาชิกกลุ่มบีฟลอร์ตั้งแต่ปี 2008 งานกำกับฯ ของเธอเรื่อง BEGIN AGAIN ได้รับการยกย่องจาก BANGKOK POST ว่าเป็น ‘งานที่พูดถึงเรื่องสำคัญและเหมาะเจาะกับเวลามากที่สุดเรื่องหนึ่งของปีนี้” และเป็นหนึ่งใน 5 สุดยอดงานละครเวทีของปี 2009 นานาจบการศึกษามาจาก SARAH LAWRENCE COLLEGE ในนิวยอร์ก และเคยทำงานร่วมกับผู้กำกับฯ และกลุ่มละครเวทีหลากหลายกลุ่มในนิวยอร์กด้วย

 ”DOUBLE BILL …สองเรื่องควบ” เป็นการแสดง 2 ชุด 2 ประเด็น 2 แนวความคิด จากผู้กำกับ หญิง 2 คน ใน 2 พื้นที่ที่เชื่อมถึงกันได้นี้ กลับมีแนวทางและเนื้อเรื่องแยกขาดมีอิสระออกจากกัน งานที่ได้สัมผัสมีส่วนเชื่อมกันหรือไม่ และส่วนไหนเป็นเรื่องสุขหรืออาจเป็นเรื่องแสบ ผู้จัดมุ่งหวังให้ “ผู้ชม” ได้ตัดสินเอง

ละครเวที “DOUBLE BILL …สองเรื่องควบ”  จัดแสดง ตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน – 2 ตุลาคม ยกเว้นวันจันทร์และอังคาร รอบเวลา 19.30 น. ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ ถ.สุขุมวิท 55 (BTS ทองหล่อ ทางออก3) บัตรราคา 450 บาทได้ชมทั้งสองเรื่องจ้า (ลด 10 % สำหรับนักเรียนนักศึกษาที่จองเป็นกลุ่ม 10 คนขึ้นไป) จองบัตรและสอบถามรายละเอียดที่ WWW.BFLOORTHEATRE.COM , เฟสบุ๊ค: B-FLOOR THEATRE อีเมล: BFLOORTHEATRE@GMAIL.COM โทร:            089 1674039
“”"”"”

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

เรื่องราวชีวิตของ ซูซาน บอยล์ กำลังจะถูกถ่ายทอดออกมาเป็นละครเพลง

เรื่องราวชีวิตของ ซูซาน บอยล์ นักร้องสาวใหญ่ชาวสก๊อตต์แลนด์ที่โชว์พลังเสียงในเพลง I Dreamed a Dream จนดังเป็นพลุแตกเมื่อปี 2009 จากรายการ Britain’s Got Talent กำลังจะถูกนำขึ้นสู่เวทีกลายเป็นละครเพลง ซึ่งจะเดินสายจัดแสดงภายในประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี 2012 หลังจากรอบพรีเมียร์ที่โรงละครโรยัล ในเมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษวันที่ 23 มีนาคม
บอยล์ กล่าวว่า ไม่คิดว่าชีวิตของตนจะได้กลายเป็นละครเวที แต่เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในสองปีที่ผ่านมาก็เป็นโอกาสที่น่าตื่นเต้นมาก โดยบทของ บอยล์ จะเล่นโดยนักแสดงสาว เอเลน สมิธ จากซีรีย์ตลกของอังกฤษเรื่อง Rab C Nesbitt อีกทั้งตัวบอยล์เองยังชื่นชมเธออีกด้วย

คลิปที่ บอยล์ ร้องเพลง I Dreamed a Dream ในรายการมียอดผู้เข้าชมในเว็บไซต์ยูทูบ 300 ล้านครั้ง และกลายเป็นคนที่ทั้งโลกรู้จักภายในไม่กี่วัน หลังจากนั้นเธอได้มีอัลบั้มเป็นของตัวเอง 2 อัลบั้มซึ่งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า โปรดิวเซอร์ ไมเคิล แฮร์ริสัน กล่าวถึงละครเพลงครั้งนี้ว่า มันคือเรื่องจริงที่มีความเป็นเทพนิยายแฝงอยู่ด้วย

ที่มา : กรุงเทพธุกริจ

“มิราบิลิส” ได้ฤกษ์เปิดกล้องละครใหม่ “รักอยู่หนใด”

พระเอกใหม่แกะกล่องช่อง 7 ดีกรีอิมพอร์ตเมกาบริษัท มิราบิลิส ได้ฤกษ์เปิดกล้องซิทคอมเรื่องล่าสุดไปแล้ว เมื่อวันก่อน  งานนี้จับคู่ พระ-นาง สาวสวยหนุ่มหล่อ “เกรซ กาญจน์เกล้า ด้วยเศียรเกล้า”  ที่ควงคู่มากับ พระเอกหนุ่มอิมพอร์ตจบนอก บอสตัน  อเมริกา  “นิว  เชื้อชาติ วงษ์สวัสดิ์” ประเดิมเรื่องแรกชิมลางงานการแสดง  ลงจอจ่อคิวออนแอร์    ใน ซิทคอมเบาสมองของครอบครัว  “รักอยู่หนใด”
ที่ หมู่บ้านปัญญา รามอินทรา เมื่อวันก่อนคึกคักกันตั้งแต่เช้า นักแสดงชายหญิงต่างทะยอยเดินทางมาที่กองถ่ายทำ ครบทีมครบเซ็ท ส่วนผู้บริหารหญิงเก่ง “ฝน ฐนิตา ยมวรรณ”ก็ออกมาให้การต้อนรับพี่น้องนักข่าวที่มาให้กำลังใจกันล้นกอง รักอยู่หนใด ซิตคอมเบาสมองของครอบครัว

เรื่องราววุ่นๆ ของแฝดคนละฝา ที่งานนี้เกิดผิดฝาผิดตัว ที่จู่ๆ น้องชายต้องมาสวมบทเป็นพี่ชาย เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของคุณแม่ เรื่องหน้าที่การงาน ตำแหน่ง เก้าอี้ผู้บริหาร นั้นไม่ยากสักเท่าไหร่ แต่เรื่องหัวใจที่ต้องมาสวมแทนกันนี่สิ คือปัญหา

นักแสดงนำที่มาร่วมนำทีมโดย นางเอกคนสวย  “เกรซ กาญจน์เกล้าด้วยเศียรเกล้า”  งานนี้ควงพระเอกใหม่แกะกล่อง ช่อง 7   “หนุ่มนิว  เชื้อชาติ วงษ์สวัสดิ์”  หนุ่มนักเรียนนอกมาดเข้ม  , “สาวเฟิร์น  (มิสกอซซิบ)  ฐิตินันท์   สุวรรณถาวร” ,  “เชน  ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์”  ที่งานนี้มาร้ายแบบสุดขั้ว ,  “สุภัทรา  ทิวานนท์” ,  “แวร์  โซว” ,  “สุเชาว์ พงษ์วิไล”  ,  “วันชัย เผ่าวิบูลย์”   ,   “เตย  กัญญ-กร พินิจ” ,   “น้ำใส  นัทธินันท์ กุมชพร”  สาวสวยที่มีตำแหน่ง งามอย่างไทย จากเวที มิสไทยแลนด์ ยูนิเวิร์ส  การันตี  , “หนุ่มฮีโร่  ฮิโรมาซ่า นาคาฮาร่า”,“หนูหิ่น รุ้งลาวัลย์”และนักแสดงร่วมอีกมากมาย

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

ตั้งคำถามกับ 4 กูรูด้านภาพยนตร์และละคร ว่าถ้าสังคมไทยเปรียบได้กับตัวละครไทยๆ น่าจะเป็นใครหรืออยู่ในร่างทรงของใครมากที่สุด

ราวๆ สัก 10 ปีที่แล้ว นักเขียนที่มีแฟนๆ มากที่สุดคนหนึ่งอย่าง ประภัสสร เสวิกุลเคยตั้งข้อสังเกตไว้ในงานเสวนาวรรณกรรมที่มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งว่า “ไม่ว่าสังคมไทยจะเป็นอย่างไร แต่ละครทีวีเรื่องหนึ่งที่มีลักษณะเป็นต้นแบบให้กับเรื่องอื่นๆ ในเวลาต่อมาก็คือดาวพระศุกร์และคู่กรรม”
ทัศนะจากเจ้าของงานเขียน “เวลาในขวดแก้ว” มีหลายๆ คนที่เห็นด้วย แต่น่านำมาคิดต่อ ขยายแง่มุมเพิ่มจากความอื้อฉาว ข้อถกเถียงเกี่ยวกับคาแรคเตอร์ระยะหลังๆ ว่า แท้จริงแล้ว สังคมไทยมีเนื้อหา บุคลิกและความคิดและอุปนิสัยคล้ายเหมือนกับตัวละครตัวใดมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นโลกของนิยายวรรณกรรม ละครทีวีหรือภาพยนตร์ไทยนับจากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน

นพมาส แววหงส์ เคยตั้งข้อสังเกตไว้ในงานเสวนาวรรณกรรมแปลที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ ว่า พระเอกในละครทีวีนั้น มักมีสถานะของการศึกษาที่จบจากต่างประเทศอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง

แต่กวีซีไรต์อย่าง จิรนันท์ พิตรปรีชา บอกกับ “จุดประกาย” ว่า

“สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนมากใน 10 ปีที่ผ่านมาก็คือ บทบาทของพระเอกในละคร หดหายไปเยอะ ไม่ค่อยตรงกับความจริง และในขณะเดียวกัน นางเอกหรือตัวละครเพศหญิงจะมีความร้ายมากขึ้น ก้าวร้าวมากขึ้น”

ใบตองหรือเรยา

มุมมองและความคิดต่างๆ นานาจากบรรดาคาแรคเตอร์ทั้งหลายนับจากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน ทำให้ “จุดประกาย” ตั้งคำถามว่า เมื่อบุคลิกและความจริงลวงทั้งในจอและนอกจอเหลื่อมซ้อนทับกันแบบนี้แล้ว สังคมไทยมีร่างทรงของใคร สถิตอยู่มากที่สุด
หรือในอีกมุมหนึ่ง สังคมไทยมีคาแรคเตอร์ใด(จากนิยาย, ภาพยนตร์, ละครทีวี)ที่สะท้อน “ตัวตน”ของเราเอง เพราะต้องไม่ลืมว่า หลังปรากฏการณ์ของ “เรยา” จากดอกส้มสีทองก็เกิดคำถามว่า คนที่รุมด่า เรยา บางทีอาจมีความรู้สึกอยากเป็น “เรยา” เสียเอง
อ.สกุล บุณยทัต นักวิจารณ์วรรณกรรมและนักอ่านตัวยงใช้เวลาครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะให้สัมภาษณ์กับ ”จุดประกาย” ว่าเขาไม่สนใจภาพลักษณ์ของ เรยา เพราะมันถูกสร้างขึ้นจนเกินจริงเพื่อป้อนสู่ทีวี
“แต่ถ้าต้องเลือกคาแรคเตอร์สักคนหนึ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นวัฒนธรรมจริงกับตัวตนของสังคมไทยนั้น ผมขอเลือก “ใบตอง” ที่แสดงโดย “รถเมล์” คะนึงนิจ สมิทธานนท์จากหนังเรื่อง “วัยอลวน 2 ”

แต่ก่อนจะไปตรงนั้น  คงต้องเท้าความเล็กน้อยก่อนว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มาจากต้นทางที่เป็นเรื่องจริง กล่าวคือ เนื้อหามาจากตั้มกับโอ๋  หลานของเปี๊ยก โปสเตอร์

“ความรักของสองคนนี้บริสุทธิ์มากนะ เปรียบเหมือนโรมิโอและจูเลียตของ วิลเลียม เชคสเปียร์ แต่เมื่อหนังเดินทางมาถึงภาคสองนั้น เราจะเห็นว่าตัวละครลูกสาวอย่าง “ใบตอง” ต้องจากบ้านไปเรียนในมหาวิทยาลัย และวันหนึ่งเมื่อพ่อกับแม่มาเยี่ยม เขาก็พบว่าลูกสาวซึ่งอยู่ในวัยเรียนได้ชีวิตอยู่กับแฟนหนุ่มในห้องเดียวกัน ภาพนี้สะท้อนสังคมได้อย่างจริงจังมากนะ มัน “จริง” เพราะผมซึ่งอยู่ในมหาวิทยาลัย ก็ได้เห็นค่านิยมแบบนี้จนชินตา บางครั้งถึงขนาดเกิดเงื่อนไขที่ว่า ถ้าไม่ให้ได้อยู่ด้วยกันทั้งก็จะไปเช่าหอนอกแทน”

อ.สกุล เปรียบเทียบว่า ใบตองอาจไม่ฉูดฉาดเท่า เรยา เพราะว่า เรยาเป็นคาแรคเตอร์จัดสร้างขึ้น

“ผมว่า “เรยา” ใน “ดอกส้มสีทอง” คือความฝัน เรยามีลักษณะของ romanceเป็น melodrama ที่ไม่มีเหตุผลหรือแบ็คกราวน์อะไรมารองรับ แต่สำหรับชีวิตแบบ “ใบตอง” นั้นคือวัฒนธรรมแท้จริง ที่เป็นอยู่ในสังคมไทยกับคนรุ่นใหม่ ผมไม่ได้จะบอกว่าสิ่งนั้นถูกหรือผิด แต่กำลังจะสื่อความว่า มันคือตัวละครที่สะท้อนความจริงในสังคมไทยที่บางทีคนรุ่นพ่อแม่ไม่รู้ด้วยซ้ำ เหมือนที่พ่อแม่ของใบตอง ไม่เคยทราบเรื่องนี้จนกระทั่งเดินทางไปเยี่ยมลูกสาวที่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด

นี่คือ วัฒนธรรมจริง และสิ่งที่สะท้อนเชื่อมโยงกับสังคมไทยเลยก็คือ เด็กเหล่านี้หลายคนเป็นเด็กเรียนดี เป็นเด็กเรียนเก่ง เป็นเด็กเรียบร้อยด้วย พวกเขาไม่ได้ทำตัวเลวร้ายอะไรนะ แต่อยู่ในอีกค่านิยมหนึ่งไปแล้ว แถมเป็นค่านิยมที่สังคมไทยพยายามจะปฏิเสธตลอดมา ว่าไม่จริงหรอก ลูกชั้นจะอยู่ในห้องใช้ชีวิตกับแฟนหนุ่มตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้อย่างไร แต่มันจริง”
จาก ใบตองที่บอกถึงความจริงของคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่ใช้ชีวิตร่วมตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยนั้น เขาเองก็แปลกใจต่อไปว่า จากความสัมพันธ์ตรงนั้น มีหลายๆ คู่ก็เลิกรากันเมื่อเรียนจบไป
“ผมชอบและเลือก “ใบตอง” ซึ่งเป็นลูกของตั้มกับโอ๋ เพราะขณะที่พ่อแม่เขา บริสุทธิ์เหมือนโรมิโอกับจูเลียต แต่พอมาถึงรุ่นลูก ก็เป็นอีกแบบหนึ่ง การมีแฟน การอยู่ด้วยกันนั้น เป็นเหมือนแฟชั่นและค่านิยมไปในสังคมทุกวันนี้ ผมจึงพูดว่า เรยา คือความฝัน แต่ใบตองคือ realistic และคือด้านหนึ่งของสังคมไทย”

คำว่าด้านหนึ่งของสังคมไทยที่ อ.สกุล แจกแจงกับ “จุดประกาย” นั้น สะท้อนว่ายังมีอีกหลายๆ แง่มุมที่เหลืออยู่ และบ่งบอกถึงตัวตนของสังคมไทยได้ไม่แพ้กัน
ประวิทย์ แต่งอักษร นักวิจารณ์หนังและเป็นอาจารย์สอนภาพยนตร์ที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ เมื่อได้รับคำถามเดียวกัน เขาบอกว่าคาแรคเตอร์หนึ่งที่เชื่อมโยงกับสังคมไทยได้ดีก็คือ “แม่พลอย” ใน ”สี่แผ่นดิน”
“ผมว่า ตั้งแต่ตอนที่ อาจารย์ คึกฤทธิ์ ปราโมช เขียนเรื่อง “สี่แผ่นดิน” ผมว่าผู้หญิงไทยยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไหร นี่หมายถึงในเชิงของความเป็นมนุษย์ ในความคิดวิธีคิด ผมชอบคำพูดหนึ่งที่อาจารย์คึกฤทธิ์เคยเขียนก็คือ ถ้าแม่พลอยอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ อยู่มาจนถึงรัชกาลที่ 9 นั้น ตัวแม่พลอยจะเป็น “ลูกเสือชาวบ้าน” นั่นแสดงว่าแม่พลอยมีวิธีคิดแบบคนอนุรักษ์นิยม ยึดมั่นในสิ่งใดแล้วไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยึดมั่นในสถาบันและยึดมั่นในการเป็นช้างเท้าหลัง และผมเชื่อว่าวิธีคิดแบบอนุรักษ์นิยม ต่อต้านสิ่งใหม่ๆ ที่มีลักษณะของแม่พลอยในสี่แผ่นดินนี้ ยังมีอยู่มากในชนชั้นกลางของสังคมไทย

แต่ในมุมของวรรณกรรมนั้น คนอ่านบางคนก็อาจจะรู้สึกว่า “แม่พลอย” เป็นตัวละครที่น่าเบื่อ ไม่มีสีสัน แต่มันขึ้นอยู่กับคนอ่านในแต่ละวัยนะ ถ้ายังไม่มีประสบการณ์ชีวิตมาก อาจจะรู้สึกว่าแม่พลอยคือเสาหลักของครอบครัว แต่ถ้ารู้จักอะไรมากแล้ว เราจะรู้สึกว่า แม่พลอยเป็นตัวละครที่น่าเบื่อไม่ยอมเปลี่ยนแปลง ซึ่งตรงนี้มันตรงกันข้ามกับคาแรคเตอร์ของชาววัง ที่มีไหวพริบปฏิภาณ เพราะแม่พลอยที่เรารู้สึก คือแม่พลอยเป็นคนเชย”

ประวิทย์ อธิบายไม่ว่าสังคมไทยจะเดินทางมาจากอดีต ผ่านเรื่องราวหรือสถานการณ์ใดมาบ้าง แต่ความเป็นแม่พลอย แบบสี่แผ่นดินยังคงปกคลุมหนาแน่นในบ้านเรา
“มันจะลิงค์กับสังคมไทยแค่ไหนหรือเปล่าไม่รู้ แต่ผมรู้สึกว่า พอมีตัวละครอย่าง “เรยา” ขึ้นมานั้น มันชัดเจนว่าถูกต่อต้านจากสังคมไทยส่วนใหญ่ นั่นแสดงว่าคาแรคเตอร์ฉูดฉาดแบบนี้ มันก็สะท้อนถึงความเป็นสังคมอนุรักษ์นิยมของบ้านเรา”

น่าจะเป็นลุงบุญมี

จะ “เรยา” หรือ “แม่พลอย” จะ “วนิดา” หรือ “ใบตอง” ก็ตามแต่ ภาพมายาหนึ่งที่ กวีซีไรต์และนักเขียนนักแปลอย่าง จิรนันท์ พิตรปรีชา พูดไล่หลังจากประวิทย์  ก็คือ
“สมัยก่อน พระเอกในละครทีวีจะดูเป็นฮีโร่ จะดูแมนสุดๆ ส่วนนางเอกจะอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ มีอะไรต้องให้ฝ่ายชายช่วยตลอดเวลา แต่น่าสังเกตว่าในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา คาแรคเตอร์ของฝ่ายชายนั้นจะมีความเขลาขึ้น ดูโง่มาก และบางทีจะช่วยอะไรตัวเองไม่ได้เลย  สิ่งที่สงสัยมากเลยก็คือ ทำไมคาแรคเตอร์เพศชายถึงถูกทอดทิ้งในการนำเสนอความจริง มากขึ้น อย่างความรุนแรงหรืออะไรของฝ่ายชาย ส่วนของผู้หญิงก็มีความก้าวร้าวมากขึ้นชัดเจน จนบางทีเราก็รู้สึกว่า ตอนนี้ความร้ายกับความก้าวร้าวในตัวละครผู้หญิง กลับถูกนำเสนอให้ดูน่าสนใจมากกว่า”
คุณแม่ของ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุลบอกว่า จากประสบการณ์การเดินทางและการทำงานมาหลายปีเมื่อได้คลุกคลีกับชาวบ้านมาก เธอบอกว่าตัวละครตัวหนึ่งที่เหมือนมากกับตัวตนสังคมไทยก็คือ “ลุงบุญมี” จากหนัง “ลุงบุญมีระลึกชาติ” ของ เจ้ย อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุล

“ความคิดกับจิตภายในของลุงบุญมี เหมือนกับชาวบ้านที่เราเจอมาก  โดยเฉพาะ supernatural กับความจริง รวมไปถึงการใช้ชีวิตที่อยู่ระหว่างวิถีชีวิตดั้งเดิมกับสังคมที่ทันสมัยขึ้น ดิฉันเคยไปใช้ ชีวิตหรือพบปะกับผู้คนในชนบท ก็พบว่ามีคนแบบลุงบุญมีเยอะ ที่ใช้ชีวิตด้วยความคิดแบบนี้ ยืนอยู่ท่ามกลางความเชื่อเรื่องผีมาช้านาน แต่อีกด้านก็ต้องใช้ชีวิตกับสังคมที่ทันสมัยขึ้น คือลุงบุญมีสะท้อนคนอีกกลุ่มหนึ่งได้จริงแต่ไม่ได้หมายถึงอะไรเกี่ยวกับการทำไร่ไถนานะ”

นักแปลบทหนังอย่าง จิรนันท์ อธิบายเพิ่มเติมว่า แม้แต่บริบทของลุงบุญมีเอง ก็น่าสนใจหลายอย่าง

“อย่างหลานชายที่เป็นพระ  ห่มจีวรเป็น traditional มากๆ แต่พอมีสถานการณ์อะไรผ่านเข้ามา เขาสามารถวิ่งเข้าไปในโรงแรม ไปแก้ปัญหา ไปอาบน้ำฝักบัว อะไรแบบนี้ได้เลย และมันเป็นมุมที่เราก็พบเห็นอยู่จากประสบการณ์ตัวเอง คือตัวละครในหนังเรื่องนี้เรารู้สึกว่ามันสื่อความเป็นจริง ออกมาได้จริงๆ และมันก็คือตัวตนของสังคมไทยจากที่เห็น”

ลงท้ายที่เจ้าหัวโต

จากคาแรคเตอร์ของนิยาย มาจนถึงตัวละครในทีวีและภาพยนตร์น่าสนใจว่า แล้วในโลกของการ์ตูนนั้น มีตัวละครใดมีลักษณะที่เหมือนสังคมไทยตอนนี้
“มีอยู่นะ ถ้านึกดีๆ” มโนธรรม เทียมเทียบรัตน์ คณะกรรมการตัดสินของรางวัล “คมชัดลึก อวอร์ดส์” 2009-2011 เกริ่นนำ

“มีหนังสือการ์ตูนอยู่เรื่องหนึ่ง ชื่อว่า “สยอง” ของคนไทยเขียน ตัวเอกของการ์ตูนเรื่องนี้ มีรูปร่างที่ผิดมนุษย์คือ มีหัวที่โตพอง แต่พอวันหนึ่งเขาเอามือทุบหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด มันก็มีทองไหลออกมาจากหัว เขาก็รู้สึกดีใจ และทุกๆ วันก็เอามือทุบ ทองก็ไหลออกมาเต็มเลย แต่พอโลภ ทุบถี่ขึ้น สิ่งที่ไหลออกมาก็คือเศษขยะ ไม่มีทองอีกต่อไป”

มโนธรรมวิเคราะห์ว่าสังคมไทยยุคใหม่มีคนแบบ “เจ้าหัวโต” อยู่ ทั้งนักการเมือง เซเลบ และคนดังบางคน ที่เมื่ออยู่ในพื้นที่ ที่มีแต้มต่อ ก็จะสนุกกับเอามือทุบหัวตัวเองเพื่อให้ทองไหลออกมา

“สังคมเรามีลักษณะที่เอาเปรียบและโลภมาก แต่การทุบมือตัวเองทุกวันนั้น พวกเขาอาจจะยังไม่รู้ตัว จนกว่าวันหนึ่ง มันจะมีเศษขยะไหลออกมา”

มโนธรรม ชี้ว่า สังคมไทยยุคใหม่อยากจะเป็นมนุษย์แบบ มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก กันมาก คืออยากรวยเร็วและดังเร็ว ปรารถนาจะมีลักษณะของการเป็น “ปรากฏการณ์” แต่ขาดการลงแรงทำอะไร และรอคอยผลจากสิ่งนั้น

จากหลายมุมมองและทัศนคติต่างๆ จะอนุรักษ์นิยมแบบ ”แม่พลอย” หรือฉูดฉาด จัดจ้านแบบ “เรยา” จะนิ่งเรียบแบบ “ลุงบุญมี” หรือเป็นสาวยุคใหม่แบบ “ใบตอง”
แต่ท่ามกลางมายาภาพของตัวละครเหล่านี้ เราก็ได้เห็นเงาร่าง(ทรง)ของตัวเองด้วย

ที่ทั้งพร่าเลือนและแจ่มชัด…

นันทขว้าง สิรสุนทร

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

        
       จากกระแสการวิพากษ์วิจารณ์ ละคร “ดอกส้มสีทอง” ที่มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ก้าวร้าวรุนแรง ไม่เคารพบุพการี รวมถึงการจัดเรตติ้งไม่เหมาะสมกับเด็กและเยาวชน นั้น
       สวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ได้สำรวจความคิดเห็นจากประชาชนในกรุงเทพฯและปริมณฑลที่ติดตามชมละครเรื่อง “ดอกส้มสีทอง” จำนวนทั้งสิ้น 1,251 คน ระหว่างวันที่ 30 เมษายน – 3 พฤษภาคม 2554

จากการสำรวจพบว่า ประชาชน 44.92% เห็นว่า ละครเรื่องดังกล่าวเห็นว่าเป็นละครสะท้อนสังคมที่ได้รับความสนใจจากผู้ชมอย่างมาก ส่วน 34.72% มองว่า บางตอนมีเนื้อหาไม่เหมาะสม อารมณ์รุนแรง ก้าวร้าว/มีฉากเลิฟซีนที่ล่อแหลม ขณะที่ 20.36% มองว่า สนุก ให้แง่คิด แต่อาจมีเยาวชนบางกลุ่มที่ลอกเลียนแบบพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม
       
       เมื่อถามถึงเนื้อหาว่ามีความเหมาะสมหรือไม่ 53.29% มองว่า เหมาะสม เพราะเป็นเรื่องจริงที่มาจากการสะท้อนชีวิตของคนในสังคม ให้แง่คิดในเรื่องของการมีชีวิตคู่ การมีครอบครัว ฯลฯ ใกล้เคียงกันกับความเห็นไม่เหมาะสม คือ 46.71% เพราะมีหลายฉากที่ใช้ความรุนแรง พฤติกรรมชู้สาว ฉากเลิฟซีน /อาจเกิดการลอกเลียนแบบได้ ฯลฯ
       
       ส่วนการแสดงบทบาทของตัวละครชื่อ เรยา มีความเหมาะสมหรือไม่ ส่วนใหญ่ 58.33% มองว่าไม่เหมาะสม เพราะการใช้พฤติกรรมที่ก้าวร้าว คำพูดไม่เหมาะสมกับบุพการี, เป็นชู้กับสามีคนอื่น ฯลฯ ส่วนเหมาะสม 41.67% เพราะสะท้อนให้เห็นถึงผู้หญิงที่มีความทะเยอทะยาน อยากได้ใคร่ดี, การใช้จริตมารยาของผู้หญิง ฯลฯ
       
       เมื่อเปรียบเทียบ “ประโยชน์” และ “โทษ” ที่ผู้ชมได้รับจากละครเรื่องนี้ อันดับหนึ่ง 49.79% มองว่า พอๆ กัน เพราะขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของผู้ชมแต่ละคน, ถ้าเด็กอยากดูควรมีผู้ใหญ่คอยให้คำแนะนำ ฯลฯ ตามมาด้วยคนที่มองว่า มีประโยชน์มากกว่า 26.47% เพราะให้ข้อคิด คติสอนใจ, เป็นการสะท้อนความเป็นจริงของสังคมในปัจจุบัน ฯลฯ ไล่เลี่ยกันที่ 23.74% โทษมากกว่า เพราะเนื้อหาล่อแหลม ส่อไปในเรื่องของการคบชู้สู่ชาย, ความทะเยอทะยาน ไม่รู้จักความพอดี, เกิดการลอกเลียนแบบ ฯลฯ
       
       เมื่อถามว่า จากที่มีการเรียกร้องให้เพิ่มเรตอายุผู้ชมตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ชมคิดว่าเหมาะสมหรือไม่ อันดับ 1 ที่ 72.56% มองว่า เหมาะสม เพราะเป็นช่วงอายุที่มีวุฒิภาวะ มีความคิดความอ่าน และสามารถแยกแยะได้ในระดับหนึ่ง ฯลฯ ที่มองว่า ไม่เหมาะสมมี 27.44% เพราะ ไม่สามารถควบคุมได้จริง เป็นการแก้ปัญหาปลายเหตุ และควรมีการตรวจสอบก่อนที่จะมีการออกอากาศ ฯลฯ
       
       ผู้ชมคิดอย่างไรกับการวิพากษ์วิจารณ์ละครเรื่องนี้ 59.62% เห็นด้วยกับคำวิพากษ์วิจารณ์บางส่วน เพราะเนื้อหาโดยรวมของเรื่องต้องการสะท้อนความเป็นจริงในสังคม แต่บทบาทและฉากบางตอนล่อแหลม ไม่เหมาะสม ฯลฯ ประชาชน 22.18% เห็นด้วยกับคำวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหมด เพราะ เป็นละครที่มีเนื้อหารุนแรงจริง อาจเกิดการลอกเลียนแบบ และทำให้เกิดความเสื่อมโทรมในสังคม ฯลฯ ขณะที่ ไม่เห็นด้วยกับคำวิพากษ์วิจารณ์ มี 18.20% เพราะเชื่อว่าผู้ชมสามารถแยกแยะได้, ละครก็คือละคร, ในชีวิตจริงเด็กอาจพบเจอเหตุการณ์ที่แย่กว่านี้ก็เป็นได้ ฯลฯ
       
       สุดท้ายถามว่า ผู้ชมคิดว่าควรทำอย่างไร กับละครเรื่องนี้ 61.95% เห็นว่า ควรให้ฉายต่อไปตามปกติ เพราะอยากรู้ว่าจุดจบของละครเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร เป็นการทำลายอรรถรสในการรับชมของแฟนละคร, ถึงจะหยุดฉายก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาสังคมได้ ฯลฯ ส่วนที่เห็นว่า ควรตัดต่อบางตอนที่ไม่เหมาะสมออกไปอยู่ที่ 33.56% เพราะเป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ไม่เหมาะกับวัฒนธรรมของสังคมไทย ฯลฯ ที่เห็นว่า ควร หยุดฉายทันที มีแค่ 4.49% เพราะละครมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมเกินกว่าจะรับได้, เป็นบทเรียนสำหรับผู้จัดละครที่คิดจะทำละครแนวนี้ต่อไป ฯลฯ

ที่มา  ผู้จัดการ

น.ส.ลัดดา ตั้งสุภาชัย ผู้อำนวยการศูนย์เฝ้าระวังทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) เปิดเผยได้รับรายงานจากสายด่วนวัฒนธรรม 1765 ว่า เมื่อช่วงกลางดึกของวันที่ 27 เม.ย.ที่ผ่านมา ได้มีพ่อแม่ผู้ปกครองและประชาชนทั่วไปร้องเรียนมาที่สายด่วน 1765 เป็นจำนวนมาว่า ได้ชมละครหลังข่าวเรื่อง “ดอกส้มสีทอง” มีเนื้อหาไม่เหมาะสมต่อเด็กและเยาวชน มีความรุนแรงมากตั้งแต่เริ่มฉายตอนแรก มาจนถึงตอนที่ฉายไปเมื่อคืนวันที่ 27 เม.ย. ยิ่งเพิ่มความรุนแรงมากยิ่งขึ้น จะทำอย่างไรที่ วธ.จะประสานงานให้ทางสถานีโทรทัศน์รับทราบ และพิจารณาในเรื่องของการนำเสนอ การแสดงออกของตัวแสดง หรือไม่นำเสนอเรื่องราวเหล่านี้มากเกินไป จะเป็นเรื่องที่ดีมาก หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้เผยแพร่อีกต่อไปเพราะเด็กบางคนยังไม่ยอมนอนมานั่งดูกับพ่อแม่ แม้พ่อแม่จะบอกว่ามันเป็นละคร แต่เด็กก็ยังเห็นภาพพฤติกรรมของ “เรยา” ตัวละครเอกของเรื่องออกมากรี๊ดๆ ไม่เคารพแม่ กลัวลูกเลียนแบบพฤติกรรมก้าวร้าวกับพ่อแม่ และไม่อยากให้ลูกเห็นภาพบทความรักระหว่างผู้หญิงคนนี้ที่รักกับผู้ชายไปเรื่อยๆ ไม่อยากให้เด็กดู

“วธ.คงทำอะไรไม่ได้ เพราะสถานีโทรทัศน์แต่ละช่องมี กบว.ดูแล และเขาได้ทำถูกต้องตามคือจัดเร็ต น.13+ เด็กและเยาวชนมีอายุตั้งแต่ 13 ปีขึ้นไปดูได้ แต่ต้องอยู่ภายใต้การแนะนำของผู้ปกครอง และออกอากาศหลังข่าว ทางผู้ผลิตได้ถ่ายทำเรื่องนี้ไปแล้ว แต่สิ่งที่ วธ.เป็นห่วงคือ การนำละครเรื่องดังกล่าวมาเผยแพร่ต่อทางอินเทอร์เน็ตที่เด็กสามารถเปิดดูเมื่อไหร่ก็ได้ หรือกลับมาฉายใหม่ในช่วงปิดเทอม โดยเฉพาะทางอินเทอร์เน็ตไม่รู้จะห้ามอย่างไร มีหลายๆ เว็บนำเรื่องนี้ไปฉาย ทำให้เด็กดูย้อนหลังได้ คิดว่า กสทช.ที่กำลังจะมีคณะกรรมการ 11 ท่าน มีในส่วนการดูแลโทรทัศน์ด้วย คงจะต้องออกมาดูกฏระเบียบต่างๆ ด้วย อยากจะเชิญชวนหน่วยที่เกี่ยวข้องช่วยดูแลด้วย โดยความคิดเห็นส่วนตัวการให้เรตละครเรื่องที่ น 13+ น่าจะเพิ่มขึ้นไปที่ น.18 + เพราะ น.13+ มานั่งดูในเรื่องชิงรักหักสวาท ฆาตรกรรมในอีกหลายเรื่อง ทำให้เด็กเลียนแบบได้ ซึ่งจากการสำรวจเรื่องการจัดทำเร็ตติงในส่วนภูมิภาคนั้นพบว่า คนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจในเรื่องการจัดเร็ตติ้งว่าตัวหนังสือที่ขึ้นเตือนในละครหมายความว่าอะไร ซึ่งตนได้รายงานเรื่องนี้ต่อนายนิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมแล้ว” น.ส.ลัดดากล่าว

นายนิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) กล่าวถึงกรณีมีกระแสวิพากษ์วิจารณ์ละครดังที่กำลังออกอากาศขณะนี้มีเนื้อหาและพฤติกรรมการแสดงในลักษณะไม่เหมาะสม หมิ่นเหม่ต่อการทำลายสถาบันครอบครัว ว่า ตนไม่เคยดูละครเรื่องดังกล่าว แต่มีหลายคนมาเล่าให้ฟัง จึงได้เปิดเว็บไซต์เพื่อตรวจสอบด้วยตนเอง พบว่ามีการตั้งกระทู้ถึงละครเรื่องนี้หลายหัวข้อ และมีการแสดงความเห็นจำนวนมากว่าบทบาทของนักแสดงและคำพูดรุนแรงเกินไป ดังนั้น จะประสานรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ที่กำกับดูแลสื่อ ขอให้ลดบทไม่เหมาะสมและคำพูดที่รุนแรงเกินไป เพราะปัญหาอยู่ที่เป็นละคร การพูดและการแสดงซ้ำ ๆ จะเป็นการตอกย้ำให้เกิดการทำตาม โดยเฉพาะเด็กที่อาจจะซึมซับพฤติกรรมและคำพูดได้โดยไม่รู้ตัว แม้ตอนจบของละครอาจจะมีข้อสรุปที่ดี แต่เนื่องจากเวลานี้เนื้อหาของละครถึงร้อยละ 95 เน้นไปที่นักแสดงหญิงที่ต้องการอยากได้ใคร่มี โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง ศีลธรรมอันดีงาม ฉะนั้นก็ควรลดลงบ้าง

นอกจากนี้จะขอความร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์แต่ละช่อง โดยเฉพาะช่องที่มีละครเนื้อหาสุ่มเสี่ยงต่อพฤติกรรมไม่เหมาะสมต่างๆ ให้ช่วยกันดูแล และควบคุมสาระเนื้อหาของละครไม่ให้มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมในด้านเพศ ภาษา และความรุนแรง เผยแพร่ออกสู่สาธารณชนเพื่อเป็นการร่วมกันปกป้องสังคมและเยาวชนของชาติร่วมกัน

ด้านเจ้าหน้าที่ศูนย์เฝ้าระวังทางวัฒนธรรม วธ. เปิดเผยว่า มีประชาชนร้องเรียนมายังสายด่วนวัฒนธรรม 1765 จำนวนมาก เนื่องจากสาระของละครมีประเด็นสุ่มเสี่ยงในด้านเพศ ภาษาและความรุนแรงอยู่จำนวนมาก ซึ่งละครดังกล่าวอยู่ในการจัดเรตติ้งที่ น.13+ โดยเด็กและเยาวชนต้องรับชมภายใต้คำแนะนำของผู้ปกครอง แต่หลายสายเห็นว่าแม้จะอยู่ช่วงหลังข่าวภาคค่ำ แต่ความเหมาะสมของเนื้อหาละครยังถือว่าไม่เหมาะสม เพราะมีเนื้อหาและพฤติกรรมตัวละครที่สุ่มเสี่ยงต่อเรื่องเพศที่ไม่เหมาะสม ขัดต่อศีลธรรมและจริยธรรมอันดีของสังคม และทางสถานียังสามารถนำมาออกอากาศซ้ำในช่วงกลางวันได้อีกครั้ง ซึ่งอาจจะอยู่ช่วงเวลาปิดภาคเรียนที่เด็กเยาวชนสามารถรับชมได้ง่ายขึ้น ซึ่งอาจจะทำให้เกิดการเลียนแบบพฤติกรรมไม่เหมาะสมต่าง ๆ จากละครได้ และอาจเกิดเป็นพฤติกรรมเบี่ยงเบนได้ในอนาคต

ที่มา ผู้จัดการ

การพบกันครั้งแรกของ สตีเฟน คิง และ จอห์น เมลเลนแคมพ์

ข่าวความเคลื่อนไหวในแวดวงละครที่เพลงที่เมืองแอตแลนตา สหรัฐอเมริกา เมื่อนักเขียนนวนิยายสยองขวัญชื่อดัง นาม สตีเฟน คิง และศิลปินเพลงร็อคที่มีชื่อเสียงในยุคเอชตีส์ จอห์น เมลเลนแคมพ์ จะร่วมกันทำละครเพลง

ละครเพลงนี้มีชื่อว่า Ghost Brothers of Darkland County ซึ่งสตีเฟน คิง เขียนถึงจากเรื่องจริงเมื่อปี ค.ศ.1957 จากการเสียชีวิตของ 2 หนุ่มพี่น้อง  และ 1 หญิงสาว โดย จอห์น จะทำดนตรีที่ออกสำเนียงบลูส์ร็อคให้สอดรับกับเนื้อเรื่อง

งานนี้มี ซูซาน วี.บูธ ทำหน้าที่กำกับการแสดง และได้โปรดิวเซอร์รุ่นใหญ่ ที.โบน เบอร์เน็ทท์ ดูแลทิศทางของงานดนตรี กำลังลงโรง 4 เมษายน ศกนี้ ไปจนถึง 13 พฤษภาคม

น่าเสียดายว่า งานนี้คนไทยคงไม่มีโอกาสดูกันอย่างแน่นอน

ภาพจาก : larryfire.wordpress.com

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

กลุ่มนักแสดงละครใบ้ชาวไทย ที่มีชื่อเสียงและแฟนคลับมากที่สุดในประเทศไทย สร้างเสียงหัวเราะทั้งในประเทศ และต่างประเทศอย่างต่อเนื่องและยาวนาน

ทั้งยังเป็นการร่วมงานกันอีกครั้งหนึ่ง ระหว่างนักแสดงกลุ่มเบบี้ไมม์ และ นิกร แซ่ตั้ง นักแสดงละครเวทีและผู้กำกับมือดี (แห่งคณะละคร 8×8) เจ้าของรางวัลศิลปาธรสาขากำกับการแสดงปี 2553 ล่าสุดและรางวัลละครส่งเสริมสุขภาวะดีเด่นในเทศกาลละครกรุงเทพ 2550 ที่ผ่านมา จะมาทำหน้าที่กำกับการแสดงละครใบ้บนเวทีครั้งนี้ด้วย

3 หนุ่ม TRIO ที่มาพร้อมความกวน ความมึน และความฮา กลับมามอบความสุขให้ทุกคนในครอบครัวแบบจัดเต็มอีกครั้ง 10 รอบการแสดงเท่านั้น รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายมอบให้มูลนิไชยวนา

กลับมาอีกครั้งสำหรับชิ้นงานประจำปีเรื่องเยี่ยม ที่ปีนี้ได้แรงบันดาลใจสร้างสรรค์งานในแนว Chinese Comedy Action หลากหลายเรื่องด้วยกัน โดยมีเรื่อง HI- LIGHT เบบี้ไมม์ สะท้านใจเสนอ… ความรักความบังเอิญของจอหงวนหนุ่มกับผีสาวพราวเสน่ห์แนว “Thriller-comedy-fantasy” กับการต่อสู้เพื่อความดีงามเพื่อเอาชนะปีศาจต้นไทร 1,000 ปีที่มาพร้อมความโหดร้ายและความน่าสะพรึงกลัว(จริงๆนะ)

โปเยโปโลเย (The Chinese ghost story)
เรื่องย่อ
จอหงวนหนุ่มคนซื่อเดินทางไปสอบขึ้นชั้นเป็นมหาบัณฑิต แต่ระหว่างทางต้องพักแรมในวัดร้าง เขาได้เจอผีสาวพราวเสน่ห์ และตกหลุมรักในแรกพบแต่เธอจำต้องหนีจากไป เพราะอาจารย์ปราบผีจอมโหดเข้ามาช่วยไว้ ในอีกด้าน ปีศาจต้นไทร 1,000 ปี ได้ทรมานเธอและเก็บอัฐิไม่ให้ไปเกิด เธอจึงจำเป็นต้องหลอกผู้ชายไปให้ปีศาจกิน อาจารย์และจอหงวนจะเอาชนะเจ้าปีศาจอันชั่วร้ายได้หรือไม่  ความรักของคนกับผีจะเกิดขึ้นได้อย่างไร…

เพียง 10 รอบการแสดงเท่านั้น ณ สถาบันปรีดีพนมยงค์ ซอยทองหล่อ ในวันที่ 18-20 และ 25-27 มีนาคม 2554 รอบ 19.30 น. เพิ่มรอบ 14.00 น. ในวันเสาร์-อาทิตย์ (ที่จอดรถมีจำกัด BTS สะดวกที่สุด) บัตรราคา 600 และ 400 บาท เปิดจองบัตร 8 มกราคม 2554 (วันเด็ก) เป็นต้นไป

ทั้งนี้รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายมอบให้กับมูลนิธิไชยวนา จำหน่ายทางเคาน์เตอร์ไทยทิคเก็ตเมเจอร์และเซ็นทรัลทุกสาขา รายละเอียดการจองบัตรสามารถติดต่อได้ทาง call center โทร. 0-2262–3456 และ  www.thaiticketmajor.com หรือสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ BABYMIME CALL CENTER : 08-1915-7885

สถานที่แสดง  : สถาบันปรีดีพนมยงค์
ที่ตั้งสถานที่    : สุขุมวิท55 (ซอย ทองหล่อ)
รายละเอียดเพิ่มเติมที่ : http://www.thaiticketmajor.com/performance/babymime2011.php

ภาพจาก  :  ttmnew.thaiticketmejor.net

ที่มา  : me-dzine.com

เทศกาลวัฒนธรรมฝรั่งเศส 2011 ได้ “เปิดฉาก” ขึ้นแล้ว ตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา และยังจะดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงเดือนเมษายนปีนี้

งานแสดงศิลปะและวัฒนธรรมที่จะเกิดขึ้นในช่วงเทศกาลฯนี้ รวมถึง การแสดงที่จะเป็นส่วนหนึ่งการ “เปิด” โรงละครแห่งใหม่ในกรุงเทพฯ สำหรับ “ศูนย์ศิลปการละคร สดใส พันธุมโกมล”
การแสดงจั๊กกลิ้งน้ำแข็ง ชุด  “P.P.P.” โดย คณะ น็อน โนว่า จากฝรั่งเศส ในวันที่ 15-16 ก.พ.นี้ ณ ศูนย์ศิลปการละคร สดใส พันธุมโกมล ชั้น 6 อาคารมหาจักรีสิรินธร เป็นความร่วมมือระหว่างสถานทูตฝรั่งเศส สมาคมฝรั่งเศสและ  ภาควิชาศิลปการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ
โดยศูนย์ศิลปการละคร สดใส พันธุมโกมล ได้เริ่มเปิดทำการตั้งแต่กลางเดือนมกราคมที่ผ่านมา  และจะมี “งานพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ”ในเดือนมิถุนายนศกนี้
สำหรับการจัดการแสดงจั๊กกลิ้งน้ำแข็งจากฝรั่งเศส ในโรงละครขนาด 16m X 25m X 8m ที่เรียกว่าแบล็คบอกซ์ เธียเตอร์ จุผู้ชมได้ 300 ที่นั่ง และที่นั่งมีระยะห่างจากเวทีการแสดงพอสมควร ตั้งอยู่ในบริเวณใจกลางเมืองห่างจากสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีสยาม เพียง 10 นาทีเท่านั้น
ในส่วนของ “การแสดงชุด P.P.P.” นี้ แสดงโดยคณะ น็อน โนวา โดยนักแสดงชื่อ  ฟิลิปป์ เมนาร์ ใช้พลังโยนและรับลูกบอลหรือสิ่งของต่างๆที่แช่แข็งเอาไว้อย่างต่อเนื่อง เมื่อสิ่งของเหล่านี้สัมผัสกับตัวเขาและอากาศ ของก็แปรสภาพไปต่างๆกัน หากแต่สายตาของศิลปินนั้นไม่ได้เย็นชา เธอมองตัวเองในน้ำแข็งและเห็นอีกชีวิตที่สะท้อนออกมา เธอถามตัวเองว่า คนนั้นสามารถ “ละลาย” ได้หรือไม่ ในการแสดงชุดนี้ ฟิลิปป์ เมนาร์ ฝังชีวิตที่จำกัดราวถูกแช่แข็งไปสู่อัตลักษณ์และตัวตนที่สมดุลย์ ซึ่งเธอเคยแสดงออกมาก่อน P.P.P. เป็นปฐมบทของการแสดงที่ใช้ “น้ำแข็ง” และอยู่ในการแสดงชุดใหญ่มีชื่อว่า ICE ซึ่งถ่ายทอดความคิดเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของชายและหญิง
คณะ น็อน โนว่า ตั้งขึ้นโดยฟิลิปป์ เมนาร์ ในปีพ.ศ. 2541 ฟิลิปป์ได้รู้จักการจักกลิ้งครั้งแรกเมื่ออายุ 19 ปี จากการแสดงของศิลปินฝรั่งเศสชื่อ เฌโรม โตมาส์ ต่อมาเขาได้เข้าฝึกหัดจักกลิ้งกับเฌโรมและได้ร่วมแสดงในคณะ Armo ของเฌโรม ก่อนที่จะตั้งคณะของตนเอง ฟิลิปป์ได้แสดงผลงานในหลายทวีป คณะน็อน โนว่า ที่มีชื่อมาจากภาษาละติน Non Nova, Sed Nove ซึ่งแปลว่า “พวกเราไม่ได้คิดค้นอะไรใหม่ๆ แต่แค่มองโลกในมุมที่ต่างไป” ได้จัดแสดงผลงานจำนวนกว่า 15 ชุด ตลอดระยะเวลา 10 ปี นับเป็นครั้งแรกที่คณะจะมีโอกาสได้แสดงผลงานต่อผู้ชมชาวไทย

“การแสดงชุด P.P.P.” ณ โรงละครสดใส พันธุมโกมล จัดแสดงใน วันอังคารที่ 15 และพุธที่ 16 กุมภาพันธ์  รอบเวลา  20.00 น. ทั้งสองวัน ความยาว 52 นาที เป็นการแสดงที่เหมาะสำหรับผู้ชมอายุ 10 ปีขึ้นไป สนใจสอบถามเพิ่มเติมได้ที่ ภาควิชาศิลปการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ (โทร. 0 2218 4802 และ 08 1559 7252) และวันที่ 22-23 ก.พ. เวลา 20.00 น. การแสดง  Object theatre Mauvaise Graine by Compagnie à ณ โรงละครสดใส พันธุมโกมล ทั้งสองรายการ บัตรราคา 400 บาท นักเรียนนักศึกษา 100 บาท ซื้อบัตรได้ที่ ไทยทิคเก็ตเมเจอร์
นอกจากนั้น ยังมีการแสดงชุดอื่นๆ จาก ลาแฟ็ต ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ดังนี้  วันที่ 17 ก.พ. เวลา 12.00 น. การแสดง   Object theatre Tuk Tuk 26 by Compagnie à ณ ล็อบบี้ ตึกมหาจักรีสิรินธร เข้าชมฟรี

ภาพจาก : nokbook.com

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ