ผู้ประสบภัยเตรียมรับมือ ต้นทุน “ซ่อมบ้าน” อ่วม ธุรกิจรับสร้างบ้าน ประเมินวัสดุก่อสร้างปรับราคา หลังประกาศใช้อัตราค่าแรงใหม่ 300 บาท

นางกรานต์จนรักษ์ อินนันชัย ผู้จัดการฝ่ายการตลาด บริษัท แลนดี้ โฮม จำกัด เปิดเผยว่า ราคาวัสดุก่อสร้างมีแนวโน้มปรับราคาระลอกใหม่หลังไตรมาส 2 ปีหน้า หลังการประกาศใช้ค่าแรงอัตราใหม่ในเดือน เม.ย.2555 ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าห่วงต่อราคาวัสดุก่อสร้างและตกแต่งบ้านเกือบทุกประเภท ส่งผลต่อภาวะเงินเฟ้อ  โดยราคาวัสดุก่อสร้าง ทั้งไม้และปูน รวมถึงอุปกรณ์ อื่นๆ เช่น กระเบื้องปูพื้น อุปกรณ์ห้องน้ำ และเฟอร์นิเจอร์ มีแนวโน้มปรับราคาจากหลายปัจจัย รวมถึงความต้องการที่เพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม คาดว่าราคาวัสดุก่อสร้าง จะยังไม่ปรับขึ้นทันทีหลังการประกาศใช้ค่าแรงอัตราใหม่ เพราะจะเกิดภาวะตลาดช็อก จากนั้นการปรับราคาจะตามมาหลังการปรับค่าแรง
“อยากให้รัฐบาลและกรมการค้าภายใน ช่วยเข้ามาดูแลวัสดุก่อสร้าง ออกมาตรการตรึงราคา และมาตรการนำเข้าวัสดุ เพื่อรองรับสถานการณ์วัสดุขาดแคลน ทั้งสาเหตุจากน้ำท่วมและการขึ้นค่าแรง ซึ่งคาดว่าจะเริ่มหลังจากไตรมาส 2″ ผู้บริหารแลนดี้โฮม กล่าวและว่า อย่างไรก็ดี ในเบื้องต้นแลนดี้โฮม ยังไม่มีนโยบายปรับขึ้นราคาก่อสร้าง เพราะเพิ่งปรับขึ้นไปและมีสต็อกวัสดุก่อสร้างเก่าที่สต็อกไว้จำนวนมาก ก่อนวัสดุขึ้นราคาเมื่อปลายปีที่แล้ว แต่สำหรับปี 2555 อาจต้องพิจารณาแนวโน้มค่าวัสดุก่อสร้างและค่าแรงอีกครั้ง
ด้านนายสาธิต สุดบรรทัด รองกรรมการผู้จัดการ สายการขายและการตลาด บริษัท กระเบื้องหลังคาตราเพชร จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า หากรัฐบาลจะสร้างสมดุลให้กับภาคธุรกิจ หลังการปรับค่าแรง 300 บาทในเดือน เม.ย.2555 รัฐบาลคงต้องนำ 2 มาตรการมาใช้ควบคู่กัน คือ ปรับเพิ่มค่าแรง และมาตรการภาษี จึงจะช่วยลดภาระของภาคเอกชนหลังประกาศใช้ค่าแรงใหม่  หากปรับขึ้นเฉพาะค่าแรง เอกชนจะได้รับผลกระทบแน่ และจะส่งผลกระทบต่อการปรับราคาวัสดุก่อสร้าง
อย่างไรก็ตาม หากจะมีการปรับราคาวัสดุก่อสร้าง คงจะไม่มองเพียงองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่ง แต่จะต้องศึกษาผลกระทบที่เกิดขึ้นจากหลายส่วน ทั้ง ราคาวัตถุดิบ อัตราค่าแรงขั้นต่ำ สำหรับตราเพชร จะยังสามารถรับภาระไว้ได้ระดับหนึ่งเท่านั้น

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

ภาพ : oknation

กทม.ยึดวิกฤติน้ำท่วม รื้อผังเมืองรวมใหม่ คุมการพัฒนาไม่ให้หนาแน่น หลังเห็นปัญหาปลูกสิ่งก่อสร้างขวางทางน้ำ

กรุงเทพธุรกิจ Green Report ฉบับที่ 6  สรุปบทเรียนอุทกภัยครั้งใหญ่ของประเทศในครั้งนี้ ส่งผลให้หลายหน่วยงานกำลังหาวิธีการจำกัดการขยายตัวของเมืองที่ขวางทางน้ำ 

มหาอุทกภัยที่คนไทยเผชิญหน้ามาหลายเดือนติดต่อกัน ได้สร้างบทเรียนให้กับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะในพื้นที่กทม.และปริมณฑลที่เป็นใจกลางเศรษฐกิจและการติดต่อการค้าของประเทศรวมถึงมีชุมชนที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ ทั้งคอนโดมิเนียมกลางเมือง และโครงการบ้านจัดสรรชานเมืองและในปริมณฑล ที่ยังขยายตัวเป็นดอกเห็ด สาเหตุจากการตัดถนนใหม่ๆ และโครงการรถไฟฟ้า ทำให้การคมนาคมสะดวกรวดเร็ว แต่อีกด้านหนึ่งการขยายตัวกลับไม่คำนึงถึงความเสี่ยงของอุทกภัย

ความเสียหายที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ทำให้กทม.ต้องกลับมาทบทวนข้อกำหนดให้สิทธิประโยชน์การพัฒนาที่ดิน 500 เมตร เกาะแนวรถไฟฟ้า เกรงหากปล่อยให้ขยายตัวในเส้นทางชานเมือง ยิ่งเร่งให้เกิดหมู่บ้านจัดสรร และชุมชนหนาแน่น เพิ่มความเสี่ยงปัญหาน้ำท่วมมากในอนาคต

ม.ร.ว.เปรมศิริ เกษมสันต์ ผู้อำนวยการสำนักผังเมืองกรุงเทพมหานคร กล่าวว่ากทม.อยู่ในขั้นตอนการปรับปรุงแก้ไขผังเมืองรวมฉบับใหม่ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ต้องหันมาทบทวนเรื่องการให้สิทธิประโยชน์บางพื้นที่ เพื่อให้เมืองขยายสู่พื้นที่รอบนอกมากขึ้น โดยเฉพาะร่างผังเมืองรวมกทม.ฉบับปัจจุบันที่อนุญาตให้ที่ดินที่อยู่ในรัศมี 500 เมตร จากแนวรถไฟฟ้าสามารถพัฒนาโครงการประเภท ทาวน์เฮาส์ บ้าน ตึกแถว อาคารพาณิชย์ พื้นที่พาณิชยกรรม อาคารอยู่อาศัย รวมไม่เกิน 1,000 ตารางเมตรได้ แม้เส้นทางรถไฟฟ้าเหล่านั้นจะวิ่งผ่านพื้นที่ผังสีเดิม ซึ่งกำหนดให้สร้างได้เฉพาะบ้านเดี่ยว  จึงอาจเปิดช่องให้เกิดโครงการหมู่บ้านจัดสรรใหม่ในพื้นที่เสี่ยงภัยน้ำท่วมเพิ่มขึ้นได้ เนื่องจากแนวรถไฟฟ้ามุ่งหน้าออกสู่พื้นที่ชานเมืองกรุงเทพฯในหลายเส้นทาง ที่เกิดขึ้นแล้วคือ เส้นทางรถไฟฟ้าสายสีม่วง เส้นทางบางใหญ่ บางบัวทอง

          “ในอนาคตจะเกิดโครงการรถไฟฟ้าหลายสาย เชื่อมไปถึงจังหวัดในเขตปริมณฑล เช่น นนทบุรี ปทุมธานี ซึ่งหลายพื้นที่ เป็นพื้นที่เสี่ยงภัยน้ำท่วม หากผังเมืองรวมอนุญาตให้สร้างหมู่บ้านได้ ในรัศมี 500 เมตรจากรถไฟฟ้า อาจเกิดโครงการหมู่บ้านจัดสรรจำนวนมาก ในเขตพื้นที่บางใหญ่ และพื้นที่อื่นๆ ซึ่งจะกลายเป็นการพาประชาชนไปเจอน้ำท่วมได้ เราจึงต้องทบทวนกันใหม่“ ผู้อำนวยการสำนักผังเมือง กล่าว

อย่างไรก็ดี การพัฒนาที่อยู่อาศัยในรัศมีรถไฟฟ้า ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผังเมืองรวม กทม. เพียงผังเดียว แต่ยังครอบคลุมไปถึงผังเมืองจังหวัดปริมณฑลในพื้นที่ต่อเนื่องด้วย และล่าสุด สำนักผังเมืองฯได้ประชุมหารือกับผู้เกี่ยวข้อง ในการวางผังเมืองของจังหวัดในปริมณฑลแล้วครั้งหนึ่ง แต่ยังไม่มีข้อสรุป ซึ่งต้องประชุมร่วมกันต่อไป

“ปัญหาหนึ่งที่พบ คือ ผังเมืองรวมแต่ละจังหวัด มีผลบังคับใช้คนละช่วงเวลากัน บางผังอยู่ในช่วงร่างใหม่พร้อมๆ กับของ กทม. แต่บางผังก็ยังมีผลบังคับใช้อยู่ ดังนั้นการปรับรายละเอียดในผัง จำเป็นต้องทำร่วมกันเพื่อให้ครอบคลุมในระยะยาว “

ส่วนการปรับผังสี ข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดิน ม.ร.ว.เปรมศิริ กล่าวว่า ในเบื้องต้นคาดว่าจะไม่มีการปรับเปลี่ยนในส่วนของสีในแต่ละพื้นที่มากนัก แม้จะมีปัญหาน้ำท่วมใหญ่ก็ตาม เพราะร่างผังเมืองรวม กทม. (ปรับปรุงครั้งที่ 3) ได้กำหนดให้พื้นที่วงแหวนรอบนอก ซึ่งเป็นพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมในปัจจุบัน เช่น เขตทวีวัฒนา บางบอน บางขุนเทียน คลองสามวา มีนบุรี หนองจอก ลาดกระบัง เป็นพื้นที่สีเขียว (ที่ดินประเภทชนบทและเกษตรกรรม) และสีเขียวลายขาว (ที่ดินประเภทอนุรักษ์ชนบทและเกษตรกรรม) ซึ่งหมายถึงกำหนดให้เป็นพื้นที่รับน้ำอยู่แล้ว

ส่วนความต้องการของเอกชน ที่ต้องการให้ปรับอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area Ratio หรือ FAR) จากร่างผังเมืองรวมปัจจุบันที่กำหนดให้อยู่ที่ 10 เท่า เพิ่มเป็น 15 เท่า และความต้องการของสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติที่ต้องการให้เหลือเพียง 8 เท่า ม.ร.ว.เปรมศิริ กล่าวว่า หากให้ปรับเหลือ 8 เท่าจะยินดีมาก แต่หากให้ปรับเพิ่มเกินกว่า 10 เท่า คงทำไม่ได้ เพราะการปรับเพิ่มในส่วนนี้ จะทำให้มีคนอยู่อาศัยในอาคารหนึ่งอาคารมากขึ้น เมื่อมีคนมากก็จะมีรถมาก มีปัญหาเรื่องที่จอดรถและปัญหาการจราจรภายในซอยและบนท้องถนนตามมา

กรณีที่สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติเสนอให้ขยายรัศมีการพัฒนาที่อยู่อาศัยในรัศมีรถไฟฟ้าจาก 500 เมตร เป็น 1,000 เมตร เพื่อให้ผู้มีรายได้น้อยสามารถเข้าถึงที่อยู่อาศัยราคาถูกในบริเวณใกล้รถไฟฟ้าได้มากขึ้น ผู้อำนวยการสำนักผังเมือง กล่าวว่า ส่วนตัวเชื่อว่า ต่อให้ขยายพื้นที่รัศมีออกไปเป็น 1,000 เมตร ก็ไม่น่าจะช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยได้ เพราะเชื่อว่าโครงการที่ได้ชื่อว่าใกล้รถไฟฟ้า ถึงอย่างไรก็คงขายแพง ต่อให้เป็นรัศมีที่ห่างออกไปอีกก็ตาม

สำหรับความคืบหน้าล่าสุดของผังเมืองรวม กทม.ฉบับใหม่นั้น ขณะนี้ยังอยู่ในช่วงที่ให้คณะกรรมการพิจารณา 300 ความเห็นที่เสนอมาเมื่อวันที่ 25 ส.ค. เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการปรับแก้ต่อไป ซึ่งหากเป็นไปได้ ต้องการให้ผังเมืองฉบับใหม่มีผลบังคับใช้ในปี 2555 แต่ไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะสามารถออกบังคับใช้ได้ทัน เพราะในขั้นตอนการจัดทำผังนั้น ยังต้องผ่านการพิจารณาอีกหลายขั้นตอน โดยเมื่อสรุปความเห็นแล้ว ยังต้องส่งเรื่องไปยังคณะที่ปรึกษาผังเมืองรวมกทม. และอาจยังต้องมีการปรับแก้ผังเมืองรวมเพิ่มเติม  อย่างไรก็ตามหากผังเมืองรวมเสร็จไม่ทันเดือนพ.ค. 2555 ทางสำนักฯ จะต่ออายุผังเมืองรวมฉบับปัจจุบันครั้งที่ 2 เพื่อยืดอายุผังเมืองฉบับปัจจุบันออกไปอีก 1 ปี

ขณะที่นักวิชาการมองว่าสอดคล้องกันว่าถึงเวลาที่ร่างผังเมืองรวม กทม.ฉบับใหม่ จะต้องควบคุมการพัฒนาไม่ให้หนาแน่น เนื่องจากพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า มนุษย์ไม่สามารถฝืนธรรมชาติ หากปล่อยให้การใช้ที่ดินไม่สอดคล้องกับภูมิประเทศต่อไป และมีสิ่งก่อสร้างขวางทางน้ำ จะส่งผลให้ภัยพิบัติสร้างความเสียหายซ้ำรอยเดิม

รุจิโรจน์ อนามบุตร อาจารย์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้ประโยชน์ที่ดิน คณะทำงานผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร บอกว่า กทม.กำลังร่างผังเมืองรวมที่ประกาศใช้ในปี 2555-2559 ซึ่งจะกำหนดลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดิน โดยในเขตอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมจะอยู่ชั้นใน เช่น เกาะรัตนโกสินทร์ ถัดออกมาจะเป็นเขตพาณิชยกรรม เช่น สีลม สยาม และถัดออกมา เป็นที่อยู่อาศัยในเขตเมือง และจากนั้นเป็นชานเมืองและพื้นที่เกษตรกรรม เช่น มีนบุรี พุทธมณฑล ทวีวัฒนา ซึ่งขณะนี้ ได้รับฟังความเห็นของผู้ที่เกี่ยวข้องไปแล้ว อยู่ระหว่างประมวลคำร้องของผู้ที่ไม่เห็นด้วย โดยผู้ร้องมีทั้งเจ้าของที่ดินและผู้พัฒนาที่ดิน ซึ่งส่วนมากเห็นว่าการทำผังเมืองรวมกรุงเทพมหานครครั้งนี้ จำกัดสิทธิการพัฒนาที่ดินของผู้ประกอบการมากเกินไป

โดยจุดเปลี่ยนของผังเมืองใหม่มี 3 ส่วน ประกอบด้วย 1.ให้ความสำคัญกับการพัฒนาที่อยู่อาศัยตามแนวรถไฟฟ้า ซึ่งจะกำหนดพื้นที่สำหรับพัฒนาเป็นศูนย์พาณิชยกรรมชานเมือง ที่เป็นจุดตัดของรถไฟฟ้าและรถเมล์เพื่อให้ผู้อาศัยอยู่ชานเมือง ไม่ต้องเข้ามากลางเมืองเพื่อซื้อสินค้า ซึ่งจะรองรับการสร้างศูนย์การค้า ร้านอาหารและโรงมหรสพได้มาก โดยจากการสอบถามผู้ประกอบการพบว่าค่อนข้างพอใจ  2.พื้นที่กลางเมืองจะให้อาคารมีความสูงมากขึ้น เพื่อเพิ่มพื้นที่ใช้สอยและทำให้ไม่ต้องขยายออกมาชานเมืองมากนัก 3.พื้นที่ชานเมือง เกษตรกรรมและที่อยู่อาศัย จะรักษาให้ไม่ให้หนาแน่น หรือกระจายตัวมาก เพราะหากหนาแน่นจะต้องลงทุนโครงสร้างมาก

ร่างผังเมืองกรุงเทพมหานครนี้ ต้องสามารถรองรับปัญหาน้ำท่วมได้ เป็นเป้าหมายที่รุจิโรจน์ บอกว่า แนวคิดให้พื้นที่ชานเมืองของกรุงเทพฯ มีการพัฒนาที่เบาบางลง และให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมจะช่วยบรรเทาปัญหาไปได้  ซึ่งการยกร่างผังเมืองครั้งนี้ก็จะสอดคล้องกับแนวทางนี้ โดยต้องการให้พื้นที่ดังกล่าว ไม่ต้องมีการก่อสร้างมาก และให้บ้านชายเมืองมีสภาพแวดล้อมที่ดี ทั้งนี้ผู้อยู่ในเขตชานเมืองต้องยอมรับว่าพื้นที่ดังกล่าวอยู่ในข่ายที่น้ำจะท่วม

          ”หากผังเมืองไม่มากำหนดเช่นนี้ และปล่อยให้ทุกคนพัฒนาที่ดินตามใจชอบ จะทำให้มีอาคารเต็มไปหมด  ซึ่งความจริงแล้วภาครัฐควรเข้มงวดการพัฒนาที่ดินในเขตเกษตรกรรมมานานแล้ว แต่ที่ผ่านมาสังคมพูดถึงสิ่งแวดล้อมน้อย จึงผ่อนปรน  ซึ่งเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้ เป็นข้อพิสูจน์ว่าเมื่อเกิดวิกฤติธรรมชาติแล้วสร้างความเสียหาย จึงเป็นเรื่องถูกต้องที่ผังเมืองจะมองเรื่องการใช้ประโยชน์ที่ดินให้ถูกต้องมากขึ้น โดยคำนึงว่าพื้นที่กรุงเทพฯ ต้องมีน้ำหลาก แม้จะมีการร้องคัดค้านว่า พื้นที่ชานเมืองที่กำหนดให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ควรอนุญาตให้พัฒนาที่ดินได้มากขึ้น แต่หากผังเมืองปล่อยให้สร้างได้มาก จะทำให้เกิดปัญหาน้ำท่วมและเจ้าของที่ดินจะเสียหาย จึงเป็นหน้าที่ของผู้วางผังเมือง ที่จะกำหนดว่าเขตดังกล่าว เป็นทางน้ำหลากตามธรรมชาติที่ฝืนไม่ได้ ”

ขณะเดียวกันรุจิโรจน์ ยังกล่าวถึงพฤติกรรมของการซื้อขายที่ดินว่า ที่ผ่านมาผู้พัฒนาที่ดินจะซื้อที่ดินน้ำท่วมที่มีราคาถูก แล้วนำดินมาถม จึงเกิดปัญหาขวางทางน้ำ ซึ่งในกทม.มีจุดขวางทางน้ำหลายแห่ง รวมถึงในปริมณฑล เช่น สนามบินสุวรรณภูมิ ที่ในอดีตเป็นหนองงูเห่า เป็นแหล่งซับน้ำ  ดังนั้นหากมีน้ำเข้ามามากก็มีโอกาสที่สนามบินจะถูกน้ำท่วม จึงควรมีการออกแบบให้น้ำไหลผ่านได้  ดังนั้นผู้พัฒนาที่ดินในเขตน้ำท่วม ควรร่วมกันรับผิดชอบ เช่น ชี้แจงให้ผู้ซื้อทราบ หรือการทำบ่อหน่วงน้ำ เพื่อให้น้ำค่อยๆ ระบายออกจากพื้นที่ ซึ่งการก่อสร้างอาคารที่เบาบางจะทำให้มีช่องว่างให้ดินซับน้ำฝนที่ตกลงมา

“ปัญหาน้ำท่วมในกทม.เกิดจากการไม่ดูสภาพภูมิประเทศให้เหมาะสมกับการใช้ที่ดิน เช่น การถมที่ให้สูงขึ้นเพื่อป้องกันน้ำท่วม ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศตามใจชอบ แบบไม่ดูผลกระทบและมองเฉพาะผลกำไรทางธุรกิจ ซึ่งหลายพื้นที่มีการใช้ที่ดินที่ไม่เหมาะสม เช่น พระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นที่ลุ่ม ไม่เหมาะกับการตั้งโรงงานอุตสาหกรรม แต่ก็มีการพัฒนาพื้นที่อุตสาหกรรมมานาน” รุจิโรจน์ กล่าว

อย่างไรก็ตามวิกฤติน้ำท่วมในปัจจุบัน จะเป็นโอกาสที่จะทำให้ทุกฝ่ายได้มาร่วมมือกันแก้ปัญหา โดยต้องมาทำความเข้าใจร่วมกันว่า ปัญหาเกิดจากอะไร หากสภาพภูมิประเทศอยู่ติดริมแม่น้ำ ก็ต้องยอมรับว่าจะมีความเสี่ยงเกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ 10 ปี 1 ครั้ง  และต้องมีระบบชดเชยให้กับผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการจัดการน้ำ  โดยต้องมีการถกเถียงกันว่า จะเก็บน้ำหรือปล่อยน้ำกันอย่างไรเพราะบาง พื้นที่ปลูกข้าวได้ปีละ 4 ครั้ง แต่บางพื้นที่ปลูกข้าวได้ปีละ 1 ครั้ง ซึ่งหัวใจสำคัญต้องมองเรื่องความเสมอภาคทางสิ่งแวดล้อม

“การบริหารจัดการน้ำที่โปร่งใส และเสมอภาค แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีการชี้แจงความจริงเกี่ยวกับการจัดการน้ำ เพราะอาจกังวลว่าจะเกิดความขัดแย้ง แต่เชื่อว่าหากมีความโปร่งใสจะไม่เกิดปัญหาขัดแย้งเหมือนประชาชนจังหวัดชัยนาทกับสุพรรณบุรีที่เริ่มมีความขัดแย้งกัน เพราะไม่มีระบบบริหารจัดการ และไม่มีการชดเชยผู้ได้รับผลกระทบที่ยอมรับได้  ทำให้มีการใช้อำนาจมาบริหารจัดการน้ำซึ่งเป็นเรื่องน่ากลัว เพราะเท่ากับให้ผู้ที่มีพวกมากมากำหนดแผนการจัดการน้ำ ”รุจิโรจน์ สรุป

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

หากจะไม่เขียนถึงเรื่องน้ำท่วมก็อาจจะเชยและใจดำต่อท่านผู้อ่านไปหน่อย

เดือนนี้ผมเขียนบทความก่อนที่จะ “อพยพ” ครอบครัวไปอยู่ที่ระยองสัก 2-3 วัน  กะให้ผ่านวันที่น้ำทะเลหนุนสูงสุดในวันที่ 31 ตุลาคม  ผมคงไม่แตกต่างจากคนกรุงเทพฯ โดยทั่วไปที่เป็นห่วงบ้าน  ถึงแม้ว่าบ้านผมจะอยู่ในเขต “เสี่ยงน้อย” และตัวบ้านก็อยู่สูงกว่าระดับถนนมาก แต่เพื่อความไม่ประมาทก็ได้ยกของที่อาจเสียหายไปอยู่ชั้นสอง

หากจะไม่เขียนถึงเรื่องน้ำท่วมก็อาจจะเชยและใจดำต่อท่านผู้อ่านไปหน่อย แต่ก็พยายามจำกัด “ขอบเขต” ไม่ไปก้าวล่วงใครไม่ว่าจะอยู่สีไหนก็ตามนะครับ  ผมมีประเด็นอยู่สองสามประเด็น  และแน่นอนที่สุดเป็นเพียงความเห็นและการคาดการณ์ส่วนตัวของผมนะครับ  โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เรื่องแรก  ข้าวยากหมากแพงน่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังน้ำลด  สินค้าอุปโภคบริโภคน่าจะขาดแคลนและมีราคาแพง  เนื่องจากโรงงานผลิตจะผลิตไม่ทันความต้องการ  พื้นที่เพาะปลูกพืชผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าวโดนทำลายเสียหายมาก  (จริงๆ ในช่วงที่ผ่านมาบ้านเราทุกสื่อจ้องอยู่กับการรายงานข่าวน้ำท่วม  แต่สื่อนอกเขาคุยกันเรื่องนี้มาก) ผลกระทบต่อราคาข้าวคงจะไม่จำกัดเฉพาะบ้านเรา  แต่เป็นในระดับสากลเลยนะครับ  บางท่านอาจจะแย้งว่าประเทศไทยมี stock ข้าวอยู่หลายล้านตัน

ข้อเท็จจริงก็คือ (ถ้ามีอยู่จริง)  การกระจายข้าวดังกล่าวไปถึงประชาชนโดยทั่วถึงในเวลาที่ทุกคนต้องการก็เป็นภารกิจที่ไม่ง่ายนัก  เคยได้ยินไหมครับคนหิวสามารถทำอะไรก็ได้  นี่ยังไม่ได้พูดถึงอาหารตัวอื่นๆ ผักหญ้า  ซึ่งก็จะสามารถวิเคราะห์ได้ในทิศทางเดียวกัน  หรือไม่ว่าจะเป็นวัสดุก่อสร้างต่างๆ อิฐหินปูนทราย  ก็ลองนึกดูนะครับ

เรื่องที่สอง  การฟื้นฟูโครงสร้างทางเศรษฐกิจ (infrastructure) ที่เสียหาย  คงต้องใช้เงินมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ  การดำเนินนโยบายการคลังแบบขาดดุลจำนวนมากก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  อาจจะได้รับอานิสงส์จากฐานะการคลังที่แข็งแกร่งมาจากรัฐบาลชุดที่แล้วบ้าง  แต่ก็ไม่เป็นการรับรองว่าจะทำได้ง่ายๆ  เหตุผลหลักก็คือรายรับ (ภาษี) คงจะตกเป้าไปมาก  เนื่องจากความเสียหายจากน้ำท่วมในขณะที่มีหน้าที่ในการฟื้นฟูดังกล่าว  ดังนั้นฐานะการคลังของประเทศก็มีความเป็นไปได้ที่จะอ่อนแอลงไปในอนาคต ซึ่งในที่สุด (หากไม่สามารถทำให้แข็งแกร่งกลับขึ้นมาได้โดยเร็ว)  ก็จะส่งผลต่อความเชื่อมั่นในระบบเศรษฐกิจของเรา  ต้นทุนในการระดมเงินในตลาดการเงินระหว่างประเทศก็จะสูงขึ้น

เรื่องที่สาม  ตลาดเงินและตลาดทุน  ซึ่งเป็นตลาดที่มีความอ่อนไหว (sensitive) ต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมค่อนข้างสูง  ยังเป็นการยากที่จะคาดเดา  ถึงแม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วเศรษฐกิจไทยก็ “เซ” ไปพอควรจากน้ำท่วมครั้งนี้  คงต้องคาดเดาเอาว่าการเคลื่อนย้ายเงินทุน (Capital Flow) จะเป็นอย่างไร  หากให้ผมคาดเดาเอาด้วยปัจจัยพื้นฐานที่อ่อนแอลง  น่าจะเป็นตัวเร่ง (catalyst) ให้ย้ายตลาดเล่นเป็นจริงมากขึ้น  ลองกลับไปอ่านบทความของผมในช่วงที่ผ่านมาก็จะรู้ว่า  การเปลี่ยนตลาดเล่นน่าจะเกิดขึ้นได้ง่ายและเร็วขึ้น  ทางด้านตลาดเงิน  ทางธนาคารกลางคงต้อง (อาจจะอยู่ในแผนแล้วก็ได้) “เปิดประตู” ระบายสภาพคล่อง (ที่ไม่ใช่น้ำ) ทุกบานให้กว้าง  เพื่อทำให้แน่ใจว่าระบบเศรษฐกิจมีสภาพคล่องเพียงพอต่อการฟื้นฟูประเทศ  และนี้น่าจะเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้อัตราดอกเบี้ยไม่ขึ้นแน่นอนอย่างน้อยก็ในระยะเวลา 3 ถึง 6 เดือน

สุดท้ายนี้ผมเชื่อว่าคนไทยทุกคน “เหนื่อย” มาก  ในขณะนี้การให้กำลังใจซึ่งกันและกันเป็นสิ่งจำเป็น  เราก็ได้เห็นได้ยินได้ฟังหลายๆ อย่างในช่วงที่ผ่านมา  มีทั้งแบบที่ดีและแบบที่ไม่ได้เรื่อง  ก็เพียงอยากให้ทุกคนจดจำเอาไว้  อย่าลืมง่ายๆ  อย่าลืมว่าพวกเราทุกคนเป็นเจ้าของประเทศตัวจริง  และเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของตนเอง  ไอ้ประเภท  จ้อประจำ  ยโสโอหัง  หรือพูดจาเพ้อเจ้อ  หรือพูดจาฟังไม่รู้เรื่อง  หรือชอบแอบอ้าง  ก็อย่าไปเลือก  บทเรียนครั้งนี้ก็น่าจะเป็นบทเรียนราคาแพงสำหรับเจ้าของประเทศทุกคน  สวัสดี  

โดย : เสถียร ตันธนะสฤษดิ์

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

ภาพ : lurvely.com

สถานการณ์น้ำท่วมในบ้านเราน่าจะยังเรียกได้ว่าไม่พ้นจากวิกฤติ เพราะดูเหมือนความเดือดร้อนในพื้นที่ที่ประสบปัญหายังไม่ค่อยบรรเทาเบาบางลงไปเสียเท่าไหร่ ส่วนพื้นที่ที่สุ่มเสี่ยงอื่นๆ ที่ยังไม่ถูกผลกระทบ (แต่มีแนวโน้ม) ก็ดูวุ่นวายไม่แพ้กัน เพราะที่ผ่านมา การบริหารจัดการข่าวที่ภาครัฐสื่อสารกับประชาชนนั้น ดูสับสน และไม่ค่อยจะตรงกัน ในพื้นที่เดียวกัน ผู้เกี่ยวข้องบางท่านบอกว่าไม่น่าเป็นห่วง แต่อีกไม่กี่ชั่วโมง กลายเป็นต้องอพยพไปเสียแล้ว

พูดถึงการลุ้นว่าจะท่วมหรือไม่ท่วม ผมชอบประโยคที่คุณตัน ภาสกรนที เจ้าของโออิชิให้สัมภาษณ์ก่อนที่น้ำจะท่วมเข้าโรงงานของแกว่า ก่อนยังไม่ท่วมก็ กังวล กินไม่ได้นอนไม่หลับ พอท่วมแล้วกลับกลายเป็นโล่ง เหลือแต่ปัญหาที่ต้องแก้ ไม่เหลือความกังวลอีกต่อไป (เรียบเรียงจากคำพูดคุณตัน)

คนที่คิดบวก ก็ยังคิดบวกได้ตลอด อย่างนี้นี่เอง ชีวิตและธุรกิจถึงประสบความสำเร็จ

กลับมาที่คนกรุงเทพฯ ณ วันที่เขียนบทความอยู่นี้ ได้รับผลกระทบแล้วบางพื้นที่ และยังมีอีกหลายพื้นที่รอดูสถานการณ์ว่า หากวันที่ 15-17 ตุลาคม ทุกอย่างมันบรรจบกันจริง (ฝนตกหนัก น้ำเหนือไหลลงมา บวกกับน้ำทะเลหนุน) จะเกิดอะไรขึ้น

เท่าที่ดูคนรอบๆ ตัว ส่วนใหญ่จะกังวลรอฟังข่าว หลายคนยอมรับตามตรงว่านอนไม่หลับ และมีอีกหลายคนที่เริ่มจะเลิกกังวลไปแล้ว จะมายังไงก็มา ว่ากันอย่างนั้น

จะว่าไปชีวิตคนเรานั้นมีเรื่องของ “ความเสี่ยง” วิ่งเข้ามาหาอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ ไปจนถึงบาดเจ็บ รวมไปถึงสูญเสียทรัพย์สินเงินทอง เรียกได้ว่าในทุกจังหวะก้าวของชีวิต เรามีโอกาสพบกับภัยที่อาจส่งผลกระทบ กับ “เงินทอง” ของเราได้อยู่ตลอดเวลา

เจ็บป่วย บาดเจ็บก็เสียเงิน มีอุบัติเหตุ มีภัยธรรมชาติก็เสียเงิน บางครั้งภัยบางอย่างไม่ได้เกิดกับเรา แต่เกิดกับคนที่เรารัก เช่น พ่อ-แม่เจ็บป่วย อย่างนี้ก็สามารถกระทบกับกระเป๋าสตางค์ของเราได้เหมือนกัน

อย่างเรื่องน้ำท่วมที่คนกรุงเทพฯส่วนใหญ่กังวล หากมองกันลึกๆ แล้ว เราไม่ได้ห่วงว่าจะมีอันตรายถึงชีวิตกันหรอก เพราะน้ำท่วมกรุงเทพฯอาจจะโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ร้ายแรงเท่ากับที่พี่น้องในต่างจังหวัดได้รับ แต่เมื่อมองลึกลงไปในความกังวล แล้วจะพบว่า เราห่วงทรัพย์สิน ไม่ว่าจะเป็นบ้าน รถยนต์ และทรัพย์สินอื่นๆ ภายในบ้านเสียหายมากกว่า (อาจมีอันตรายจากโรคและสัตว์มีพิษบ้าง) เพราะหากบ้านหรือรถเราจมน้ำ ก็คงหนีไม่พ้นต้องควักกระเป๋ากันอีกพอสมควรเลยทีเดียว

ในมุมมองของการบริหารจัดการความเสี่ยง หากรู้แน่แล้วว่าเรามีโอกาสได้รับผลกระทบจากภัยที่กำลังจะเข้ามา (อย่างในกรณีนี้คือ น้ำท่วม) สิ่งแรกที่เราควรทำก็คือ เลิกกังวล แล้วตั้งสติบริหารจัดการปัญหาไปจะดีกว่า โดยแนวทางในการรับมือกับภัยที่จะเข้ามานั้น ก็จะมีอยู่ด้วยกัน 4 วิธีการ นั่นคือ

1.หลีกเลี่ยงความเสี่ยง ซึ่งก็หมายถึง การไปให้ห่างจากภัยนั้นเลย อย่างกรณีภัยน้ำท่วมที่จะเกิดกับรถยนต์ เราก็สามารถเลือกใช้วิธีหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้ โดยไปหาที่จอดรถที่อยู่ในพื้นที่สูงที่น้ำท่วมไม่ถึง อย่างนี้รถยนต์ของเราก็สามารถ หลีกหนีจากภัยน้ำท่วมได้ (แต่อาจเกิดความเสี่ยงอันใหม่จากภัยโจรกรรม 555) แต่ถ้าเป็นกรณีของบ้าน เราอาจหลีกเลี่ยงภัยน้ำท่วมไม่ได้ เพราะเราเอาบ้านหนีไปไหนไม่ได้ ดังนั้นในกรณีนี้ เราจึงควรเลือกวิธีการอื่น

2.ลดความเสี่ยง หมายถึง การลด “โอกาสในการเกิดปัญหา” หรือ “ผลกระทบจากปัญหา” อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน เพื่อให้ระดับของความเสี่ยงของปัญหาลดลง อย่างกรณีน้ำท่วมบ้านเรือนในกรุงเทพฯ การลดโอกาสในการเกิดปัญหาคงเป็นหน้าที่ของทางภาครัฐเขา ส่วนเราทำได้ในส่วนของการลด “ผลกระทบ” ท่วมไม่ท่วม มาไม่มา ถึงไม่ถึง ถ้ากลัวก็ก่อพนังกั้นน้ำ วางกระสอบทราย หรืออะไรก็ได้ไปตามเรื่อง โจทย์ง่ายๆ คือ “เจ็บให้น้อยที่สุด” เท่านั้นเอง

เรื่องนี้เห็นบางคนเล็งกันอยู่นั่นแหละ บางทีก็หันไปมองชาวบ้านเขาด้วย คนอื่นเขายังไม่กลัวเลย เรากลัวอะไร มาก่อพนังกั้นอยู่บ้านเดียวในซอย อันนี้ผม มองว่า อยู่ที่การประเมินความเสี่ยงของแต่ละครอบครัว เขาไม่กลัว ก็ปล่อยเขา เรากังวล เพราะถ้าโดนแล้วไม่คุุ้มเสีย ก็ทำไป ไม่ต้องคิดมากครับ

3.โอนความเสี่ยง คือ การโอนภาระทางการเงินที่เกิดจากภัยให้กับบุคคล ที่สาม รูปแบบหนึ่งที่เห็นกันบ่อยที่สุดในบ้านเรา ก็คือ “การประกัน” แต่สำหรับ น้ำท่วม บ้านเรายังไม่เห็นประกันในลักษณะนี้ ยิ่งถ้าเป็นทรัพย์สินอย่างบ้านและ รถยนต์ ส่วนมากจะเป็นประกันอัคคีภัย โจรกรรม และอุบัติเหตุมากกว่า แต่ไม่แน่ครับหลังจากปีนี้ เราอาจได้เห็นกรมธรรม์ลักษณะนี้กัน และเชื่อว่าค่าเบี้ยประกันก็คงแพงตามความเสี่ยง โดยเฉพาะพื้นที่ที่ท่วมหนักในปีนี้

การโอนความเสี่ยงนี้ ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการแบ่งเบาการรับภาระ ผลกระทบได้ดีเหมือนกัน ทั้งนี้ไม่ได้บอกว่าประกันแล้วจะไม่โดนภัยมาเยือน แต่การประกันช่วยให้เราสามารถรับมือกับผลกระทบได้ดีขึ้น สำหรับภัยที่ควรทำประกันนั้น ควรเป็นภัยที่หากเกิดแล้ว มีผลกระทบทางการเงินสูงๆ

4.รับความเสี่ยงไว้เอง คือ การมองว่าความเสี่ยงที่เกิดขึ้น อยู่ในเกณฑ์ ที่เรายอมรับได้ หรือหากเกิดภัยขึ้นจริง ก็สามารถรับมือกับความเสียหายทาง การเงินได้เอง ตรงนี้ต่างจากการอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไร เพราะการรับความเสี่ยงไว้เองนั้น ต้องเกิดจากการวิเคราะห์แล้วว่า ภัยที่กำลังจะเข้ามานั้น ไม่ส่งผลกระทบต่อ สถานะทางการเงินของเราแต่อย่างใด และมักจะเป็นทางเลือกสุดท้ายของการบริหารความเสี่ยงอยู่เสมอ

อย่างในกรณีน้ำท่วมหากเราเอารถยนต์ไปไว้ที่สูงก็แล้ว (หลีกเลี่ยงความเสี่ยง) ก่อกำแพง วางกระสอบทราย และขนย้ายของหนีขึ้นชั้นสองก็แล้ว (ลดความเสี่ยง) ทรัพย์สินแพงๆ ที่พอจะทำประกันได้ ก็จัดการหมดแล้ว (โอนความเสี่ยง) ที่เหลือก็คงต้องรับความเสี่ยงจากการเสียหายและบาดเจ็บกันเอาเอง พูดให้ง่ายก็คือ หากได้รับภัยนอกเหนือจากการป้องกัน ก็ต้องจ่ายที่เหลือเองทั้งหมด

แต่อย่างที่เรียนไว้แล้วว่า การจะรับความเสี่ยงไว้เองนั้น ต้องเกิดจากการประเมินสถานการณ์ทั้งหมดไว้แล้ว โดยอาจต้องมองโลกในแง่ร้ายไว้บ้างเล็กน้อย แล้ว ดูสิว่า หากเกิดภัยแล้วเรายังรับไหวหรือไม่ ถ้าไม่ ก็ให้ใช้อีก 3 ทางเลือกไปก่อน

นอกจากนี้ จะเห็นได้ว่าการบริหารความเสี่ยงไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการใด วิธีการหนึ่ง แต่ควรที่จะใช้ผสมผสานกัน เพื่อให้สามารถรับมือกับภัยที่มองเห็น อยู่ข้างหน้าได้อย่างสมบูรณ์

สุดท้ายแล้ว “ภัย” อาจเป็นเรื่องที่อาจเกิดขึ้นได้ในการดำรงชีวิตประจำวัน เพียงแต่ในบทความข้างต้นผมยกตัวอย่างภัยน้ำท่วม เพื่อใช้ประกอบการให้ความรู้ในเรื่องบริหารความเสี่ยงเท่านั้น เพราะในแต่ละวัน เราอาจยังต้องพร้อมรับมือกับการเจ็บป่วย บาดเจ็บ อุบัติเหตุ และภัยอื่นๆ อีกนานัปการ สิ่งสำคัญของการดำรงชีวิต จึงมิใช่การสวดภาวนาให้ชีวิตไม่ต้องพบกับภัยใดๆ แต่เป็นการเรียนรู้ที่จะอยู่และพร้อมรับมือกับทุกภัยที่อาจผ่านเข้ามาในชีวิตได้ตลอดเวลาต่างหาก

ถ้าเราเข้าใจเรื่องการบริหารความเสี่ยง เราจะไม่เสียเวลากับการพร่ำบ่นกับสิ่งต่างๆ รอบตัว แต่จะใช้สติปัญญาพินิจพิเคราะห์ “โอกาส” และ “ผลกระทบ” ของภัยแต่ละประเภทที่อาจผ่านเข้ามาในชีวิต และหาวิธีรับมือกับมันอย่างเหมาะสม

เพราะชีวิตเป็นของเรา เราต้องดูแลตัวเอง

ติดตามอ่านบทความย้อนหลังได้ที่ www.jakkapong.com

จักรพงษ์ เมษพันธุ์

E-mail : financial.literbcy@hotmail.com

วันที่ 16/10/2011

ที่มา : แนวหน้า

ภาพ : ศูนย์บริหารจัดการความเสี่ยง ม.มหิดล

นักวิเคราะห์หลักทรัพย์ บริษัทหลักทรัพย์เอเซียพลัส จำกัด (มหาชน) คาดการณ์ถึงแนวโน้มการลงทุนในตลาดหุ้นไทย ซึ่งเปิดทำการซื้อขายเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ ว่า ดัชนีจะเคลื่อนไหวในลักษณะแกว่งตัว และมีโอกาสปรับตัวขึ้นตาม
ที่ทางตลาดหุ้นทั่วโลกที่ดูดีขึ้น หลังที่ประชุมสภาเยอรมัน เมื่อวานนี้ ลงมติสนับสนุนร่างกฎหมายขยายเม็ดเงินช่วยเหลือสมาชิกสหภาพยุโรป เพิ่มจาก 2.5 แสนล้านยูโรเป็น 4.4 แสนล้านยูโร ซึ่งอาจเพียงพอต่อหนี้สาธารณรัฐของประเทศที่
ประสบปัญหา ที่ขอความช่วยเหลือจาก IMF คือ กรีซ ไอร์แลนด์ และโปรตุเกส โดยหากประเทศเหล่านี้ปฏิบัติการแก้ไขปัญหาอย่างเคร่งครัด เชื่อว่าปัญหาในยุโรปจะคลี่คลายลง

ดังนั้นจากการช่วยเหลือดังกล่าว จะสามารถเรียกความเชื่อมั่นของนักลงทุน จนทำให้พันธบัตรรัฐบาลทุกประเทศเริ่มทรงตัว และอาจปรับลดลง ซึ่งจะเป็นผลดีต่อผลประกอบการธนาคารพาณิชย์ในอนาคต และน่าจะทำให้นักลงทุนเริ่ม
กลับมาลงทุนในหุ้นได้ ทั้งนี้ประเมินกรอบการเคลื่อนไหวของดัชนีในวันนี้ มีแนวรับที่ 917 จุด และแนวต้านที่ 942 จุด

สัปดาห์ที่แล้ว เพิ่งเขียนเรื่องการซื้อของชิ้นใหญ่ในชีวิต ว่า ดิฉันสนับสนุนให้ซื้อบ้านมากกว่าซื้อรถยนต์ ในวันอังคารที่ประชุมคณะรัฐมนตรีก็ออกมาตรการมาให้สามารถนำเงินค่าซื้อบ้านบางส่วนมาหักลดหย่อนภาษีได้  วันนี้ดิฉันจึงขอแสดงความเห็น เพื่อประกอบการตัดสินใจวางแผนการเงินของท่านที่คิดจะซื้อบ้านค่ะ

แน่นอนว่า บ้านเป็นอสังหาริมทรัพย์ และลักษณะของอสังหาริมทรัพย์ คือ มักจะมีราคาเพิ่มขึ้นตามอัตราเงินเฟ้อ เนื่องจากราคาที่ต้องสร้างใหม่ เพื่อให้เหมือนเดิม หรือ Replacement cost มักจะปรับขึ้นตามสภาวะเงินเฟ้อ   นอกจากนี้ ที่ดินยังเป็นทรัพยากรที่มีจำกัด ในระยะยาว ราคาที่ดินจึงปรับตัวสูงขึ้นตามความต้องการใช้สอยที่เพิ่มขึ้น

ยกตัวอย่างง่าย ๆ บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านของดิฉันในย่านชานเมืองกรุงเทพมหานคร เนื้อที่ประมาณ 100 ตารางวา เมื่อ 25 ปีที่แล้ว ราคา 1.25 ล้านบาท มาปีนี้ราคาขึ้นเป็น 8 ล้านบาท หรือขึ้นมาถึง 5.4 เท่าตัว

ก่อนซื้อบ้านต้องถามตัวเองเช่นเดียวกันกับก่อนซื้อรถค่ะ

คำถาม คือ มีเงินเก็บบ้างหรือยัง และมีกำลังผ่อนชำระหรือไม่  การซื้อบ้านสมัยนี้ แม้จะมีเงินดาวน์น้อยลงกว่าสมัยก่อนมาก แต่ก็ต้องมีเงินดาวน์อย่างน้อย 10% ของราคาบ้านที่จะซื้อ  ดังนั้น หากจะซื้อบ้านราคา 2 ล้านบาท ต้องมีเงินออมเพื่อเป็นเงินดาวน์ 2 แสนบาท

บางครั้งจะมีสูตรคิดง่ายๆ ว่า เราจะมีกำลังซื้อบ้านในราคาประมาณ 50 เท่าของรายได้ต่อเดือนของเรา  เช่น หากมีรายได้เดือนละ 20,000 บาท ซื้อบ้านได้ในราคา 20,000 คูณ 50 เท่ากับ 1 ล้านบาท  โดยชำระเงินดาวน์ 100,000 บาท ที่เหลืออีก 900,000 บาท กู้สินเชื่อที่อยู่อาศัย ระยะเวลา 20 ปี ดอกเบี้ย 7% ต่อปี จะต้องผ่อนชำระเดือนละ 6,977 บาท หรือเท่ากับผ่อนประมาณ 34.9% ของรายได้ ซึ่งก็จะไม่ทำให้เป็นภาระที่หนักจนเกินไป

การคำนวณความสามารถในการซื้อบ้านนี้ คำนวณจากรายได้ของครอบครัว จะเป็นพ่อกับลูก พี่กับน้อง หรือสามีกับภรรยาก็ได้ทั้งนั้น  หากทำงานสองคน  มีรายได้รวมกันเดือนละ 50,000 บาท ก็จะสามารถซื้อบ้านได้ในราคา 2.5 ล้านบาท โดยกู้เงิน 2.25 ล้านบาท ผ่อนชำระ 20 ปี ดอกเบี้ย 7% ต่อปี คำนวณแล้วต้องผ่อนชำระเดือนละ 17,444 บาท คิดเป็น 34.5% ของรายได้เช่นกัน

ถ้าหากดอกเบี้ยลดลง เราจะมีกำลังซื้อบ้านได้ในราคาที่สูงขึ้น  โดยดอกเบี้ยที่ลดลงทุกๆ 1% จะเพิ่มความสามารถในการซื้อบ้านได้ในราคาที่สูงขึ้นประมาณ 7-8%   และเช่นกันค่ะ ถ้าดอกเบี้ยเพิ่มสูงขึ้น ความสามารถในการซื้อบ้านของเราก็จะลดลง
มาตรการช่วยเหลือการมีบ้านหลังแรกที่คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบนั้น ผู้ซื้อจะสามารถนำเงินค่าซื้อบ้านมาหักลดหย่อนภาษีได้ ไม่เกิน 10% ของราคาซื้อ และกระจายหักลดหย่อนภายใน 5 ปี ช่วยทำให้ผู้ใฝ่ฝันจะมีบ้านบรรลุความใฝ่ฝันได้มากขึ้นเพียงนิดหน่อยเท่านั้น เนื่องจากว่า ผู้ที่ซื้อบ้านหลังแรก มักจะเป็นผู้ที่มีรายได้อยู่ในช่วง 15,000 บาท ไปจนถึงไม่เกิน 40,000 บาท ซึ่งจะมีกำลังสามารถซื้อบ้านได้ในราคาประมาณ 750,000 บาท ถึงประมาณ 2 ล้านบาท

ผู้มีรายได้ 15,000 บาทต่อเดือน ซื้อบ้าน 750,000 บาท จ่ายเงินดาวน์ 75,000 บาท กู้ 675,000 บาท ดอกเบี้ย 7% ผ่อนชำระ 20 ปี เท่ากับผ่อนชำระเดือนละ 5,233 บาท หรือประมาณ 34.9% ของรายได้

แต่ผู้ที่มีรายได้ 15,000 บาทต่อเดือน ยังไม่เข้าข่ายต้องเสียภาษี  ดังนั้น จึงไม่สามารถนำ 10% ของค่าซื้อบ้าน หรือ 75,000 บาท ใน 5 ปี ซึ่งเท่ากับ 15,000 บาทต่อปี มาหักลดหย่อนได้ จึงไม่ได้ประโยชน์จากมาตรการนี้

ส่วนผู้ที่มีรายได้ 40,000 บาท ซื้อบ้านในราคา 2 ล้านบาท ชำระเงินดาวน์ 2 แสนบาท กู้ 1.8 ล้านบาท อัตราดอกเบี้ย 7% จะมีภาระผ่อนเดือนละ 13,955 บาท คิดเป็น 34.9% ของรายได้เช่นกัน

ผู้มีรายได้ 40,000 บาทต่อเดือน เสียภาษีในอัตรา 10% สามารถนำ 10% ของราคาบ้าน หรือ 200,000 บาท มาหักเป็นค่าลดหย่อนได้ 5 ปี เท่ากับหักค่าลดหย่อนปีละ 40,000 บาท เมื่อนำมาคูณกับอัตราภาษี 10% เท่ากับว่าลดภาษีไปได้ ปีละ 4,000 บาท  ทั้งนี้ คิดในกรณีที่ถือว่ารายได้ของผู้กู้ในปีถัดๆ ไปอีก 4 ปี ไม่ได้เพิ่มขึ้นจนทำให้กระโดดไปอยู่ในฐานภาษีขั้นถัดไปนะคะ

ศูนย์วิจัยกสิกรไทยได้ทำตารางเปรียบเทียบรายได้ต่อเดือน ราคาบ้านที่ซื้อได้ และสิทธิประโยชน์จากมาตรการบ้านหลังแรก ซึ่งดิฉันนำมาแสดงให้ดูในตารางนี้  เพื่อให้เทียบได้ว่ามีรายได้ระดับใด จะสามารถซื้อบ้านได้ในระดับใด และจะได้ประโยชน์จากมาตรการนี้มากน้อยเพียงใด
ทั้งนี้ สมมติฐานของตารางนี้ คือ ไม่มีรายได้พิเศษอื่นใด และไม่ได้มีค่าหักลดหย่อนอื่นๆ เช่น บุตร เบี้ยประกัน หรือลงทุนในกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพหรือกองทุนหุ้นระยะยาว ซึ่งเมื่อนำมาหักลดหย่อนแล้วจะทำให้ฐานภาษีของท่านลดลงไปอีก

มาถึงคำถามข้อที่สอง  มีกำลังผ่อนชำระหรือไม่  ตามที่ได้เขียนไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว การผ่อนชำระหนี้ที่ไม่เกินกำลัง คือ ประมาณ 35% ของรายได้ สำหรับการซื้อบ้านเราอาจจะ “เบ่ง” กำลังซื้อได้ ให้ผ่อนชำระประมาณ 40% ของรายได้ เนื่องจากเป็นการผ่อนชำระที่นานกว่าการผ่อนรถมาก และโดยทั่วไป รายได้จะเพิ่มตามระยะเวลาค่ะ

วิธีทดสอบว่าจะมีความสามารถในการซื้อบ้าน และผ่อนชำระเงินกู้ซื้อบ้านได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่นั้น  ในฐานะนักวางแผนการเงิน ดิฉันอยากแนะนำว่า ให้ดูอัตราการผ่อนชำระในแต่ละเดือนเป็นหลัก  หากท่านซื้อบ้านในราคา 2 ล้านบาท  ต้องชำระเงินดาวน์ 2 แสนบาท ต้องกู้ 1.8 ล้านบาท  ผ่อนชำระเดือนละ 14,000 บาท ควรเก็บเงินเดือนละ 14,000-15,000 บาท เป็นเวลา 8-10 เดือน ก็จะได้เงินเกินครึ่งหนึ่งของเงินที่จะชำระเงินดาวน์ ในระหว่างนั้นก็เริ่มไปดูบ้านได้แล้ว เพราะเขามีระยะเวลาให้ท่านผ่อนเงินดาวน์ด้วย

เมื่อมีเงินเก็บพอที่จะชำระเงินดาวน์บ้านได้แล้ว ท่านก็สามารถที่จะไปทำสัญญาจองซื้อได้ ในระหว่างนั้นก็เก็บเงินเดือนละเท่าเดิมต่อไป อีก 4-6 เดือน นำก้อนนี้รวมกับก้อนเดิมผ่อนดาวน์ไปเรื่อยๆ ถึงเวลาสร้างเสร็จท่านก็จ่ายเงินดาวน์ครบพอดี พร้อมกู้และโอน

อย่าลืมเตรียมค่าเฟอร์นิเจอร์ ค่าธรรมเนียมการโอนและจดจำนอง และค่าธรรมเนียมการประเมินราคาไว้ด้วยนะคะ
ในกรณีที่กำลังผ่อนไม่พอ  อาจจะขยายระยะเวลากู้ให้นานขึ้นเป็น 30 ปี  แต่ถ้ามีกำลังพอ ดิฉันไม่แนะนำให้ผ่อนนาน เพราะท่านจะมีภาระอื่นๆ เพิ่มเติมในภายหลัง เมื่อผ่อนเงินกู้บ้านไประยะหนึ่ง มีรายได้สูงขึ้น ก็สามารถนำกำลังผ่อนที่เหลือไปซื้อรถยนต์หรือนำไปออมและลงทุนเพื่อวัตถุประสงค์อื่นๆ ต่อไปได้ เช่น เพื่อการศึกษาของบุตร เพื่อการเกษียณอายุงาน ฯลฯ

ดิฉันเอาใจช่วยให้ท่านมีบ้านกันเร็วๆ  เพราะการลงทุนซื้อบ้านเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าจริงๆ ค่ะ

โดย : วิวรรณ ธาราหิรัญโชติ

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ

ระบบประกันสังคมในประเทศต่างๆ ถือกำเนิดมาเพื่อจัดการความเสี่ยงให้กับลูกจ้างหรือผู้มีงานทำทั้งหลาย ความเสี่ยงที่ว่านี้ประกอบด้วย ความเสี่ยงจากการบาดเจ็บ เจ็บป่วย ทุพพลภาพ มีบุตร เป็นหม้าย ว่างงาน ชราภาพ และการสูญเสียชีวิต แต่ละประเทศก็มีความแตกต่างกันในเรื่องของความครอบคลุมของความเสี่ยง วิธีการหาเงิน จ่ายเงิน และบริหารจัดการ

ระบบประกันสังคมของไทยก็เช่นเดียวกัน ถือกำเนิดมาเพื่อช่วยลูกจ้างจัดการกับความเสี่ยงโดยตกลงว่าจะให้ความคุ้มครองหรือให้สวัสดิการ 7 ประเภทคือ เจ็บป่วย ทุพพลภาพ คลอดบุตร เสียชีวิต ว่างงาน สงเคราะห์บุตร และชราภาพ โดยเงินที่นำมาใช้จ่ายเพื่อสวัสดิการเหล่านี้มาจาก 3 ฝ่ายคือ ลูกจ้าง นายจ้าง และรัฐบาล ในปัจจุบันลูกจ้างและนายจ้างสมทบเงินฝ่ายละ 5% ของเงินเดือนที่ไม่เกิน 15,000 บาท และรัฐบาลสมทบ 2.75% ของฐานเงินเดือนเดียวกัน เงินสมทบทั้งหมดถูกรวมในกองทุนประกันสังคม ซึ่งมี สำนักงานประกันสังคมเป็นผู้บริหารจัดการกองทุน

กฏหมายประกันสังคมบัญญัติว่า เงินกองทุนเป็นของสำนักงานประกันสังคมไม่ต้องนำส่งกระทรวงการคลังเป็นรายได้แผ่นดิน ต้องขอย้ำว่าสำนักงานประกันสังคมเป็นหน่วยงานของรัฐ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็น เครื่องคอมพิวเตอร์ รถยนต์ ตึก ถ้าใช้เงินจากกองทุนฯ ซื้อก็ต้องเป็นสมบัติของรัฐ ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติของผู้ประกันตน และไม่ใช่สมบัติของกองทุนประกันสังคม เพราะกองทุนไม่มีตัวตนตามกฎหมาย ไม่ใช่นิติบุคคล
ประกันสังคมออกแบบมาเพื่อจัดการความเสี่ยงในชีวิตการทำงานให้กับผู้ประกันตน แต่ด้วยการบริหารจัดการภายใต้กฏหมายและระเบียบที่ล้าสมัยและไร้เดียงสา ทำให้ผู้ประกันตนต้องเผชิญกับความเสี่ยงเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 2 เรื่องคือ

เรื่องแรกเสี่ยงต่อการบริหารจัดการแบบราคาแพงและมีความขัดแย้งของผลประโยชน์มากมาย กฎหมายอนุญาตให้ใช้เงินได้ถึง 10% ของเงินสมทบเพื่อการบริหารจัดการและกฎหมายก็ไม่มีการกล่าวถึงการจัดการเรื่องความขัดแย้งของผลประโยชน์ในการบริหารจัดการกองทุน

และเรื่องที่สองเสี่ยงว่าเมื่อถึงเวลาที่ผู้ประกันตนจะได้รับสวัสดิการชราภาพ ประกันสังคมกลับเหลือเงินไม่พอจ่ายให้กับผู้เกษียณอายุ

ในที่นี้ขอเน้นเฉพาะความเสี่ยงเรื่องที่สอง

เมื่อต้นปี 2542 เป็นจุดเริ่มต้นที่สำนักงานประกันสังคมเริ่มเก็บเงินสมทบกรณีสงเคราะห์บุตรและชราภาพ ด้วยความที่สวัสดิการทั้งสองประเภทนี้เริ่มต้นเก็บเงินสมทบพร้อมกัน สำนักงานประกันสังคมจึงรวมเงินไว้ด้วยกันแล้วเรียกว่าเป็นเงินสำหรับ 2 กรณี

ขอแวะข้างทาง ออกนอกเรื่องหน่อยเถอะ

การรวมเงินสมทบ 2 ส่วนนี้เข้าด้วยกันเป็นการบริหารแบบไร้เดียงสาและทำให้ผู้ประกันตนเสียประโยชน์ เงินส่วนที่ใช้สงเคราะห์บุตรเป็นสวัสดิการระยะสั้น รับเงินมาแล้วก็จ่ายไปตามภาวะการเกิดมากหรือเกิดน้อย ส่วนเงินสำหรับชราภาพ (ไม่ว่าจะเป็นบำเหน็จหรือบำนาญ) เป็นสวัสดิการระยะยาว รับเงินมาแล้วต้องสะสม ลงทุน เพื่อให้เกิดผลตอบแทนที่ดีและมั่นคง เพื่อการใช้จ่ายในอนาคตอันยาวไกล หรือยามบั้นปลายของชีวิต ผู้ประกันตนเสียประโยชน์เพราะในปัจจุบันรัฐได้อ้างว่าได้สมทบเงิน 1% เพื่อการสงเคราะห์บุตรและชราภาพแก่ผู้ประกันตนแล้ว ดังนั้น ผู้ประกันตนไม่มีสิทธิได้รับการสนับสนุนการออมเพื่อการชราภาพแบบอื่น เช่น กองทุนการออมแห่งชาติ หรือ กอช. ที่กำลังจะเริ่มต้นเก็บเงินสมทบในปีหน้า

ถ้าไปดูระเบียบการจ่ายบำเหน็จแก่ผู้ประกันตนที่อายุ 55 ปีขึ้นไป จะพบว่า ผู้ประกันตนได้รับเงินเฉพาะส่วนที่ตนและนายจ้างสมทบรวมกับผลตอบแทนการลงทุนเท่านั้น

เท่านี้ก็พิสูจน์แล้วว่าส่วนที่รัฐให้ 1% นั้นแท้จริงแล้วใช้เพื่อการสงเคราะห์บุตร

รัฐไม่ควรจำกัดสิทธิของผู้ประกันตนในการได้รับสวัสดิการ กอช. เช่นเดียวกับที่รัฐให้การสนันสนุนประชาชนกลุ่มอื่นๆ

ขอวกกลับเรื่องความเสี่ยงต่อ

เงินที่ผู้ประกันตนและนายจ้างสมทบออมมา 10 กว่าปีนั้นยังไม่ครบกำหนดการจ่ายบำนาญ จนกระทั่งปี 2557 ในปีแรกๆ คนมีสิทธิรับบำนาญจะยังมีน้อย แต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คนไทยโดยรวมอายุยืนขึ้นและในที่สุดจำนวนผู้รับบำนาญก็จะสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ

ปัญหามันอยู่ที่ รายได้จากเงินสมทบกับรายจ่ายบำนาญไม่สมดุลกัน ซึ่งสร้างความเสี่ยงแก่ผู้ประกันตน ณ วันหนึ่งรายได้จะไม่เพียงพอกับรายจ่าย ณ วันนั้น ก็ไม่ได้ยาวไกลนักประมาณ 25-30 ปีเท่านั้น

อัตราเงินสมทบเพื่อสวัสดิการชราภาพส่วนของผู้ประกันตนและนายจ้างรวมกันเท่ากับ 6% ของเงินเดือน ส่วนอัตราการจ่ายบำนาญขั้นต่ำเท่ากับร้อยละ 20 ของเงินเดือน ถ้าส่งเงินสมทบเกิน 15 ปี ก็จะได้เพิ่มอีกปีละ 1.5% ต่อปีที่สมทบเพิ่ม ตัวอย่างเช่น ส่งเงินสมทบ 16 ปี จะได้บำนาญในอัตรา 21.5% ของเงินเดือนเฉลี่ย 60 เดือนสุดท้ายก่อนเกษียณ

ด้วยการเปรียบเทียบแบบง่ายๆ จะเห็นได้ว่าถ้าเราจ่ายเงินสมทบ 6% ต่อเดือนเป็นเวลา 15 ปี จะได้รับบำนาญเดือนละ 20% ไปจนตาย

ในปัจจุบันนี้อายุเฉลี่ยของคนไทยเท่ากับ 73 ปี ถ้าหากเกษียณตอนอายุ 55 ปี เราสามารถประมาณได้ว่าการรับบำนาญซัก 5 ปีก็จะคุ้มเงินที่จ่ายไปแล้ว ส่วนที่เหลือของการรับบำนาญอีก 13 ปีเป็นเงินของผู้อื่นทั้งนั้น ผู้อื่นคือใคร เขาก็คือผู้ประกันตนวัยทำงานที่กำลังส่งเงินสมทบอยู่และรอรับบำนาญในอนาคต ลองคิดดูว่าถ้าเราฝากเงินในธนาคารยังได้รับการประกันเงินฝาก อย่างน้อยก็ได้เงินคืน กรณีนี้ผู้ประกันตนวัยทำงานจะบอกไม่ได้เลยว่าสมทบไปแล้วจะได้อะไรกลับหรือไม่

ด้วยเหตุที่คนเกษียณอายุจะมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เงินที่สะสมเป็นล้านล้านบาทนั้นค่อยๆ จ่ายออกไปจนหมด และติดลบอย่างรวดเร็ว เช่น ในปีที่ 3 ของการติดลบนั้นกองทุนต้องการเงินถึงกว่า 8 แสนล้านบาทมาชดเชยส่วนที่ขาด คราวนี้ผู้ประกันตนจะทำอย่างไรต่อ สำนักงานประกันสังคมจะไปหาเงินมากมายมาจากไหน

อย่างเพิ่งสิ้นหวัง ปัญหาต้องมีทางแก้ ลองเลือกเอาจาก 3 แนวนี้

1. ปล่อยไปเรื่อยๆ เงินหมดเมื่อไร ค่อยว่ากัน เรื่องของอนาคตคิดทำไม เราต้องอยู่กับปัจจุบัน Que Sera Sera แนวทางนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารประกันสังคมหรือกระทรวงแรงงาน และรัฐบาลในยุคปัจจุบัน ต้องกด Like

2. คำนวณอัตราเงินสมทบใหม่ ให้เกิดความสมดุลของรายได้และรายจ่ายที่จะเกิดในอนาคต ซึ่งแน่นอนว่าผู้ประกันตนจะต้องสมทบเงินเพิ่ม คนตายเร็วก็เอาเงินส่วนที่สมทบมากเกินไปช่วยจ่ายเป็นบำนาญให้แก่คนที่ตายช้า กระจายความเสี่ยงระหว่างผู้เกษียณทุกคนร่วมกัน

3. แก้กฎกระทรวงการจ่ายบำเหน็จบำนาญใหม่ แทนที่จะจ่ายเงินแบบตลอดชีวิตโดยไปเอาส่วนของคนอื่นมาใช้ ก็เปลี่ยนเป็นจ่ายบำเหน็จบำนาญจากส่วนที่ตนและนายจ้างช่วยกันสมทบ ถ้าอยากได้บำนาญมากๆ ไปตลอดชีวิต ก็ต้องสมทบเพิ่ม โดยที่คนอื่นจะมาล้วงเอาส่วนของเราไปใช้ไม่ได้

อย่างไรก็ดี หนทางที่ 2 และ 3 นั้นก็ช่างเป็นแค่แนวทาง เพราะที่จริงแล้วผู้ประกันตนแทบจะไม่มีช่องทางในการตัดสินเรื่องเหล่านี้เลย

ตัวแทนลูกจ้างในคณะกรรมการประกันสังคมก็คงกด Like ข้อ 1 เหมือนกัน

สุดท้ายไม่ว่าจะเลือก 1 หรือ 2 หรือ 3 ผู้ประกันตนก็หนีไม่พ้นความเสี่ยงเรื่องที่ 1 ที่กล่าวไว้ตอนต้น.

ดร.วรวรรณ ชาญด้วยวิทย์
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย

ที่มา : เดลินิวส์

ภาพ : oknation.net

เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าวิกฤตนั้นสร้างโอกาสได้ ขณะที่ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกกำลังทยอยฟื้นตัวจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำเมื่อปี พ.ศ. 2551 และพยายามจัดการกับผลกระทบที่ตามมาในรูปของวิกฤตเกี่ยวกับอาหารและภัยพิบัติธรรมชาติ ซึ่งเกิดแม้กระทั่งในประเทศที่เตรียมพร้อมสูงเสมออย่างญี่ปุ่น รัฐบาลต่างๆกำลังแสวงหาหนทางใหม่ที่จะลดผลกระทบของความไม่มั่นคงกับความเสี่ยงทางสังคมที่ผู้คนนับล้านคนทั่วทั้งภูมิภาคประสบอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประชากรที่ยากจน

ขีดความสามารถของภูมิภาคนี้ที่จะประกันว่าพลเมืองต้องได้รับความมั่นคงอย่างน้อยในระดับที่ทำให้พวกเขาอยู่ได้เป็นหัวเรื่องหลักในการหารือของบรรดาประมุข รัฐมนตรีและเจ้าหน้าที่อาวุโสจากทั่วภูมิภาคที่จะมาเข้าร่วมการประชุมใหญ่ประจำปีครั้งที่ 67 ของคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติสำหรับเอเชียและแปซิฟิก (เอสแคป) ในช่วงสัปดาห์นี้ การประชุมในปีนี้จะมุ่งเน้นเรื่องความท้าทายที่มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับพวกเราทุกคน นั่นก็คือว่า เราจะเน้นมิติทางสังคมของการพัฒนาให้เชื่อมโยงกับการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจที่กำลังเกิดขึ้นในเอเชียแปซิฟิกได้มากน้อยเพียงใด

หลังจากที่กำลังฟื้นตัวจากภาวะช็อคของวิกฤตทางการเงินโลก ภูมิภาคของเรากลับมาเติบโตขึ้นอีกครั้งหนึ่ง การที่ชุมชนเมืองขยายตัวมากขึ้น ประกอบกับการที่ประชาชนย้ายถิ่นอยู่ไม่ขาดสายทั้งภายในประเทศและในระดับอนุภูมิภาค สภาพดังกล่าวจำเป็นต้องมาควบคู่กับสัญญาจากรัฐบาลว่าจะให้ความคุ้มครองทางสังคม เพื่อให้มั่นใจว่าประโยชน์แห่งการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจจะกระจายตัวอย่างทั่วถึงไปสู่ประชากรทุกคนในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

แทนที่จะใช้แนวทางมาตรการที่จำกัดและตามแก้ปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนาในกรอบแคบๆอย่างเดิม ปัจจุบันนี้รัฐบาลของเรามีความพร้อมมากขึ้นที่จะแสวงหาและใช้มาตรการที่ครอบคลุมที่สามารถสร้างความเข้มแข็งและภูมิคุ้มกันมากขึ้น ในบริบทแห่งวิสัยทัศน์ด้านการพัฒนาที่ให้ประชากรทุกภาคส่วนได้รับประโยชน์ และรัฐบาลทั้งปวงต้องเร่งความพยายามในด้านนี้มากยิ่งขึ้นท่ามกลางภาวะที่เงินเฟ้อในส่วนที่เกี่ยวกับอาหารและพลังงานที่เร่งตัวขึ้นในหลายประเทศ และผลกระทบของวิกฤตทางการเงินโลกยังไม่หมดไป

และที่สำคัญก็คือ ในรายงานการศึกษาฉบับใหม่ล่าสุดโดยเอสแคปเรื่อง “สัญญาว่าด้วยความคุ้มครอง” (The Promise of Protection) แสดงให้เห็นว่า ข้อเสนอความคุ้มครองทางสังคมพื้นฐานเป็นสิ่งที่รัฐบาลทั้งหลายในภูมิภาคนี้มีกำลังพอที่จะจ่ายได้ และไม่เกินกำลังของประเทศส่วนใหญ่ในภูมิภาคนี้ที่ไม่ว่าจะพัฒนาในระดับไหนที่จะดำเนินการได้ และด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่าคาด ซึ่งก็คือประมาณร้อยละ 1 ถึง 3 ของรายได้มวลรวมประชาชาติก็สามารถที่จะให้ทำโครงการคุ้มครองด้านสุขภาพ การศึกษาและบำนาญพื้นฐานได้แล้ว โครงการความคุ้มครองทางสังคมเป็นการลงทุนทางเศรษฐกิจที่คุ้มค่า เพราะว่าโครงการด้านนี้จะทำหน้าที่ขยายโอกาสและทำให้โอกาสมีความหมายสำหรับทุกคน และทำให้เศรษฐกิจกระจายประโยชน์ให้กับประชาชนได้อย่างทั่วถึงอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านี้ การศึกษาชิ้นนี้แสดงให้เห็นด้วยว่าความคุ้มครองทางสังคมเป็นการลงทุนที่จะช่วยดึงให้ประชาชนหลุดพ้นจากความยากจน หลายประเทศทุกวันนี้ยังคงพึ่งพาวิธีที่จะให้การกระจายของผลการเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นวิธีช่วยลดความยากจน อย่างไรก็ตามถ้าหากว่าประเทศเหล่านี้ใช้มาตรการความคุ้มครองทางสังคมที่ครอบคลุม โดยที่มีนโยบายมาสนับสนุนด้วยก็จะลดความยากจนได้เร็วขึ้น ดังนั้น แทนที่จะมองความคุ้มครองทางสังคมว่าเป็นมาตรการที่มีค่าใช้จ่ายสูง เราจึงควรมองอีกแง่ต่างหากว่า การคุ้มครองที่มีประสิทธิภาพเป็นการลงทุนที่จะเพิ่มผลิตภาพและจะช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายได้ในอนาคต

แต่ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าโครงการคุ้มครองทางสังคมที่ครอบคลุมประชากรทั่วหน้าจะไม่มีอุปสรรคท้าทาย แต่ว่าผลตอบแทนทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจในระยะยาวที่ตามมาสำหรับกลไกเช่นนี้จะกระตุ้นให้มีการบริโภคภายในประเทศเพิ่มขึ้น ระดับการพัฒนามนุษย์สูงขึ้น และการกระจายโอกาสมากขึ้น รวมถึงผู้หญิงด้วย และในที่สุดแล้ว การเติบโตทางเศรษฐกิจที่มีความเท่าเทียมและแข็งแกร่งขึ้นเป็นเหตุผลสำคัญที่จะต้องดำเนินการในด้านนี้

นั่นคือสิ่งที่เรามองว่าเป็นทั้งโอกาสและเป็นความท้าทาย ถ้าทั้งภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกทำงานด้วยกัน เราสามารถที่จะกำหนดพลังแห่งการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจด้วยการลงทุนในคน ในต้นทุนมนุษย์ ด้วยการเสริมความแข็งแกร่งให้กับพันธสัญญาทางสังคมของพวกเรา และดำเนินการให้มีความคุ้มครองทางสังคมเป็นหัวใจหลักแห่งการพัฒนาประเทศ โอกาสนี้มาปรากฏตัวอยู่ณ เบื้องหน้าให้เอเชียแปซิฟิกเป็นผู้นำ ทั้งในเวทีเศรษฐกิจโลก ในด้านความก้าวหน้าทางสังคม และในด้านการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมโลก

ขอให้พวกเรามาร่วมกันแสดงให้เห็นว่า การพัฒนาของเอเชียแปซิกเป็นเรื่องที่สร้างสมดุลได้ โดยเน้นที่ทั้งสามเสาหลักแห่งการทำงานร่วมกัน ให้มีการแบ่งปันความรุ่มรวยทางเศรษฐกิจ ให้มีความมั่นคงในประโยชน์ทางสังคม และให้คุ้มครองโลกไปพร้อมกัน

ดร. โนลีน เฮย์เซอร์
รองเลขาธิการองค์การสหประชาชาติและเลขาธิการบริหารของเอสแคป

ที่มา : เดลินิวส์

ภาพ : gotoknow.org

ปตท-บางจาก นำร่องลดเบินซิน 80 สตางค์ อี 85 ลด 40 สตางค์ ตรึงดีเซล

วันที่ (7 พ.ค.) ผู้สื่อข่าวรายงาน ว่า ทาง ปตท.และบางจาก จะลดราคาน้ำมันกลุ่มเบนซินลงถึง 80 สตางค์ ส่วน อี 85 ลดลง 40 สตางค์ แต่ยังตรึงราคาน้ำมันดีเซลเช่นเดิม.

 ที่มา : เดลินิวส์ออนไลน์